پیش از آن که نخل ها بسوزند
نویسنده افرا
خلاصه:
گیسو اریا برای نجات برادرش از چوبه دار مجبور به ازدواج با کسری مهرآیین میشه مردی بد اخلاق و خشک که قصد دار بخاطر مرگ مادرش ،گیسو رو غذاب بده اما...
#پلیسی #مافیا #عاشقانه #ازدواج_صوری
آبان‌ماه اهواز شوخی نداشت. باد گرم و غبارآلود از سمت هور می‌آمد و خاک سرخ را مثل لایه‌ای از آرد سوخته روی شیشه‌های گردگرفته‌ی پراید مدل هشتاد و پنج پدرم می‌نشاند.
پشت چراغ قرمز فلکه‌ی ساعت نشسته بودم. روپوش سفید پزشکی‌ام مچاله روی صندلی عقب افتاده بود؛ هنوز بوی تلخ گاز استریل، بتادین بخش بخیه‌ی اورژانس بیمارستان گلستان و عرق کارگرهایی که از گرمای طاقت‌فرسا گرمازده می‌شدند، روی پوستم مانده بود. اما دستانم... دستانم روی فرمان می‌لرزید.
سرنگ انسولین را از جیب روپوشم بیرون نکشیده بودم که تلفن زنگ خورد. صدای صابر، با آن خس‌خس مداوم ریه‌اش که ارثیه‌ی بیست سال خاک انبار خوردن در شلمچه بود، توی بلندگوی گوشی افتاد:
«گیسو... برگشتن. اومدن دم در.»
پایم ناخودآگاه روی کلاچ لرزید:
«کی اومده بابا؟ وکیل کعبه‌پور؟ مگه نگفتن تا شنبه مهلت دادن؟»
«نه بابا... آدم‌های حاج‌رحمان اومدن. لندکروزِ سیاهشون وسط کوچه پارک کرده. پسرش هم اومده... همون که می‌گفتن از استانبول برگشته. گیسو... خودت رو برسون. کاوه رو امروز از بازداشتگاه کارون می‌برن دادگاه انقلاب... پای چوبه، دخترم. پای چوبه...»
صدای بوق ممتد ماشین پشت سر، نگذاشت صدای گریه‌ی پدرم تمام شود. دنده را با خشم جا زدم. لاستیک‌ها روی آسفالت داغ زوزه کشیدند و فرمان را کج کردم سمت کوچه‌های خاکی کمپلو.
کوچه‌ی ما تنگ بود؛ آن‌قدر تنگ که دو پراید به سختی از کنار هم رد می‌شدند. حالا یک لندکروز مشکی با شیشه‌های دودی تیره و پلاک منطقه آزاد اروند، مثل یک تانک غول‌پیکر درست جلوی درِ زنگ‌زده‌ی خانه‌ی ما جا خوش کرده بود. دو مرد درشت‌هیکل با پیراهن‌های مشکی نخی روی شلوار، کنار تیر چراغ برق تکیه داده بودند و دانه‌های درشت عرق روی گردن‌های کلفتشان برق می‌زد.
ماشین را صد متر عقب‌تر پارک کردم. سوییچ را کشیدم، چادرم را محکم زیر چانه گرفتم و پیاده شدم. هوا بوی لجن کارون و گاز فلزهای نفتی دوردست را می‌داد. شرجی بالای هفتاد درصد بود، اما ستون فقرات من مثل تکه‌ای یخ تیر می‌کشید.
درِ زنگ‌زده باز بود.
حیاط کوچک خانه، با آن حوض خشکیده و درخت کنار بی‌رمق، غریبه به نظر می‌رسید. صابر، با آن زیرپیراهنی رکابی سفید و پاهای ورم‌کرده، روی لبه‌ی پله نشسته بود و سرش لای دست‌هایش بود.
روبه‌رویش، زیر سایه‌ی کم‌رمق چتول حیاط، مردی ایستاده بود.
