به نام خدا
"شب و چشم ماه"
نویسنده عطیه عرفانیان
مردمک‌های سیاهش دوری شمسی و قمری در پارکینگ مجتمع زد و با دیدن لکسوس سواری مشکی او پوزخند تا گوشه لبش کشیده شد. خانم چه عجب زود به خانه آمده و با این حال می‌دانست برای شب خبری از غذای خانگی نخواهد بود. در جای خودش پارک کرد و با برداشتن کیفش پیاده شد. صدای کوبیدن در ماشینش در فضای اطرافش پژواک شد. تجربه می‌گفت هر وقت زرین زودتر از او به خانه آمده برنامه‌ای در کار بوده است.
بی حواس و در فکر به پیش بینی کارهای زرین جلوی آسانسور توقف کرد. ریموت را درون دستش چرخ داد و قفل درهای خودرویش را فعال کرد. وارد کابین براق و تمیز آسانسور شد و با زدن دکمه‌ی دوازده رو به بالا حرکت کرد. صدای تلفنش و دیدن اسم زرین روی صفحه روشن آن اخم را مهمان ابروهای هشتی و بلندش کرد. با همان صدای بم و مردانه‌اش جواب داد:
- دارم میام خونه زرین کار داری؟ تو آسانسور هستم چیزی از بیرون می‌خوای برگردم.
- نه بیا منتظرتم!
در خیالش فحشی رکیک داد و عوقی نمایشی هم زد اما لحن شادش در گوش زرین پیچید:
- جووووون تا چشم روی هم بذاری پشت در هستم.
از ذات خراب خودش خبر داشت که خنده‌اش را رها کرد و در آینه موهای ژل زده‌اش را کمی مرتب کرد. یقه کت اسپرت را کمی کشید و پالتو را روی دستش انداخت. به ساعتش نگاه کرد پنج و نیم بود. ساعت هفت با ارسلان قرار داشت و امروز اولین روز باشگاهش بود. همراه زنگ دوباره موبایلش از در باز شده آسانسور بیرون رفت و به شماره روی صفحه گوشی چشم دوخت. صبح به صولتی گفته بود حساب‌های یک ماه گذشته را نگاه کند.
- سلام مهندس!
- سلام چی شد صولتی؟
- قربان حدستون درست بود بار مهندس سیاوش تو حسابای شرکت ثبت نشده.
سر تکان داد و دستش روی زنگ آپارتمان ثابت ماند.
- فعلا به کسی چیزی نگو خودم با خانوم فراست درمیون می‌ذارم ببینم موضوع از چه قراره!
حدس میزد که یکی آن وسط زیرآبی می‌رود. زرین مالک و مدیر عامل آن مجموعه بزرگ بود و خودش باید به مشکلات این چنینی رسیدگی می‌کرد. گوشی را به داخل جیبش سر داد و با تک زنگی که زد کارت قفل در را کشید.
با باز شدن درب خانه به رویش دنیایی از هیاهو بر سرش فرود آمد و نوای بلند تولد مبارک در گوشش نواخته شد. مگر امروز چندم بود؟
زرین با آن پیراهن لمه آلبالویی که حتی زانوهایش را هم پوشش نداده بود جلوتر از همه ایستاده و کیک تولد کوچکی هم در دستش بود.
خوشحال که نشد هیچ اخمی پررنگ هم آمد و روی پیشانیش جا خوش کرد. دیدن دوستانی که با اجبار زرین با آنها مراوده داشت سورپرایزش کرد. زرین هم می‌دانست او فراری از جمع‌های این چنینی است و باز هم این بساط را به پا کرده است. با این حال بوسه نرمش روی پیشانی زن نشست و آهسته در گوشش گفت:
- ممنون عزیز دلم ولی تولد من هفته دیگه نیست؟
زرین لب جمع کرد و قدمی عقب رفت. در بین تبریکات و خوش آمدگویی‌ها یکی یکی افراد را پس زد و سمت اتاق رفت. پشت سرش در را محکم به هم زد و پالتو و کتش که در این فاصله از تن کنده بود را روی هم به گوشه اتاق پرتاب کرد. وقتی قبول کرد وارد این زندگی شود فکر کرد نهایت سختی‌اش زندگی در کنار زرین است و در قبالش امکاناتی که به دست می‌آورد می‌توانست جبران سختی آن باشد. ازدواج آنها یک ازدواج معمولی نبود که مدام در حال جار زدنش باشند.
