شکلک خنده از آنها که اشک از چشمانشان فواره می‌زد، فرستاد و گفت: «نه دختر جون، من به همینی که هستم راضی‌ام. تو هم راضی باش بگو خدایا شکرت»
آرام خندیدم و خودم را از پشت روی تخت انداختم. خیره به چراغ خاموش آویزان از سقف شدم و به فردای آن روز و مراسم عقد مسیح فکر کردم. انگار مایعی چسبناک دور قلبم را پوشاند و راه تپشش را بست. حس بدی داشتم. سرم به گزگز افتاد و چشمانم بسته شدند. نمی‌خواستم غصه‌ی دلم بجوشد و تا چشمانم بالا بیاید. جلوی ریزش اشکم را گرفتم و نفسی عمیق کشید. موفق نشدم اما تلاشم را کرده بودم. نیم‌خیز شده و پشت دستم را زیر چشمانم کشیدم. با آن که اصلاً حال و حوصله نداشتم، با گوشی‌ام آهنگی شاد پلی کردم و کلید چراغ را پایین زدم تا روشن شود. بعد هم به دنبال لباس مناسب برای فردا، کمدم را زیر و رو کردم. تصمیمم این بود که همان پیراهن طوسی رنگ را به تن کنم. باید حسابی خوشگل و سرحال به نظر می‌رسیدم. جلوی آینه ایستادم و لباس را تا سرشانه‌هایم بالا بردم. آرایشی دودی را هم روی صورتم تصور کردم و لبخند بر لبم نشست. پیراهن را دوباره توی کمد برگرداندم و جلوی میز آرایش رفتم و کشوی زیورآلاتم را بیرون کشیدم. انگشترها و یک جفت گوشواره‌ام را انتخاب کردم و توی باکس دستبندها دنبال زیباترینشان گشتم که چشمم به هدیه‌ی منحوس مسیح افتاد. آن را برداشتم و خواستم پاره‌اش کنم. اما نه... دور مچم امتحانش کردم و مغلوب بغضم شدم. اشکم از مژگانم آویزان شد و روی دستبند فرود آمد. آب بینی‌ام را بالا کشیدم و آن را توی کیف دستی مخصوص مهمانی‌ام گذاشتم تا فردا تحویل خود مسیح دهم.
***
آرایش دودی زیادی به چهره‌ام نشسته بود. پردیس با دیدنم، چند لحظه مات من ماند و پلک نزد. از روی صندلی برخاستم و لبخندی دندان‌نما تحویلش دادم:
- فکرامو کردم و جوابم منفیه.
ابرو بالا انداخت و گنگ پرسید: «ها؟»
مانتویم را تنم کردم و با خونسردی گفتم:
- قصدم ادامه تحصیله.
خندید و «بیشعوری» حواله‌‌ام کرد و سر جای قبلی من نشست. از آرایشگر تشکر کردم و او با لبخند نگاهم کرد:
- خواهش می‌کنم. به موهات دست نزدم چون خیلی بهت میاد. وگرنه یه شینیون باز و بسته برات می‌زدم کیف کنی.
پردیس به تمسخر خندید:
- شینیون اونم بهشته؟! همین که موهاش تو هم پیچ نخورده جای شکر داره به خدا.
میکاپ پردیس هم تمام شد و با هم به خانه برگشتیم. او هم مثل من علاقه‌ای نداشت تا به موهایش دست بزنند. یلدا خودش آرایش کرده و موهایش را اتو کشیده بود. هرچه اصرار کردیم آرایشگاه نیامد و البته به آرایش سنگین علاقه‌ای نداشت و به چهره‌اش نمی‌آمد. آماده شدیم و با ماشینی که فردوس تازه خریده بود، سمت خانه‌ی مهری راه افتادیم. مادرم که شیفت بود، بین راه پیام داد: «نه افراط نه تفریط بهشته. فهمیدی دخترم؟»