- اگر نمی‌اومدین حسابی دلخور می‌شدم.
به تیپ عجیب و غریبش نگاهی انداختم و لبخند زدم. ده سالی از من بزرگتر بود، اما همسن و سال یارا می‌نمود.
- ببخشید دیر شد.
جلوتر آمد و به جمعمان نگاهی انداخت. سپس با مکث سر چرخاند و گفت:
- اختیار دارین. افتخار دادین تشریف آوردین.
نگاهش را به یارا دوخت و پرسید:
- معرفی نمی‌کنی یارا؟
یارا سری تکان داد و شروع به معرفی کرد:
- خواهرم یلدا، نامزدشون فردوس... و البته برادر بهشته، ایشون هم پردیس خانم خواهر فردوس جان و بهشت.
بهداد نگاهش را بین ما چرخاند و با لبخند سر تکان داد. اظهار خوشوقتی کردند و سپس بهداد با لبخند چشمانش را بین من و یارا نوسان داد و گفت:
- پس با هم فامیل شدین!
با او عکس انداختم و زودتر از همه بیرون رفتم. اینبار دیگر سوار مترو شدم و خودم را به پارکی که نیمکتش «بهشت یار» بود، رساندم. روی نیمکت نشستم و دست روی نوشته‌ی رنگ رو پریده‌اش کشیدم. تلخندی روی لبم نشست و زمزمه کردم:
- بهشت یار! بهشتت این نیمکت زهوار در رفته بود مسیح؟ بهشت من خود تو بودی... نه یه نیمکت که هربار یکی رو کنارم بشونم.
حلال‌زاده بود انگار؛ البته با آن مادری که داشت بعید می‌دانستم! نمی‌خواستم تماسش را پاسخ بدهم، اما نتوانستم. دلم برای شنیدن صدایش حسابی تنگ شده بود. گلویم را صاف کرده و انگشتم روی قسمت سبز رنگ نشست و تماس وصل شد. سعی کردم سنگین و رنگین رفتار کنم.
- بله؟
اندکی مکث کرد و بعد انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده باشد، مثل گذشته گرم سلام داد.
- های آدری. چطور مطوری؟
چشم نازک کردم و همانطور یخ پاسخ دادم:
- سلام. مرسی.
مسیح اما همچنان خوب برخورد می‌کرد!
- بهشت الان با گیسوأم. گیر داده تو بری باهاش خرید عروسی.
نیشخندی روی لبم نشست و به حال خودم تأسف خوردم. به خاطر اینکه گیسو چیزی نفهمد داشت آنطور صحبت می‌کرد.
- گوشیت رو اسپیکره؟
- نه آدری. میای باهامون خرید؟
چشم در کاسه چرخاندم و زمزمه کردم:
- دور و بر زندگیم نباش. دور و بر زندگیت نیستم.
- ای بابا بهشته! چرا وقت نمی‌کنی؟ گیسو اصرار داره...
تماس را قطع کردم و بی‌اختیار اشکم چکید. نفسم بالا نمی‌آمد و قلبم با سرعت نور می‌زد و هر آن ممکن بود قفسه‌ی سینه‌ام را بشکند و بیفتد روی زمین! مزه‌ی اسید را توی دهانم حس کردم و از روی نیمکت بلند شدم. جلوی آبخوری رفتم و قرص معده‌ام را خوردم تا کمی آرام گیرم و بعد، راه بیمارستان مادرم را پیش گرفتم. وقت اعتراف بود!