قدبلند بود، چهارشانه، با پیراهن کتان سرمه‌ای آستین‌کوتاه که عضلات کشیده‌ی بازویش را نشان می‌داد. موهای پرپشت مشکی‌اش را که رگه‌های سفید نامحسوسی در شقیقه‌اش دویده بود، به عقب شانه کرده بود. پشت دست چپش، یک جای بریدگی عمیق و کهنه شبیه رد چاقوی ضامندار دیده می‌شد. سیگار باریکی لای انگشتان استخوانی‌اش بود و خاکسترش را آرام توی گلدان خالی شمعدانی می‌تکاند.
صدای پاشنه‌ی کفشم روی موزاییک‌های شکسته‌ی حیاط نشست.
مرد برنگشت؛ فقط دستش که سیگار را نگه داشته بود، در هوا معلق ماند. بوی ادکلن تلخ و گزنده‌اش—که اصلاً شباهتی به عطرهای تند بازاری‌های اهواز نداشت—با بوی خیس خاک حیاط قاطی شد.
صابر سر بلند کرد. چشمانش کاسه‌ی خون بود:
«گیسو... اومدی؟ این... این آقا کسری‌ئه. پسر حاج‌رحمان.»
کسری مهرآیین به آرامی چرخید.
چشم‌هایش سیاه نبود؛ قهوه‌ای سوخته و مات بود، مثل لایه‌ی زیرین قیر مذاب. خط فکِ استخوانی‌اش بدون کوچک‌ترین لبخندی قفل شده بود. ته‌ریش سه روزه‌ای داشت که خستگی راه طولانی را نشان می‌داد، اما چشمانش کوچک‌ترین نشانی از خستگی نداشت؛ نگاهی سرد، سنجش‌گر و بیش از حد بی‌رحم.
نگاهش از کفش‌های خاک‌گرفته‌ام بالا آمد، چادر ساده‌ام را رد کرد و روی مقنعه و صورتم ثابت ماند. چشمانش حتی پلک نزد.
«پس اینترن بخش تروما شمایید.»
صدایش بم بود، بدون لهجه‌ی عربی یا لری؛ یک فارسیِ تهرانیِ کشیده با خشی عمیق در انتهای کلمات، انگار سال‌ها دود غلیظ را لای تارهای صوتی‌اش نگه داشته باشد.
چادرم را با دست چپ محکم‌تر جمع کردم. نمی‌خواستم لرزش انگشتانم را ببیند:
«سلام. فرمایشتون چیه آقای مهرآیین؟ برای تسلیت اومدید یا برای باج‌گیری؟»
پدرم نالید: «گیسو! زبون به دهن بگیر...»
گوشه‌ی لب راست کسری تکان بسیار ملایمی خورد؛ چیزی شبیه یک پوزخند منجمد:
«زبونش تیزه، صابرخان. توی بیمارستان بهت یاد ندادن وقتی مریض رو به قبله‌ست، اول نبضش رو چک می‌کنن نه اینکه به دکتر بدوبیراه بگن؟»
سیگارش را با نوک کفش چرم واکس‌خورده‌اش روی موزاییک له کرد:
«کاوه تا سه ساعت دیگه می‌ره اتاق بازپرسی شعبه‌ی چهارم دادسرای اهواز. پرونده‌اش قتله. قتل عمد منوچهر کعبه‌پور توی انبار شلمچه با اسلحه‌ی کلاش بی‌جواز. بازپرس رفیق فابریک برادر مقتوله. اگه تا ساعت دو ظهر قرار وثیقه یا رضایت مشروط نره روی میز، دادستان کیفرخواست محاربه و قصاص در ملاءعام رد می‌کنه.»
آب دهانم را به سختی قورت دادم. قفسه‌ی سینه‌ام تیر کشید:
«کاوه نگهبان انبار بود! خودش می‌گفت اون شب چند نفر با تویوتا اومدن بار ورق‌های مسی رو ببرن، اون فقط هوایی زده!»