- خوبی عشقم؟
به پشت سرش برگشت و زرین قدمی جلو آمد. زن نوک پنجه ایستاد و دو دست دور گردن او حلقه کرد و لب‌های سرخش را روی لب او فشرد. سعی کرد بی آنکه ناراحتش کند او را پس بزند.
-برو به مهمونات برس حوصله ندارم.
- اهورا چت شده؟ دوست نداشتی برات تولد بگیرم؟
اهورا سرخ شده و عصبانی به سمت او چرخید و گفت:
- زرین این مسخره بازی چیه؟ مثل بچه‌های چهار ساله برای من تولد می‌گیری و روی سرم کاغذ رنگی می‌ریزی که بگی ما خوشبختیم؟
- من نیازی به ثابت کردن ندارم. همین که تو با من رفتارت خوبه یعنی ما کنار هم زندگی خوبی داریم.
دو دست دو طرف کمرش چسباند و با پوزخند زبان به بالای لبش رساند تا صدایش فریاد نشود.
- زرین عزیز دلم اینا همونایی نیستن که شش ماه پیش به من گفتن به خاطر پول اومدی زنی که همسال مادرت هست رو عقد کردی؟ همین مهندس سیاوش تو روی من گفت خبر داری پسر زرین از تو پنج سال بزرگ‌تره؟!
زرین لب زیرینش را گاز گرفت و قدمی دیگر دوباره نزدیک شد و با گرفتن بازوی او با نوازشش گفت:
- همه می‌دونن که سیاوش یه آدم حسوده و قطعا خیلی دوست داشته که جایگاه تو رو داشته باشه.
پوزخندش صدا داشت که اخم‌های زرین را در هم کرد گرچه به لطف بوتاکس و تزریق آن همه ژل، به پیشانی‌اش ذره‌ای چین نیفتاد. چرا باید سیاوشی که خودش یکی از بزرگ‌ترین وارد کنندگان خودرو بود و همسری به جوانی و زیبایی نیکا، دختر یک تاجر بزرگ را در کنارش داشت به او حسادت می‌کرد؟
با پشت دست انگار مگسی را بپراند به سمتش اشاره کرد و زیر لب برو بابایی هم گفت و با شل کردن کراوات مشکی باریک شروع به باز کردن دکمه‌های پیراهن سفیدش کرد.
- مثل یه آدم متمدن لباس عوض کن بیا بشین پیش بچه‌ها...
توجهی به حرف‌های او نکرد و با درآوردن پیراهنش و انداختن آن به روی تخت سمت حمام رفت.
- حمومت طول نده زود بیا عشقم!
پوفی کلافه گفت و زیر لب باشه را زمزمه کرد و در حمام را بست. انگار باید زنگی به ارسلان میزد و به جای رفتن به باشگاه مسخره بازی زرین را تحمل می‌کرد.
حوله را دور کمرش پیچید و از حمام خارج شد. جلوی آینه ایستاد و موهایش را دست کشید. ژل مورد علاقه‌اش را برداشت و کف دستش ریخت و بین موهای نم‌دارش کشید. با شانه دانه درشت موهایش را رو به بالا و یک طرفه حالت داد. دستبندهای چرمی و چوبی را دستش انداخت و تیشرت سفید را پوشید. چشمش به جعبه شیشه‌ای جلوی آینه خورد و با تردید دست دراز کرد و بازش کرد. صفحه‌ی گرد و سرمه‌ای ساعت با آن همه عقربه‌های ریز و درشت درون دایره‌های کوچک طلایی به رویش چشمک زد. خنده‌اش گرفت و در دل ذوق کرد.
کادوی تولدش بود حتما!
زرین سنگ تمام گذاشته بود.
