عیارسنج (نمونه رایگان)

داستان کوتاه ساکن کمد دیواری

اثر افرا ابراهیمی

داستان ساکن کمد دیواری

نویسنده افرا

قدیم ترها، وقتی مادربزرگ ها می خواستند بچه ها سر شب آرام بگیرند و از حیاط تاریک فاصله بگیرند، می گفتند: «بخواب، وگرنه لولوخرخره میاد می خوردت!» ما می خندیدیم. فکر می کردیم لولوخرخره فقط یک واژه است؛ ترفندی برای خواباندن چشم های بی قرار.

اما ارسلان، شب هشتم پاییز، فهمید که بزرگ ترها دروغ نگفته بودند؛ فقط اسم درستی روی آن نگذاشته بودند.

ارسلان تازه به خانه ویلایی و کهنه ساز پدربزرگش در حاشیه شهر نقل مکان کرده بود. طبقه بالا یک کمد دیواری داشت که از چوب گردوی تیره ساخته شده بود؛ عمیق، بوی نم گرفته و با دری که قفلش سال ها پیش شکسته بود و هیچ وقت کاملاً جفت نمی شد. همیشه لای درش به اندازه دو بند انگشت باز می ماند.

همه چیز از شبی شروع شد که باران بی امان روی شیروانی می کوبید. ساعت حوالی سه و نیم بامداد بود که با صدایی خشک و کش دار از خواب پرید:

«خر... خر... خرچ...»

صدایی شبیه ساییده شدن ناخن های تیز و بلند روی گچ دیوار، یا خرد شدن استخوان های خشک زیر فشار سنگین فک.

ارسلان در رختخواب نیم خیز شد. چراغ خواب خاموش بود و تنها نور کم رمق تیربرق کوچه از پنجره به داخل می تابید. با چشم های خواب آلود به تاریکی نگاه کرد. صدا از داخل کمد دیواری می آمد.

اول فکر کرد موش است. آرام گفت: «پیشت!»

صدا قطع شد. سکوتی سنگین اتاق را پر کرد؛ سکوتی آن قدر غلیظ که صدای کوبش قلب خودش را در گوش هایش می شنید. نفسش را حبس کرد. دوباره سرش را روی بالش گذاشت و چشم هایش را بست.

چند ثانیه بعد، صدایی آرام تر اما واضح تر بلند شد. این بار صدای یک نجوا بود. صدایی خشن، تودماغی و خیس، درست مثل کسی که گلویش پر از خاک باشد:

«هنوز... بیداری...؟»

سرمای فلج کننده ای از ساق پایش بالا دوید. پتو را تا زیر چانه اش کشید. جرات تکان خوردن نداشت. چشم هایش را به زور به سمت کمد چرخاند.

در کمد، که همیشه فقط دو بند انگشت باز بود، حالا آرام و بی صدا تا نیمه باز شده بود. از میان شکاف تاریک و قیرگون داخل کمد، دو چشم به او خیره شده بودند؛ اما نه چشم هایی شبیه چشم انسان یا حیوان. چشم هایی به رنگ زرد کدر، بدون پلک، که در گودی عمیقی فرورفته بودند.

زیر آن چشم ها، چیزی تکان خورد. دست هایی دراز و استخوانی با پوستی چروکیده به رنگ خاکستر از لای در بیرون آمدند. انگشت هایش بیش از حد بلند بودند و بندهای اضافی داشتند.

موجودی خمیده، با قدی غیرطبیعی که به زور در فضای کمد جا گرفته بود، به آهستگی شروع به بیرون خزیدن کرد. صدای مفاصلش شبیه شکستن شاخه های خشک درخت بود: تق... تق...

ارسلان خواست فریاد بزند، اما صدایش در گلو خفه شد. فلج خواب نبود؛ تنش واقعاً از وحشت منجمد شده بود .

موجود تا میانه اتاق خزید. صورتش پر از شیارهای چروکیده بود و دهانش به طرز وحشتناکی پهن؛ گوش تا گوش دهانی بی لب که دندان های نامرتب و زردش از لای آن پیدا بود. بوی خاک باران خورده کهنه و گوشت مانده تمام اتاق را پر کرد.