کسری یک قدم جلو آمد. بوی توتون تلخ و خنکای ادکلنش مثل دیوار جلوی رویم کشیده شد. او آن‌قدر بلندقد بود که برای دیدن چشم‌هایش مجبور شدم سرم را بالا بگیرم. سایه‌اش افتاد روی تمام هیکلم.
«قانون کاری نداره اون چی می‌گه، خانم دکتر. قانون به اون گلوله‌ای نگاه می‌کنه که از سینه‌ی منوچهر درآوردن و اثر انگشتِ دستِ لرزونِ برادر بیست‌ساله‌ی تو روی قبضه‌ی اسلحه ثبت شده.»
خم شد جلو؛ آن‌قدر نزدیک که حرارت نفسش به چادرم خورد:
«تنها کسی که الان می‌تونه اون اسلحه‌ی دوم رو بیاره وسط و ثابت کنه منوچهر با تیرِ کسی کشته شده نه با کلاشِ کاوه، بابای منه. حاج‌رحمان.»
«خب؟ بهای این معامله چیه؟ زمین‌های نخلستان کوت‌عبدالله؟ سند این خرابه‌خونه؟ چقدر می‌خواین؟ بگین چقدر پول خون می‌خواین؟»
کسری خندید. یک خنده‌ی کوتاه، تلخ و بدون صدا که فقط چین‌های ریز گوشه‌ی چشمانش را عمیق‌تر کرد. دست راستش را از جیب شلوارش بیرون آورد و کاغذی با سربرگ دفترخانه‌ی اسناد رسمی شماره دوازده اهواز را جلوی صورتم گرفت:
«حاج‌رحمان پول لازم نداره. زمین‌های شما هم به درد چرای گوسفندهای کعبه‌پور هم نمی‌خوره. شرط بابام برای درآوردن اون نوار امنیتی و نجات گردن برادرت، یه چیزه...»
مکث کرد. نگاهش را مستقیم در چشمانم فرو برد:
«عقد رسمی و دائم با من. همین امشب. توی عمارت عامری.»
اتاق دور سرم چرخید. شرجی هوا ناگهان مثل سرب مذاب در گلویم ریخت. صدای ناله‌ی پدرم از روی پله‌ها بلند شد، اما در گوش من فقط زوزه‌ی باد بود.
«چی داری می‌گی؟ من... من دانشجوئم! من با تو...»
کسری کاغذ را پس کشید و با خونسردی تا کرد و گذاشت توی جیب پیراهنش:
«تو قراره ضامن دهن‌بسته موندن صابر باشی. قراره آبروی خاندان مهرآیین باشی جلوی عشیره‌ی مقتول که نگن حاج‌رحمان با یه خانواده‌ی دزد وصلت کرد؛ بگن با دخترِ همکار قدیمی‌اش، خانم دکتر آریا، عروسی گرفتیم تا دو تا طایفه به جون هم نیفتن. و مهم‌تر از همه...»
دستش را آورد بالا. انگشت شستش را با فاصله‌ی دو سانتی‌متر از لبه‌ی مقنعه‌ام نگه داشت، بی‌آنکه لمسم کند:
«بابام دلش زن نجیب می‌خواد برای این خونه‌ی پر از گرگ. ولی من بهت هشدار می‌دم گیسوخانم... پای سفره‌ی عقد من نشستن، نجات کاوه هست، ولی برای تو... شروعِ یه شیفتِ کاریه که هیچ‌وقت مرخصی نداره. تا ساعت پنج بعدازظهر لباست رو جمع کن. ماشین میاد دنبالت.»
چرخید. بدون اینکه به پشت سرش نگاه کند، قدم‌های سنگینش را به سمت در خروجی برداشت.