با احتیاط دوباره جعبه را سر جایش برگرداند و حین پیام دادن به ارسلان از اتاق خارج شد. به همه خوش آمد گفت و چسبیده به زرین نشست و بی توجه به پوزخند روی لب سیاوش دست دور شانه‌های زرین حلقه کرد. نیکا همسر سیاوش را مثل همیشه چسبیده به او دید. زن ساده دل طوری از عشقشان تعریف می‌کرد که اگر خبر کثافت کاری‌های شوهرش را می‌شنید قطعا دق می‌کرد.
لیوان شربت را از روی سینی گرفته شده مقابلش برداشت و اخم کرد.
- روسریت کو مهرو؟
مهرو لب‌های سرخ طبیعیش را زیر دندان کشید و با خجالت موهای صاف و کوتاهش را پشت گوش فرستاد.
- من گفتم سر نکنه تو مشکلت چیه؟
از پشت سر به مهرو نگاه کرد. پیراهن ساحلی آبی روشن با گلهای درشت طرح بته جقه‌ی سفید، از میانه کمرش کش دوزی شده بود و تا بالاتر از ساق پایش بلندی داشت. این پیراهن را خودش از سفر کیش برایش خریده بود. دخترک در حضور خودش روسری یا شال به سر نمی‌کرد اما اهورا اصرار داشت باید مقابل دیگران حجاب داشته باشد.
از وقتی با زرین آشنا شده بود گاهی همراه او پای میز قمار می‌نشست و پدر مهرو یک شب در مستی دختر پانزده ساله‌اش را به مردی دیگر باخت و چه قدر سخت بود متقاعد کردن زرین تا دخترک را از آن مرد بخرد. اما ارزشش را داشت. حالا مهرو همراه زن و مرد سرایدار همین مجتمع مسکونی که خانه‌شان بود زندگی می‌کرد و مدرسه می‌رفت و بیشتر روزها برای تمیز کردن خانه زرین و گاهی که مهمانی داشتند برای کمک می‌آمد.
نگاه سیاوش از ساق پای لخت و سفید و تپلی مهرو کنده نمی‌شد.
با مخاطب قرار گرفتن مهندس سیاوش توسط کامران که از دوستان نزدیک زرین بود، حواس اهورا از مهرو پرت شد.
- چی کار کردی با زمین مهرآباد دماوند مهندس؟
- تونستم مجوز شهرک سازی رو بگیرم و دنبال یه شرکت پدر و مادردار می‌گردم که برای ساخت و ساز باهاش قرارداد ببندم.
- من یکی سراغ دارم فقط این وسط شیتیل منو باید بدی!
نیشخند مهندس دندان‌های کامپوزیت برجسته‌اش را به نمایش گذاشت. رو به سمت دانیال شد و یک ابرو بالا داد. برادرزاده زرین باید هم حسابگر قهاری باشد.
- حالا تو معرفی کن شیرینیت پیش من محفوظه!
دانیال تقریبا همسن و سال خودش بود. اصلا باعث آشنایی او و زرین خودش بود و یک زمانی بهترین رفیقش بود. همان وقتی که او و عمه دانیال عقد کردند، درست لحظه‌ای که امضایش پای آن صیغه نامه محضری افتاد نقطه‌ای بود بر پایان این دوستی!
نگاه دخترک همراهش با وقاحت روی چهره و بدن اهورا تاب بازی می‌کرد. او را تا به حال ندیده بود و بارها از زرین خواسته بود به دانیال تذکر دهد دوست دخترهای رنگارنگش را وارد حریم خانه او نکند و هر بار زرین قربان صدقه برادرزاده تنوع طلبش رفته بود.
- چقدر برات سود داره؟
با سوال مهندس علوی یکی دیگر از مشتری‌های کله گنده شرکت و البته پای ثابت بیشتر تفریحات زرین و با جواب سیاوش لب جوید و نتوانست آن حس مزخرف حسادت را پس بزند. حرف از میلیاردها پول بود. از وقتی با این قشر مراوده داشت تازه می‌فهمید که واقعاً پول پول می‌آورد و مهندس سیاوش چه خوب بلد بود مالش را با یک سرمایه گذاری به جا به چند برابر تبدیل کند.
