- آخر هم کار خودتو کردی و اینو پوشیدی!
نگاهش کردم و باز هم ماسک لبخند:
- آخه گیسو جون اون لباس خیلی قدیمی و تکراری شده بود.
و نگاه از او گرفتم و رویم را سمت مسیح چرخاندم. حین اینکه چشمانم را از او می‌دزدیدم پچ زدم:
- سلام. خوش اومدی.
و نماندم تا جوابش را بگیرم و با حس گندی که داشتم دنبال مادرم گشتم. پیشانی‌ام عرق کرده و کف سرم گز گز می‌کرد. دستانم را پشت پر پیراهنم پنهان کردم تا کسی متوجه لرزششان نشود. سمت آشپزخانه راه افتادم که یارا پیدایش شد و از پشت سر صدایم زد. چشم در کاسه گردانده و با صورتی بی‌روح و چهره‌ای عبوس به سمتش چرخیدم. لبخند بر لب نشاند و جلو آمد. موهای فرش را رو به عقب صاف کرده بود و کنار شقیقه‌اش طره‌ای بی‌جان با پیچ و خم آویزان بود. کت و شلواری مشکی و کلاسیک با پیراهنی سفید به تن داشت. مثل بازیگران قدیمی هالیوود شده بود و بی‌اغراق خیره‌کننده. پلک زدم و با خجالت رو از او گرفتم و سلام گفتم. در دل دعا دعا کردم تا نگاه خیره‌ام را به منظور بدی برداشت نکند. جواب سلامم را داد و پرسید:
- خوبی؟ روبه‌راهی؟
پرآه نفسم را بیرون داده و نگاهی به اطراف انداختم:
- خوبم. مامانمو ندیدی؟
خودش را هم ندیده بودم. احتمالاً دستشویی بود! ابرو در هم کشید و گردن دراز کرد تا آشپزخانه را از پشت سر من ببیند.
- آخرین بار آشپزخونه بودن.
سر تکان دادم و خواستم بچرخم که باز صدایم زد:
- بهشته جان! به نظرم قهرت خیلی طولانی شده‌ها. یه فکری بکن.
و بعد آرام خندید. چشم‌غره رفتم و گفتم:
- من قهر نیستم. فقط دیگه دوست نیستیم. همسایه بودیم که حالا هم فامیل شدیم. همین!
بی‌توجه به اصرارهایش چرخیدم و به آشپزخانه رفتم. به دنبالم آمد و گفت:
- دست بردار بهشت. ببین من چند تا بلیت کنسرت دارم. بهداد بهم داد و گفت حتماً ازت بخوام که بیای.
- آره به خودمم زنگ زد. ولی من...
با دیدن مادرم که نشسته و به کابینت تکیه داده بود، کلام در دهانم ماسید. سمت یارا چرخیده و زمزمه کرد:
- بعداً حرف می‌زنیم. خب؟
و با چشم و ابرو به مادرم اشاره کردم. سری تکان داد و رفت و من به سمت مادرم راه افتادم. چشمانش بی‌حال و مات بود و برق همیشگی را نداشت. جلویش چهارزانو نشستم و دستش را گرفتم:
- مامان جونم! چرا اینجا نشستی؟!
آهی کشید و آرام گفت:
- نمی‌دونم. به خاطر فردوس استرس دارم. باباتم اینجاست و فامیلاش هم می‌خوان بیان. می‌ترسم دایی‌هات یه چیزی بگن و دعوا بشه آبرومون بره. می‌دونی که فامیلای بابات دعوایی‌ان.