موجود نزدیک و نزدیک تر شد، تا جایی که نفس یخ زده اش روی صورت ارسلان ریخت. دهانش را باز کرد و بزاق لزجی از لای دندان هایش چکید. با همان صدای خرخر مانند و مرده، آرام کنار گوش ارسلان پچ پچ کرد:

«بزرگ تر شدی... اما هنوز سر ساعت نخوابیدی...»

ارسلان چشم هایش را با تمام توان بست و شروع کرد در دلش به شمردن .فقط می خواست تمام شود. بوی تعفن شدیدتر شد و سرمای بیش از پنج انگشت یخ زده را حس کرد که آرام روی مچ پایش نشستند. انگشت هایی که گوشت پایش را فشردند و شروع کردند به کشیدن...

صبح روز بعد، باران بند آمده بود. پرده های اتاق با نسیم ملایم صبحگاهی تکان می خوردند.

اتاق کاملاً خالی بود. تختخواب مرتب بود و اثری از به هم ریختگی دیده نمی شد؛ جز پتویی که تا نیمه روی زمین کشیده شده بود و ردی از خاک نمناک که از کنار تخت مستقیم می رفت به سمت کمد دیواری...

و در کمد دیواری، مثل همیشه، دقیقاً دو بند انگشت باز مانده بود.

مادر ارسلان ساعت شیش و نیم صبح با سینی چای و نان تازه از پله‌ها بالا آمد. طبقه‌ی بالا در سکوت مطلق بود. درِ اتاق ارسلان نیمه‌باز بود.

مادر با صدای بلند گفت: «ارسلان جان؟ پاشو مامان، مدسه ت دیر شد که!»

جوابی نیامد. مادر سینی را روی میز کوچک کنار در گذاشت و وارد اتاق شد. تخت خالی بود، اما بوی غریبی در فضا پیچیده بود؛ بوی خاکستر سرد و سردابه‌های قدیمی. پتو روی زمین افتاده بود و ردی از خاکِ تیره روی پارکت‌ها کشیده شده بود.

چشم مادر به کمد دیواری افتاد. درِ کمد، طبق معمولِ این چند روز، دو بند انگشت باز بود. فکر کرد ارسلان لابد باز هم یادش رفته درِ کمد را کامل ببندد. با کلافگی سمت کمد رفت، دستگیره را گرفت و در را محکم کشید تا باز شود:

«تو باز این کمد رو نبستی—»

حرف در دهانش ماسید.

داخل کمد تاریک بود، اما نه خالی. روی کفِ چوبی کمد، لباس‌های ارسلان به دقت تا شده و روی هم چیده شده بودند؛ دقیقاً همان لباس‌هایی که شب قبل تنش بود. روی لباس‌ها، کمی خاکِ نمناک دیده می‌شد. اما از خود ارسلان هیچ اثری نبود.

مادر با دست‌های لرزان خم شد و پیراهن ارسلان را برداشت. دستش به چیزی سفت و فلزی خورد که لای لباس‌ها گیر کرده بود. آن را بیرون کشید؛ ساعت مچی ارسلان بود. شیشه‌ی ساعت ترک برداشته بود و عقربه‌هایش روی ساعت ۳:۳۴ بامداد از حرکت ایستاده بودند.

مادر جیغی کشید که صدای آن در و دیوار خانه‌ی کهنه را لرزاند. پدر با عجله از پایین پله‌ها دوید بالا و خود را به اتاق رساند: «چی شده مریم؟ چی شده؟»

مادر با چشم‌های خیس و دست‌هایی که کنترلشان دست خودش نبود، ساعت را سمت پدر گرفت و به کمد اشاره کرد: «ارسلان نیست... ارسلان نیست! لباساش اینجان!»

پدر به کمد نگاه کرد. کمدی عمیق و تاریک. جلو رفت و دست برد تا انتهای تاریک کمد را لمس کند. دستش به انتهای چوبی کمد خورد. اما ناگهان... دیوارِ انتهای کمد نرم بود! مثل پوستِ کشیده‌شده‌ای که نفس می‌کشد.

