← حبس بهشت

قسمت 144

رایگانبهاره غفرانی

- راستش دیگه همه‌تون می‌دونید که من قراره برم دبی‌. اسپانسرم دنبال چند تا استعداد جوون و تازه نفس می‌گرده. از ترانه‌سرا بگیر تا آهنگساز و خواننده.

گلویی صاف کرد و نگاهش را به چشمان من وصل کرد:

- یلدا بهم گفته بود که بهشت چقدر دلش می‌خواسته خواننده بشه و نشده. اگر خودش موافق باشه، می‌تونم فیلمش رو که توی تولد مسیح خوند رو بفرستم براشون و اونا بررسی کنن ببینن می‌تونن روی بهشته سرمایه‌گذاری کنن یا نه. همه‌مون حدود یک سال دوره‌ی آموزشی داریم. مثلاً من باید بتونم به زبون انگلیسی یا کردی، بسته به قراردادی که بین خواننده‌ها و تهیه‌کننده است شعر بگم و این خودش یه دوره آموزش مفصل می‌خواد. خواننده‌ها هم چیزایی رو آموزش می‌بینن که خب در تخصص من نیست و نمی‌دونم چه توضیحی در موردش بدم. نظرت چیه بهشته؟

نگاهی به جمع انداختم و همه را با چهره‌های ذوق زده دیدم. پیشنهاد خیلی خوبی بود و راستش در آن گرانی، قند کیلو کیلو در دلم آب شد. لبخند زدم و نفسی عمیق کشیدم. نگاهم روی مادرم ثابت ماند و لب زدم:

- آخه... اگر بتونم برم... دلم واسه تو تنگ می‌شه.

مادرم دستم را گرفت و در حالیکه اشک در چشمانش حلقه بسته بود، زمزمه کرد:

- برای من موفقیت و خوشحالی تو از همه چیز مهم تره. می‌ری... ما هم میایم دیدنت. ها؟

اشکم چکید و محکم بغلش کردم:

- اگر قول بدی تند تند بیای، من از خدامه برم.

پردیس پربغض گفت:

- اوه حالا انگار قبولش کردن که های های اشک می‌ریزن. نه به باره نه به داره اسمش خاله موندگاره.

همه خندیدند و من و مادرم از هم جدا شدیم. یارا دوباره پیش‌دستی‌اش را برداشت و پره‌ی گوشش را خاراند:

- به امید خدا قبولش می‌کنن. صدای بهشته محشره.

فردوس ابرو در هم کشید و پرسید:

- کجا می‌مونید؟ خرج و مخارجتون چی می‌شه؟

یارا موهای فرش را پشت گوشش انداخت و دست به سینه شد:

- یه جایی مثل خوابگاه رو برای گروه در نظر دارن. هرکی اتاق خودشو داره. همونجا هم بهمون آموزش می‌دن. کارشون بین‌المللیه و حالا نوبت به ایران رسیده. نماینده‌ی خودشونو اونجا دارن و تیم خیلی حرفه‌ای و کارکشته ای هستن. خرج و مخارج روتینمون هم مثل خورد و خوراک و تهیه امکانات زندگی با اوناست. منتهی پول لباس و اینترنت و از اینجور چیزا رو خودمون باید بدیم. خیلی هم نمی‌شه اگر از اینور پس‌انداز داشته باشیم. همه‌اش یک سال باید تحمل کنیم. بعدش دیگه خودمون درآمد داریم و مشکلی نیست.

فردوس نگاهم کرد و لبخند زد:

- فکر چیزیو نکن. ما اینجا هواتو داریم.