- آبجی خانم نیستی؟
تقه‌ای به در اتاقم خورد و جان از بدنم رفت.
- الان میام فردوس. دو دقیقه دندون سر جیگر بذار شکمو.
از بازوی یارا کنده شدم و خواستم به اتاقم برگردم که انگشتانم دور مچم حلقه شد:
- صبر کن بهشت جان.
کنجکاوانه نگاهش کردم که نزدیک‌تر آمد و رخ به رخم شد:
- می‌سپارم به یلدا فردا تو مراسم هواتو داشته باشه و تنهات نذاره.
دست آزادش را بالا آورد و با انگشت سبابه‌اش چتری موهایم را تکان داد و همان حین که زل گیسوانم بود، لبخند زد و گفت:
- می‌ترسم با این چتری‌هات بری اونجا... دوماد ببیندت و قید عروسشو بزنه.
هیچ کس از شنیدن تعریف و تمجید بدش نمی‌آید. من هم بدم نیامد اما ترسیدم. نمی‌خواستم دوباره خودم را اسیر یک آدم دیگر کنم؛ آن هم وقتی هنوز مهر مسیح در سینه‌ام بود! مچ دستم را از میان انگشتانش بیرون کشیدم و چند بار پلک زدم. نگاه از او گرفته و سریع به داخل اتاق برگشتم و در را پشت سرم بستم.
نیم ساعت بعد، حین اینکه داشتیم با فردوس شام می‌خوردیم، به یارا پیام دادم: «چی شد؟ وقتی یلدا و خاله عاطفه دیدنت چی گفتن؟»
جواب داد: «گفتم وقتی مامان آشپزخونه بود اومدم و متوجهم نشد منم پاپیچ نشدم.»
نفسی راحت کشیدم و نوشتم: «اونجوری که تو تهدید کردی، گفتم لابد بهشون لو می‌دی از اتاق من رفتی اونجا.»
فرستاد: «شازده کوچولو تکرار کرد تا در خاطرش بماند: من مسئول گلم هستم...!»
(آنتوان دوسنت اگزوپری)
لقمه در گلویم گیر کرد. یارا آن روز چه مرگش بود؟! فضولی فردوس گل کرد و خم شد تا توی گوشی‌ام را ببیند.
- چی خوندی که داری خفه می‌شی؟!
صفحه‌ی گوشی را فوری قفل کردم و لیوانم را برداشته و آب داخلش را یک نفس سر کشیدم. فردوس مشکوکانه عقب رفت و با لنگه ابرویی بالا رفته تماشایم کرد. قید باقی غذایم را زدم و به اتاقم رفتم. خواستم با یارا تماس بگیرم که پیام بعدی‌اش آمد: «دوستیم با هم! باید هواتو داشته باشم دیگه.»
دست نگه داشتم و نفسی عمیق کشیدم. انگار باز هم داشتم توهم می‌زدم. مرز دوستی و عشق باریک بود و نباید با هم اشتباهشان می‌گرفتم. نباید باز هم بند را آب می‌دادم. به جای تماس گرفتن و جنجال راه انداختن، کوتاه نوشتم: «مرسی بامرام.»
شکلک خنده و گل و الماس و این چرت و پرت‌ها را هم تنگش زدم و برایش فرستادم. می‌خواستم از هرگونه پیشامد عاطفی جلوگیری کنم. برای همین این را هم تایپ کردم: «کاش تو دختر بودی یا من پسر بودم. اونوقت با هم راحت‌تر بودیم. نه؟»