گرد و خاک اهواز با وزش بادی تند از زمین بلند شد و رد کفش‌های کسری را روی موزاییک‌های شکسته پوشاند. من مانده بودم، یک نامه‌ی امضانشده، و برادری که طناب دار هر ثانیه به شاهرگش نزدیک‌تر می‌شد.
ساعت چهار و نیم عصر، آسمان اهواز دیگر خاکستری نبود؛ به سرخیِ قیرِ داغ و آجر کوره می‌زد. شرجی مثل نایلونی خیس دور تن می‌پیچید و بوی گل‌ولای بستر کارون از لای درزهای کولرگازی پوسیده‌ی خانه رد می‌شد.
چمدان پارچه‌ای سرمه‌ای‌ام—همان که دو سال پیش برای شیفت‌های چهل‌وهشت‌ساعته‌ی بیمارستان سینا و جندی‌شاپور خریده بودم—گوشه‌ی اتاق با دهان نیمه‌باز نشسته بود. داخلش نه توری بود و نه آینه‌ای. چند دست لباس ساده، گوشی پزشکی لیتمنِ طوسی‌رنگم با دیافراگم خش‌افتاده، دو تا کتاب درس جراحی لارنس، یک بسته قرص پروپرانولول و شیشه‌ی عطر ملایم گل یاس که مادرم پیش از سوختن در نخلستان برایم گذاشته بود. همه‌اش همین بود؛ ارثیه‌ی یک زندگیِ پاره‌پاره.
صابر روی تخت چوبی افتاده بود. صورتش عرق‌ریزان، چشم‌هایش زل‌زده به پنکه‌ی سقفی که با صدای تق‌تق بی‌حاصلی هوا را جابه‌جا می‌کرد. وقتی کیفم را بستم و چادرم را مرتب کردم، دهان باز کرد؛ صدایش شبیه ساییده شدن سنگپا روی سیمان بود:
«گیسو... نرو بابا. برو بازپرسی، داد بزن بگو من خودم زمین‌ها رو می‌دم... بگو کاوه رو ببرن زندان کارون، چند سال حبس بکشه اما تو... تو نباید زیر بارِ اسم اون پسره بری. کسری... کسری آدمِ این شهر نیست. این برگشته که بسوزونه.»
چمدان را برداشتم. ایستادم کنار تختش. دست خشکیده‌اش را که جای لکه‌های قهوه‌ای سن و سال رویش نشسته بود، میان دو دستم گرفتم. سرد بود؛ سرمای پدری که شرمنده‌ی سفره‌ی خالی و پسر دربندش است.
«اگه نرم، کاوه حبس نمی‌کشه بابا. تا شنبه طناب می‌ندازن گردنش. خاندان کعبه‌پور مقتول دادن، رضایت نمی‌دن مگر اینکه قدرتِ بزرگ‌تری مثل مهرآیین بیاد ضامن بشه. کاوه طاقت سه روز انفرادی رو نداره، چه برسه به سه‌پایه‌ی اعدام. من می‌رم... ولی حواسم هست. من دختر شمام، نه گوسفند قربانیِ نخلستان.»
صدای بوق کوتاه و خشک لندکروز در کوچه طنین انداخت. دو بار، ممتد و قاطع. وقت تمام شده بود.
وقتی پا به کوچه گذاشتم، یکی از نوچه‌های کسری با شلوار کتان راسته و پیراهن دکمه‌دار تیره دم ماشین ایستاده بود. چمدانم را بی‌کلام از دستم گرفت، توی صندوق پرت کرد و درِ عقب را باز نگه داشت. من حتی به پشت سرم، به پنجره‌های زنگ‌زده‌ی خانه‌مان نگاه نکردم. هر نگاه عقب‌گرد، مثل تردید قبل از برش چاقوی جراحی بود؛ اگر دستت می‌لرزید، مریض زیر دستت پرپر می‌شد.
محله‌ی عامری اهواز، دنیای دیگری بود.
