پرتگاه:
شاید جنون پرتگاه ذهن باشد.شاید که عزرائیل بر لبه ی پرتگاهی در جست و جوی بهانه ای نشسته باشد و من جنون را بهانه ام می دانم ،بهانه ی مرگی که در اقبال سیاهم مرا به سمت خود می کشاند و من،با رویی گشاده به سمت او می روم.
(نقره)
نفسم را در سینه حبس کرده و انگشتانم را بر لبه ی لیوان کشیدم.
شاید در نگاه اول مسخره به نظر برسد اما احتیاط شرط عقل است و من نمی توانم احتمال آنکه در این
شراب سم ریخته باشند را نادیده بگیرم!
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم را به سمت دختر مو قرمز رو به رویم چرخاندم،استرس داشت!
قائدتا هیچ انسانی در این مکان نباید در حال حاضر از خود نقطه ضعفی نشان بدهد اما لرزش پاهایش نقطه ضعف آشکاری بود در دل چشمان ما!
پوزخندی زده و چشمانم را به اولین پسری که در این دورهمی نه چندان جذاب دیده بودم چرخاندم
او نیز به من زل زده بود.
ابرویی بالا انداخته و به چشمانش عمیق زل زدم.آیا نیاز بود که از این چشمان سبز بترسم؟
قطعا نه!
سرم را مقداری به راست کج کرده و رو به او لبخند زدم.
چشمانش به سرعت رنگ تعجب گرفت،خوشحال می شدم اگر می توانستم بدانم در سرش چه می گذرد اما نمی شود.
نگاهم را از او نیز گرفته و به پسر دیگر دوختم.
موهای فرش برق عجیبی داشت...آیا اگر بخواهم
بپرسم که چه چیزی به موهایش می زند،جو اتاق بهم می خورد؟
گویا سنگینی نگاهم را حس کرده و سرش را بالا اورد و مستقیم موشکافانه به مردمک چشمانم دوخت.
هیچ علاقه ای به تماس چشمی با آن مرد مخوف نداشتم پس به سرعت نگاهم را کج کرده و به زنی با موی کوتاه که تقریبا بغل دست من نشسته بود دوختم.
دستانش می لرزید!
آیا همه به جز من در اینجا استرس داشتند؟یعنی با این شدت حاضر بودند که از خود نقطه ضعف نشان دهند؟
زن،ده ثانیه یک بار دندان هایش را ب لب هایش می کشید و اطراف را نگاه می کرد.
استرس او از دختر مو قرمز هم بیشتر بود!
نگاهم را از او نیز گرفته و به مرد مو گندمی سمت چپم انداختم.
دقیقا کنار دست من نشسته بود .
پا روی پا انداخته و سیگار درون دستش را به شکل ماهرانه ای دود می کرد.
به شکل بازیگرانه ای در حال تلاش برای نشان دادن خونسردی اش بود!
ابرویی بالا انداخته و به چشمانش