قبل از اینکه پدر بتواند دستش را عقب بکشد، بوی تعفنِ شدیدی از عمقِ تاریکیِ پشت دیوار بلند شد. صدایی از اعماق زمین، خِرخِرمانند و کش‌دار، در گوش‌شان پیچید:

-«خیلی دیر... بیدار شد...»

و درِ کمد دیواری، با صدای مهیبی خودبه‌خود بسته شد؛ تق! قفلِ سال‌ها شکسته و زنگ‌زده، با یک صدای فلزیِ خشک، از داخل چفت شد.

پدر با تمام وزنش به درِ چوبی کوبید. «مریم، برو تبر یا یه چیزی بیار!» اما چوبِ کمد طوری سفت و محکم شده بود که انگار از فولاد ساخته شده بود؛ حتی کوچک‌ترین ترکی برنداشت.

در همین لحظه، صدایی از درونِ دیوارهای اتاق شنیده شد؛ انگار ده‌ها موجود هم‌زمان داشتند با ناخن، دیوارهای گچی را می‌خراشیدند.

ـخر... خِر... خِرچ...

صدا از بالا به پایین، از راهرو و حتی از زیر تخت حرکت می‌کرد. خانه‌ی کهنه انگار زنده شده بود و نفس می‌کشید.

مادر روی زمین زانو زده بود، زار می‌زد و اسم ارسلان را صدا می‌زد. ناگهان نگاهش به پنجره افتاد.

بیرونِ پنجره، در آن روز روشن پاییزی، آسمان ناگهان به رنگ کبودِ غروب درآمده بود. کلاغ‌ها دسته‌دسته روی شیروانی جمع شده بودند و بی‌امان نوک به شیشه‌ی پنجره می‌زدند.

و درِ کمد دیواری... دوباره آرام، خیلی آرام، با همان صدای کش‌دارِ لولاهای زنگ‌زده باز شد.

اما این بار، تاریکیِ داخل کمد فراتر از فضای داخلی‌اش بود. سیاهیِ غلیظ و دودمانندی از کمد بیرون خزید و روی پارکت‌های اتاق پخش شد. از میان آن سیاهی، بوی خاکِ نمناک و کهنه به اوج رسید.

و صدایی، نه از درون کمد، بلکه از توی سرِ پدر و مادر، با لحنی تمسخرآمیز و خشک پیچید:

«یکی... برای خوابیدن... کم بود...»

پدر چنگ انداخت و بازوی مادر را کشید: «بیا! همین حالا از این خونه باید بریم!»

اما پاهایشان از زمین کنده نمی‌شد. کف پارکت‌ها نرم شده بود؛ نه مثل خاک، مثل گل سرد و خیس کنار رودخانه. هر قدم که می‌گذاشتند، پاهایشان تا قوزک فرو می‌رفت و صدای مکیدن آرامی از زیرشان بلند می‌شد. دیوارها هم شروع کرده بودند به عرق کردن؛ قطره‌های لزج و تیره از گوشه‌های گچ سر می‌خوردند پایین و روی قالی لک می‌انداختند.

از پشت سر، این بار نه از داخل کمد، بلکه از تنگ کنار دیوار و از پشت در بسته، صدای کشیده شدن چیزی سنگین روی زمین آمد. چیزی که چهار دست و پا راه می‌رفت.

پدر برگشت. از میان تاریکی آن سیاهی دودی که روی زمین پهن شده بود، ارسلان بیرون آمد.

مادر با هرچه داشت جیغ کشید: «ارسلان! ارسلان من!»

اما ارسلان ایستاده بود. لباسش گلی تیره و خیس بود. پشتش به آن‌ها بود. سرش را کج گرفته بود، طوری که گوشش تقریباً به شانه‌اش چسبیده بود.

پدر قدمی جلو رفت: «پسرم؟»

ارسلان بی‌آنکه برگردد، با صدایی خش و شکسته که مال خودش نبود، گفت: «مامان... بابا... دیشب که گفتم در کمد رو نبندید... حرف منو گوش نکردید.»

