- عشقم؟ بیام؟
چشم در کاسه چرخانده و لبخندی مسخره روی لب کاشتم و اجازه‌ی ورود دادم. داخل آمد و با آن تیپ و قیافه‌ی بی‌نظیرش به رویم لبخند زد. به استقبالش رفتم و روبوسی کردیم. بعد شانه‌هایم را گرفت و با دقت براندازم کرد:
- دوستم چرا هنوز حاضر نشدی تو؟
هرچه بدبختی داشتم از دوستی با او بود. اگر سال آخرش را مهمان دانشگاه ما نبود، اگر او را تولدم دعوت نمی‌کردم و مسیح نمی‌دیدش، شاید قضیه فرق می‌کرد.
- من یه کم سرم درد می‌کرد، واسه همین نتونستم تا حالا آماده بشم. الان خودمو می‌رسونم عزیزم. تو برو خوش بگذرون.
اخمی کرد و کشان کشان مرا جلوی میز آرایش برد. بی هیچ حرفی شروع به سشوار کشیدن موهایم کرد و بعد خواست آرایشم کند که مانع شدم. چند وقتی می‌شد که میکاپ نکرده بودم و دلم حسابی تنگ شده بود. اما واقعاً حوصله و اعصابش را نداشتم. گیسو بی‌اجازه در کمدم را باز کرد و پیراهنی گلبهی رنگ و شاد بیرون کشید.
- نه اون نیست. اون طوسی رنگه رو واسه مراسم خریدم.
چپ‌چپ نگاهم کرد و با همان گلبهی به طرفم آمد:
- خیر لازم نکرده طوسی بپوشی. نامزدی فردوسه باید رنگ شاد تنت کنی.
حوصله‌ی چانه زدن با گیسو را نداشتم. بلند شدم و گونه‌اش را بوسیده و باز هم لبخندی تصنعی زدم:
- مرسی خیلی زحمت کشیدی. فدات بشم الهی.
او را سمت در اتاق سوق داده و افزودم:
- تو برو پیش آقاتون که بعداً نگه چرا زنمو ازم دزدیدی، منم آماده می‌شم و میام.
خندید و با عشوه و کرشمه بیرون رفت. در را پشت سرش بستم و به آن تکیه دادم. نفسی عمیق کشیدم و پیراهن گلبهی را به کمد برگرداندم و طوسی را تنم کردم. صندل‌های هم‌رنگش را هم به پا زدم و سمت در اتاق رفتم. دلم دل‌دل می‌زد و دستپاچه بودم. در این چند وقت متوجه شدم که مسیح به هیچ کس حرفی نزده، اما من باز هم دلم نمی‌‌خواست با او روبه‌رو شوم. همانطور که او خواسته بود، دور و برش نمی‌پلکیدم. پلک بستم و نفسی عمیق کشیدم و بعد چشمانم را باز کردم. چراغ را خاموش کرده و دست لرزانم روی دستگیره نشست. بی‌سروصدا به پذیرایی سرک کشیدم و سعی کردم به مسیح توجهی نکنم. اما مگر می‌شد؟ از گوشه‌ی چشم دیدم که دست گیسو را گرفته و خوشحال و خندان در حال رقصیدن هستند. مادرم را ندیدم و آرام آرام وارد پذیرایی شدم. گیسو اولین نفر بود که مرا دید و با ذوق گفت:
- به افتخار خواهر دوماد.
مسخره! بر و بر نگاهش کردم که همه شروع به دست زدن کردند. باز هم روی مسیح دقیق نشدم اما فهمیدم که با اکراه آن کار را می‌کند. فردوس و یلدا هنوز در آتلیه بودند و مهمان‌ها اندک. با همه سلام علیک کردم و به مسیح که رسیدم، سر به زیر انداخته و لبخند از لبم محو شد. خواستم سلام بگویم که گیسو پیش‌دستی کرد: