به نام خدا
"شب و چشم ماه"
نویسنده عطیه عرفانیان
مردمک‌های سیاهش دوری شمسی و قمری در پارکینگ مجتمع زد و با دیدن لکسوس سواری مشکی او پوزخند تا گوشه لبش کشیده شد. خانم چه عجب زود به خانه آمده و با این حال می‌دانست برای شب خبری از غذای خانگی نخواهد بود. در جای خودش پارک کرد و با برداشتن کیفش پیاده شد. صدای کوبیدن در ماشینش در فضای اطرافش پژواک شد. تجربه می‌گفت هر وقت زرین زودتر از او به خانه آمده برنامه‌ای در کار بوده است. بی حواس و در فکر به پیش بینی کارهای زرین جلوی آسانسور توقف کرد. ریموت را درون دستش چرخ داد و قفل درهای خودرویش را فعال کرد. وارد کابین براق و تمیز آسانسور شد و با زدن دکمه‌ی دوازده رو به بالا حرکت کرد. صدای تلفنش و دیدن اسم زرین روی صفحه روشن آن اخم را مهمان ابروهای هشتی و بلندش کرد. با همان صدای بم و مردانه‌اش جواب داد:
- دارم میام خونه زرین کار داری؟ تو آسانسور هستم چیزی از بیرون می‌خوای برگردم. - نه بیا منتظرتم! در خیالش فحشی رکیک داد و عوقی نمایشی هم زد اما لحن شادش در گوش زرین پیچید:
- جووووون تا چشم روی هم بذاری پشت در هستم. از ذات خراب خودش خبر داشت که خنده‌اش را رها کرد و در آینه موهای ژل زده‌اش را کمی مرتب کرد. یقه کت اسپرت را کمی کشید و پالتو را روی دستش انداخت. به ساعتش نگاه کرد پنج و نیم بود. ساعت هفت با ارسلان قرار داشت و امروز اولین روز باشگاهش بود. همراه زنگ دوباره موبایلش از در باز شده آسانسور بیرون رفت و به شماره روی صفحه گوشی چشم دوخت. صبح به صولتی گفته بود حساب‌های یک ماه گذشته را نگاه کند. - سلام مهندس! - سلام چی شد صولتی؟ - قربان حدستون درست بود بار مهندس سیاوش تو حسابای شرکت ثبت نشده. سر تکان داد و دستش روی زنگ آپارتمان ثابت ماند. - فعلا به کسی چیزی نگو خودم با خانوم فراست درمیون می‌ذارم ببینم موضوع از چه قراره! حدس میزد که یکی آن وسط زیرآبی می‌رود. زرین مالک و مدیر عامل آن مجموعه بزرگ بود و خودش باید به مشکلات این چنینی رسیدگی می‌کرد. گوشی را به داخل جیبش سر داد و با تک زنگی که زد کارت قفل در را کشید. با باز شدن درب خانه به رویش دنیایی از هیاهو بر سرش فرود آمد و نوای بلند تولد مبارک در گوشش نواخته شد. مگر امروز چندم بود؟ زرین با آن پیراهن لمه آلبالویی که حتی زانوهایش را هم پوشش نداده بود جلوتر از همه ایستاده و کیک تولد کوچکی هم در دستش بود.