سکوت. بعد ارسلان آرام سرش را چرخاند.

صورتش همان صورت ارسلان بود؛ همان خط مو، همان زخم کوچک روی ابرو، همان ابروهای پرپشت پدر. اما چشم‌هایش زرد کدر بود، بی‌پلک، و در گودی عمیقی فرورفته. نگاهش هم به پدر و مادر می‌رسید و هم از پشت سرش، به دیوار پشتشان.

مادر با صدای لرزان پرسید: «تو... تو کی هستی؟ ارسلان من کجاست؟»

ارسلان سرش را همان‌طور کج نگه داشت و لبخندی کشید. دهانش هنوز همان دهان پهن و بی‌لب بود، با دندان‌های نامرتب و زرد. با آرامش خاصی گفت:

«من همون لولوخرخره‌ام که بابات، بابابزرگت، و همه‌ی بزرگترهای این خونه ازش حرف زدن. اسمم فقط واسه بچه‌های خوبه. من هیچ‌وقت کسی رو که به موقع می‌خوابه نمی‌خورم... فقط با بعضی‌ها قاطی می‌شم. ارسلان هم دیگه هیچ‌وقت از این کمد بیرون نمیاد. حالا نوبت شماست که ازش مراقبت کنید.»

بعد با همان دست‌های لاغر و بلندش، به کمد اشاره کرد. در کمد دیگر بسته نبود؛ کاملاً باز و تاریک بود. از عمق آن تاریکی، صدای آرام هق‌هق ارسلان می‌آمد؛ از توی دیوار، از توی چوب، از زیر زمین.

پدر آخرین چیزی که به یاد آورد، صدای همان نجوای خیس و خاکی کنار گوشش بود:

«حالا شما هم بیدارید... و این خونه فقط یک کمد نیست. خود خونه لولوخرخره‌ست.»

پاهای پدر و مادر تا زانو در گل سرد و مکنده اتاق فرو رفته بود. دیگر نمی‌توانستند حتی یک قدم بردارند. گویی خانه کهنه، با رگ های چوبی و آجری اش، داشت آن‌ها را می‌جوید و به درون خود می‌کشید.

آن موجود که چهره ارسلان را به عاریه گرفته بود، قدم به قدم عقب رفت و در تاریکی عمیق کمد دیواری محو شد. صدایی از اعماق کمد پیچید؛ صدایی که انگار از دهان ده ها نفر هم زمان بیرون می‌آمد:

«خانه ما... تاریکه... اما همیشه جا برای بیدارها داره...»

دیوارهای اتاق شروع کردند به لرزیدن و به هم نزدیک شدن. گچ دیوارها ترک برداشت و از زیر آن، ریشه های سیاه و تنیده ای بیرون زدند که مثل مار به دور پاهای پدر و مادر پیچیدند.

مادر با چشم هایی از حدقه بیرون زده به دست های خودش نگاه کرد. پوست دستش داشت خاکستری و خشک می‌شد، دقیقاً مثل پوست درون چوب کمد. خواست چیزی بگوید، اما از دهانش فقط خاک نمناک و غبار بلند شد.

پدر آخرین تلاشش را کرد. خودش را جلو کشید تا مادر را نجات دهد، اما انگشتانش پیش از آنکه به دست مادر برسند، در هوا خشک شدند و به قطعات چوبی شکننده تبدیل شدند.

خانه کهنه با صدایی شبیه به نفس کشیدن یک غول خفته، اتاق را تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد تا اینکه همه چیز در سیاهی مطلق و بوی خاکستر فرو رفت.

ده سال بعد...

تابلوی کوچکی روی در یک خانه ویلایی کهنه ساز در حاشیه شهر نصب شده بود: «رهن و اجاره».

زوج جوانی با پسربچه شش ساله شان مقابل در ایستاده بودند. پسرک خسته بود و دستش را توی دست مادرش فشار می‌داد.

مرد جوان کلید را در قفل چرخاند. در چوبی کهنه با صدای جیرجیر بلندی باز شد. بوی نم و خاک

شروع مطالعه رمان