با زد و بندی که مهندس سیاوش در شرکت داشت بدش نمی‌آمد همین امشب دستش را پیش زرین رو کند و فکر به جایزه‌ای که از همسر عزیزش دریافت می‌کرد بود که لبش را به لبخندی کشیده و خبیث باز کرد. پا روی پای دیگر انداخت و همانطور که نگاهش روی بند چرمی ضربدری صندل‌های خانگی‌اش بود به وسط بحث شیرین حساب سود احتمالی از این پروژه عظیم پرید و گفت:
- راستی مهندس اون هفت تا لندکروز به سلامتی رسیدن بندرعباس؟
زرین کاملا واضح جا خورد.
- اهورا جان، مهندس سیاوش ماشین وارد نکرده ...یه تعداد قطعات خودرو بود.
پوزخند زد و به سیاوش نگاه کرد که دندان روی هم می‌سایید. در دلش عروسی به پا شد.
- به زرین نگفته بودید؟ خب اشکالش چیه؟ دیر نشده می‌تونید الان بگید و فردا تشریف بیارید بدهی گمرکی که شرکت پرداخت کرده رو بپردازید.
- اهورا...
بی توجه به هشدار زرین از جا برخاست و از کنار سیاوش سرخ شده رد شد و به آشپزخانه رفت. مهرو جا خورده از پشت میز بلند شد. گوشیش را پشتش پنهان کرد و به اهورا خیره شد.
اخم کرد. در یخچال را باز کرد و بی هدف نگاه درون آن چرخاند.
- گوشی خریدی؟
پشتش به دخترک بود. لب گزیدنش را ندید. کیک نقره‌ای رنگ درون یخچال چشمک میزد و بیشتر حس بچه بودن را لمس کرد. می‌فهمید که حس زرین به او مانند مادر و فرزند است و گلهای هم نداشت که توقع عشق با فاصله سنی چهل ساله‌شان داشته باشد. کجای این زندگی مشترک عادی بود که اینجایش باشد؟ خیاری برداشت و بدون شستنش به دهان برد.
- مدل بالا نیست.
روی پاشنه چرخید و نگاهش کرد. هول شده بود. دستی که گوشی موبایل را در مشت داشت هنوز پشتش بود و کف دست دیگر را با استرس به پهلو کشید تا عرق آن را خشک کند. اهورا با چشمی ریز شده نگاهش کرد.
- من از مدلش نپرسیدم. گوشی می‌خواستی به خودم می‌گفتی برات می‌گرفتم.
او هم می‌دانست که این مرد درست مثل یک برادر حمایتش می‌کند و ترسیده با آن چشم‌های آبی اقیانوسی به او زل زد!
با هول شدن و ترس واضح مهرو بیشتر به او مشکوک شد و شاید بهتر بود در فرصتی مناسب با او صحبتی مفصل داشته باشد. خیارش را گاز زد و از بالای کانتر به زرین نگاه کرد. احتمالا فشارش بالا بود که گونه‌هایش گل انداخته بود. سنگینی نگاه همسر جوانش را حس کرد که به سمت او گردن چرخاند.
می‌شناختش!
شاید الان سکوت کند و مثل یک میزبان متشخص و مهربان از مهمانش پذیرایی کند ولی در خلوت از خجالت او در خواهد آمد.
با حس ویبره گوشی در جیب شلوار جینش نیشخندی بی معنا تحویل زرین داد و گوشی را از جیب درآورد. ارسلان جواب پیامش را داده بود.
"خاک تو سرت که افسارت رو دادی دست اون پیر سگ"
خنده‌اش گرفت. بد دهنی ارسلان برایش ناشناخته نبود و می‌دانست که خیلی خودش را کنترل کرده تا لیچاری بدتر بارش نکند.
- چطوری بچه خوشگل!؟
با ضربه‌ی ناغافلی که دانیال به میان کتفش زد، تکه‌ای از خیارش به گلویش پرید. چند سرفه محکم زد و راه تنفسش باز شد. با درد چهره جمع کرد و یک دست روی سینه گذاشت و دست دیگر برای مهرو که با نگرانی در جایش ایستاده و نگاهش می‌کرد تکان داد.
