حرکاتش عصبی بود...
_داریم چه غلطی می کنیم!...م..ما طرفو کشتیم دنا!...
عصبی به سمتش رفته و با جفت دستانم شانه اش را فشردم...
_به درک که کشتیم!...اون از اول قاتل بوده متوجهی؟...ما یه آدم بی گناه و نکشتیم!...ما یه قاتل و کشتیم اوکی؟
او دچار حمله ی عصبی شده بود...
تنش می لرزید و چشمانش به خون نشسته بود...
_باید زود خاکش کنیم و از اینجا بریم...لطفا کمکم کن تیام!
آرام و زمزمه وار باشه ای گفت
به سمت جسد رفته و به خونِ دلمه شده ی روی پیشانی اش خیره شدم...
ساعت چند بود؟
چقدر از زمان کشته شدنش می گذشت؟؟
ناگهان مردمک چشمانم معطوف دستش شد...
به سمت بوته ها دراز شده بود...یادم می آید...
زمان مردگش هم به آن قسمت زل زده بود...
کنجکاو و ریز بینانه به سمت بوته ها پا تند کرده و با بیل همه ی خارهارا کنار زدم...
همه چیز عادی بود!
به جز آن سنگ قبر عجیب قرمز رنگ...که نامِ سارا داوری...
بر رویش هشدار می داد...
ضربان قلبم؟...آن لحظه قلبم ایستاده بود!
_کجا رف....
تیام نیز،با دیدن سنگ قبر کُپ کرده بر جای خود ایستاد...
اینجا، چه خبر بود؟
سنگ قبر، شدیدا خاک گرفته و بر روی آن از هر نوع گیاه...بوته ای روی‌یده بود!
ترسیده یک گام به سمتش برداشتم...تیام نیز، پا به پای من جلو آمد...
_ی...یعنی...ای...این؟
سری تکان دادم:
_ممکنه!
خودش است؟
هیچ تاریخی...هیچ نام پدر و مادری...هیچ بر روی آن نوشته نشده بود ...
به جز،خط مشکیِ براقی که نام خودش را بر روی سنگ قرمز خونین بازتاب می کرد...
_ب...بیا از اینجا بریم!
سرم را به نشانه ی مخالفت تکان دادم...
با دست...مقداری خاکِ نشسته بر روی سنگ را کنار زدم...همچنان تاریخی به عنوان زمان مرگ یا تولدش نشان داده نمی شد...
اما با ریز بینی می شد حکاکی قرمز پر رنگ را که در گوشه ای ترین قسمت قبر حک شده بود مشاهده کرد...
اخم کرده سرم را به سمت قبر خم کردم...
_اون چیه؟
_نمی دونم...
آرام دستم را بر روی نوشته کشیدم...
خط،خوانا نبود...گویا با لبه ای تیز و به اجبار آن را حک کرده باشند...
اما،می شد جمله هایش را فهمید...
_( خاطراتم را از زیر جعبه ی فلزی بیرون بیاور...
به من بازگردان، و با من خاک کن...)
تیام نیز مانند من سرش را به سمت نوشته خم کرده بود و آن را خواند...
دوباره و دوباره...خواند...
من نیز چندین و چند دور با شنیدن تکرار کردن جملات از سوی تیام در ذهنم چرخاندمش...
_و با من خاک کن؟...ی..یعنی چی!
با اخم به چشمانش زل زدم...فاصله امان در حد سه سانت بود و نفس های داغش به پیشانی ام ضربه می زد...