الآن شکمم پیچ میزنه،چیزی درون معده‌ام تکون میخوره و چشمهام سخت تلاش میکرد برای بسته شدن.
فحش‌دادن‌هایش که تمام،بی تحمل پرسید:
_مها بگو کجایی؟چیکارت کرده؟
لبهام تکون خورد اما بجای جواب دادن فقط بهم برخورد میکرد.
خدایا چه مرگم شده؟
دست روی سر گذاشتم و قبل از اینکه عق بزنم به کندی گفتم:
_هانا...بیا..بیا خونه..
الان،وحشت صداش رو در بر گرفت.
جیغ زد:
_یا پیغمبر!
جیغش تیز بود اما من به سختی شنیدمش.
انگار پژواکی از دور بود.
نمیتونستم بیشتر از این حرف بزنم؛با آخرین توان زمزمه کردم:
_فقط بیا.
رمقم برید.
احساس میکنم هوشیاریم هر لحظه کمتر میشد و چه حس بدی!
موبایل از دستم سُر خورد و کنارم افتاد.
جیغش فضای آشپزخونه رو شکافت که داد زد:
_مهاااا...
سرم در هوا شناور شد.
همه‌چیز روی دور تند چرخید و در آخر، کج شدم و سرم روی سرامیک سرد آشپزخونه،فرود اومد.
اما هنوز بودم!
حس میکردم نمناک شدن لباس زیرم رو.
سریع بود.
لبخند تلخی زدم و همزمان؛اشکی از گوشه چشم چپم پایین چکید و روی سرامیک مثل حبابی براق نشست.
بلاخره پریود شدم...
بلاخره!
صدای افراسیاب توی ذهنم پیچید،وقتی پریودم عقب افتاد و در جریانش گذاشته بودم.
انگشت تهدیدش به سمتم نشانه رفت و با تحکم هشدار داد:”مبادا حامله باشی مها،مبادا“.
لبخندم وسعت گرفت...
راحت شدم!
اما خنده‌ی تلخم مزه‌ی مرگ میداد.
پس چرا هنوز هوشیارم و نمی‌مردم؟
چرا حواسم بود؟!
فقط انگار فلج‌ام.
گریه و التماس‌های هانا رو میشنیدم که میگفت داره میاد..دلداری میداد تنهام نمیذاره...قوی باشم و تحمل کنم...
بوی قورمه‌سبزیم که از عطرش مشخص بود جا افتاده و فضای آشپزخونه رو پر کرده...
حتی حرکت عقربه‌های ساعت روی دیوار سالن رو میبینم.
و به اومدن افراسیاب فکر کردم...
به اینکه بعدش قراره دوباره زورگویی کند تا به خواسته‌اش برسه.
اما ایندفعه پر*یود نجاتم داد.
حس میکنم شلوارم خیس و خیس‌تر میشه.
رفته-رفته این خیسی شدت گرفت و مایعی گرم روی پاهام حرکت کرد.
دوست نداشتم وقتی افراسیاب به خونه میاد توی این حالم ببینم؛باید خودم رو جمع و جور میکردم،اما به ثانیه نکشید که دستی تنومند روی گلوم فشرده شد،چشم بستم و سیاهی کم‌کم جلوی دیدم پرده کشید.
****
سر انگشتهاش داخل موهام فرو میرفت و با حرکت دورانی کوتاهی،کف سرم رو ماساژ میده.
سپس،آروم لای موهام می‌خزید و تا انتهای بلندی‌شون حرکت ادامه‌دار بود.
از تیزی آفتاب چشم بسته بودم؛اما نور قرمز رنگی هنوز پشت پلکهایم رو روشن می‌کنه.
توی مزرعه‌ش بودیم.
نفسی گرفتم و بوی گیاهی چای،مشامم رو پر کرد!
برای چند لحظه‌ای دست از کار کشیدیم و کناری زیر سایه‌ی بوته‌ها استراحت میکنیم.
او پا دراز کرده و من سر روی پاش گذاشته‌ام.
پرسید:
_اگه کو*نکور قبولت کردن ترکم میکنی؟
بوی تازگی چای و خنکی هوا رویایی بود.
نمیدونستم بخندم،یا برای غصه توی صداش ناراحت بشم.
لبخندی زدم و گفتم:
_حجیه بخدا کو*نکور حرف زشتیه!جلوی کسی نگی اینو،آبرومون میره.
شاکی آروم روی بازویم زد.
_خب حالا!این اسما که روی زبون منِ پیرزن نمیچرخه.
ناخواسته،از لحن بامزه‌اش بلند قهقهه زدم.
انقدر بلند و از ته دل؛که صدایم توی خاموشی مزرعه پیچید و بعد، لابه‌لای بوته‌های سبز چای گم شد.
با آرامش حرکاتش رو ادامه میداد و چقدر این نوازشش رو دوست داشتم.
حس خوبی داشت.
اما آهی کشید و احوالم بهم ریخت.
لبخندم جمع شد و سر روی پاش جابه‌جا کردم.
(سخن نویسنده:
سلام دوستان،تا اینجای رمان اگر نقدی یا نظری دارید خوشحال میشم توی قسمت نظرها برام بنویسید،به هرحال نوشتن آنلاینه و من میخوام طبق نظر خواننده پیش برم؛راستی یادتون نره ستاره‌ها رو حتما روشن کنید.چون امتیاز دادن شما برای من انرژی میفرسته برای روند بهتر داستان،مراقب خودتون باشید...عاطفه)