جایی نزدیک به کرانه‌ی رود، پشت نخل‌های سرسبز و بلند با دیوارهای کاه‌گلیِ ضخیمی که روی آن‌ها حفاظ‌های تیغ‌دار آهنی کار گذاشته بودند. عمارت مهرآیین، ساختمانی آجری و باشکوه از دوران پهلوی اول بود با ایوان‌های پهن قوسی‌شکل، شناژبندی‌های مرمری، و شیشه‌های رنگی خردلی و لاجوردی که زیر نور گرگ‌ومیشِ کارون به چشم مار می‌مانستند. سه دستگاه تویوتا هایلوکس دوکابین با شیشه‌های تمام‌دودی جلوی درِ چوبیِ بزرگ عمارت پارک بودند؛ ماشین‌هایی که در اهواز همه می‌دانستند کارشان حمل بارهای ورق آهن و ترانزیت کانتینری به شلمچه و بصره است.
در حیاط سنگ‌فرش‌شده، صدای فواره‌ی آب‌نمای سنگی بلند بود. بوی گِل‌باران‌خورده و تلخی تنباکوی عراقی هوا را پر کرده بود. چند مرد دشداشه‌پوش با چفیه‌های سفید و سیاه دور حوض نشسته بودند و با ورود من، نگاه‌های سنگین و شکاکشان مثل رگبار ساچمه روی تنم خالی شد. زمزمه‌های ریز عربی بینشان ردوبدل شد:
«دخترِ صابر... خواهرِ قاتل...»
سرم را بالا گرفتم. اگر مقنعه‌ام ساده بود، نگاهم شبیه یک خط‌کش پولادین بود. نوچه مرا تا درگاه بزرگ سالن هدایت کرد و خودش پشت در ماند.
داخل خانه هوای خنک و سنگینِ کولرهای گازی اسپلیت ایستاده مثل سیلی به صورتم خورد. سالن، تلفیقی هولناک از سنت کهنه و ثروت مدرن بود; فرش‌های دستباف بسیار نفیس هفتادرج تبریز روی سنگ‌های مرمر کرم‌رنگ، مبلمان چوبی استیل با روکش مخمل درباری و تابلوهای نقاشی قدیمی از سران عشایر و تجار نامدار خوزستان.
وسط سالن، زیر چلچراغ برنزی بزرگ، حاج‌رحمان مهرآیین روی یک کاناپه‌ی عریض نشسته بود. پیرمردی درشت‌هیکل با صورتی تکیده و ابروهای پرپشت خاکستری، شلوار پارچه‌ای اعلا و عرق‌چینی بر سر. شلنگ باریک کپسول اکسیژن پرتابلی که کنار مبلش قرار داشت، از بینی‌اش رد شده بود و با هر نفسش، صدای فیس‌فیس خفیفی در فضا رها می‌کرد. در دستش تسبیحی از هسته‌ی خرمای تراش‌خورده بود.
سمت راستش، عاقدی با دفتر بزرگ و عینک مطالعه نشسته بود. و کنار پنجره‌ی بلند سرتاسری، با پشتی تکیه‌داده به چهارچوب و فنجان چای سیاهی در دست، **کسری** ایستاده بود.
کت دودی ساده‌ای روی همان پیراهن تیره‌اش انداخته بود. به محض ورود من، چشم‌های قهوه‌ای ماتش روی من چفت شد. نه سلامی، نه لبخندی؛ انگار داشت ورود بیمار بدحالی را به اتاق احیا نگاه می‌کرد.
حاج‌رحمان با سرفه‌ای سینه را آزاد کرد و به صندلی روبه‌رویش اشاره زد. صدایش عمیق و خشن بود ، شبیه کشیده شدن زنجیر لنگر کشتی روی اسکله:
«بیا بشین، دختر صابر. تعارف نداریم اینجا.»
نشستم. لبه‌ی صندلی، صاف و شق‌ورق.
«سلام حاج‌آقا.»