- دستت سنگینه یا از قصد محکم زدی؟
دانیال نیشخند زد.
- کی از شوهر عمه خوشش میاد که من از تو خوشم بیاد؟
پوزخند زد. به پهلو روی کانتر خم شد و به آرنجش تکیه داد. از همان فاصله ته خیارش را به داخل سینک پرت کرد و بی توجه به مهرو که باز سر درون گوشی فرو برده بود گفت:
- همچین میگی شوهرعمه انگار رو تخت شاهی نشستم.
دانیال هم کنارش به پشت تکیه داد و از پهلو و کنار چشم نگاهش کرد.
- چیزیه که خودت خواستی، بد هم که نشده برات، معاونت شرکت‌و... خونه زندگی شیک‌و... ماشین شاسی بلند مدل بالاو... دیگه چی می‌خوای؟
لبش کج شد. راست می‌گفت و حرف حساب جواب نداشت.
زبانش چرخشی دور دندان‌های عقبی زد. حریف زبان او نمی‌شد.
- می‌بینم که خودت رو برای سیاوش لوس می‌کنی!
دانیال کمی نزدیکش شد و صدایش را پایین آورد.
- پول خوبی توی دوستی و رفاقت با این بشر هست. به جای زیر آب زدن یه کم سیاست پول درآوردن با زور بازوی مغز متفکر خودت رو یاد بگیر.
لبش کشیده شد و نگاه از اخم‌های افتاده بین ابروهای طلایی مهرو حین تایپ کردنش گرفت و مردمک‌های شبگونش دور صورت بیضی و موهای کم پشت و خرمایی دانیال چرخید.
- الان این کنایه بود یا نصیحت؟
- خودت باید تشخیص می‌دادی شوهرعمه جان، ولی من اگه جای تو بودم به جای رو کردن دستش اول به سیاوش یه ندا می‌دادم و... بقیه‌ش رو خودت حدس بزن!
راست می‌گفت. سیاستی که دانیال داشت را او ذره‌ای در وجود خودش حس نمی‌کرد. دانیال نگاهی کوتاه به مهمان‌ها و زرین انداخت. دستی روی ته ریش دور دهانش کشید و کمی نزدیک‌تر شد و با تردید گفت:
- می‌خوای دست یکی دیگه رو هم تو شرکت عمه زرین برات رو کنم؟
چشم ریز کرد و نگاهش کرد.
- کی؟
- دِ نه دِ... چی به من می‌رسه؟
اخم کرد. حواسش پی مخاطبی بود که اشک را به گوشه چشم مهرو رسانده و دانیال این وسط گربه رقصانی راه انداخته بود.
- تا چی و کی و چه جرمی باشه!
- فکر کن اونم مثل همین مهندس سیاوش سر شرکت رو شیره مالیده و بدون بارنامه جنس صادر کرده.
- مهندس سیاوش بارنامه داشته منتها با زد و بند گمرکش رو انداخته گردن شرکت...
- فکر کن این یکی زرنگتر تشریف داره و بدون بارنامه خارج کرده...
- یعنی قاچاق؟ با پوشش شرکت؟ محاله...
دانیال نیشخند دندان نمایی زد و آرام‌تر از قبل پچ زد:
- اون کانتینر بار برنج که آبان امسال از فریدون کنار رفت شانگهای چین رو یادته؟
یک چشمش را ریز کرد و موشکافانه نگاهش کرد. دانیال آدمی نبود که راحت به کسی اطلاعات دهد، مگر آنکه برایش سودی داشته باشد.
- برنج ایرانی تازگی رفته تو لیست سیاه و خبر نداشتیم؟
دانیال تکیه از کانتر گرفت، مقابلش ایستاد و باعث شد دیگر دیدی به مهرو نداشته باشد.
- تو فکر کن یه چیزی تو اون تریلی پنهون شده بود که حدود چهار میلیارد پولش بوده!
برق از سرش پرید. مگر میشد؟ همه‌ی بار زیر نظر شرکت بسته‌بندی و تفتیش شده بود و نمی‌توانست واقعی باشد. اما در عین گیج شدگی به آن اندیشید که اگر واقعاً همچین چیزی درست باشد، دانیال با گفتنش دنبال چه چیزیست. او هم می‌دانست این گربه‌ی خبیث که مقابلش قد علم کرده محض رضای خدا دنبال این موش چاق و چله نکرده است.
- عزیزم کجایی؟ بیا، سوتفاهم پیش اومده بود.
زرین با دو دست دور یک بازوی او حلقه زد و لب‌هایش طرح لبخندی را نقش زد که فقط اهورا می‌دانست چه بد و بیراه‌هایی پشتش پنهان شده است.
- فردا عصر با چند تا از رفقای زمان دانشگاه دارم می‌رم استخر، میای؟
مطمئن شد که پای سودی در بین است که دانیال به خاطرش حاضر شده کینه چند ماهه‌اش را زیر پا بگذارد. به زرین نیم نگاهی کرد و همراه تکان سرش به پایین دست دور شانه زرین انداخت و زیر لب گفت:
- اگه زرین برنامه‌ای نداشته باشه آره میام آدرس استخر رو برام بفرست.
کنار زن چسبیده به بازوهایش قصد خروج از آشپزخانه را کرد. باید سر از کار دانیال در می‌آورد. مطمئن بود فردا رفقایی در کار نیست و این دعوت برای تکمیل گفته‌هایش و بازگو کردن همان خواسته‌ای بود که از آن سر در نیاورده بود. لبخندی موزی کنج لبش نشست. بابت رو کردن دست مهندس سیاوش می‌خواست حسابش را برای تور اروپایی که آرزویش را داشت پر کند، که انگار رودست خورده بود و مهندس زبان باز برنامه‌هایش را به هم زده بود. در عوض اگر صحبت‌های دانیال را بتواند ثابت کند، احتمالا بشود آن بی ام و نقره‌ای که چشمش را گرفته، مال خود کند.
زرین حین رد شدن از کنار مهرو، چپ چپ نگاهش کرد و از او خواست کیک را بیاورد و آن بطری سفارشی را فراموش نکند.
مهرو فینی کشید و از جا بلند شد. اهورا به خوبی توانست هاله‌ی سیاه افتاده پای چشمش را ببیند. برایش سوال شد که با چه کسی چت می‌کرد که گریه‌اش را در آورده است. انگار این دختر هم نیاز به صحبتی اساسی داشت.
+++
شیر آب گرم را بست و دستگیره در حمام را کشید. حین بستن حوله دور کمرش نگاه بی پروای زرین روی عضلاتش می‌چرخید. این زن سیری ناپذیر بود. قلق زرین دستش آمده بود و می‌دانست چطور از زیر خطاب و عتابش در برود و بابت تهمتی که مهندس سیاوش با حیله گری از آن فرار کرد از طرف این زن توبیخ نشود.
نیشخند زد و قدمی به تخت نزدیک شد. ملحفه را روی بدن زرین کشید و زیر لب گفت:
- یه چی تنت می‌کردی!
زرین نیشش روی قرمزی رژلب پخش شده‌ی لب‌هایش کشیده شد و خوش خیال فکر کرد اهورا با دیدنش دوباره تحریک می‌شود و نفهمید این مرد جوان ترس از بیمار شدن او و تلخی‌های رفتاری او در بیماری را دارد. همیشه سعی کرده بود زرین این احساس را داشته باشد که برایش کافی است در حالی که نبود. چین‌های ریز در رفته از بوتاکس زیر چشمش را نادیده می‌گرفت، پوست شکم شل و وا رفته و آویزانش را چه می‌کرد؟
زرین خوشش نمی‌آمد در اتاق سیگار بکشد و او که می‌دانست با دود سیگار ضربان قلبش نامنظم می‌شود. پس جعبه سیگارش را برداشت و از اتاق خارج شد. نور گوشیش در تاریکی به چشمش