← عطر

قسمت 12

اشتراکیراضیه نعمتی

ـ چقدر آرامش این خونه رو دوست دارم...

همه می‌‌دانستند عمو ناصر با اینکه مرد دلسوز و خوش‌‌قلبی بود اما اخلاق تندی داشت و همسر و فرزندش در خانه از دست او در عذاب بودند. ستار در حالی‌‌که روی پایش را مسح می‌‌کشید با نفسی خوب گفت:

ـ انشاالله همیشه آرامش تو زندگیت داشته باشی عمو جون.

نگاه فرید به طرف عمویش کشیده شد و با لبخند گفت:

ـ قربونت برم عمو!

ستار برخاست و در حالی‌‌که آستین‌‌های لباسش را پایین می‌‌کشید، پرسید:

ـ پس کی می‌‌خوای به ما شیرینی عروسیتو بدی فرید جان؟

فرید بلافاصله جواب داد:

ـ با من باشه همین امروز ولی موضوع اینه بقیه نمی‌‌ذارن!

ستار دست روی شانه‌‌ی او نهاد و گفت:

ـ خودم سر و سامونت می‌‌دم.

فرید با خنده گفت:

ـ مگه اینکه خودت به فکر من باشی عمو.

ناصر که این گفتگو را از پشت اپن شنیده بود رو به فرید گفت:

ـ انقدر هول نباش پسر. ما که گرفتیم چی شد؟

فرید انگشتش را مقابل بینی گرفت تا مادرش نشنود. عمو ناصر با خنده سر تکان داد و به طرف همسرش که با نیما سرگرم بود، رفت و کنارشان نشست. ستار تبسم کرد و وارد هال شد. سجاده پهن کرد و به نماز ایستاد. عمو ناصر با دیدن نگار که به طرفشان می‌‌آمد با لحنی مهربان پرسید:

ـ مسافرت خوش گذشت عمو جون؟

نگار با لبخند همان‌‌طور که مقابل او روی مبلی می‌‌نشست، جواب داد:

ـ خیلی خوش گذشت. ویلاتون خیلی قشنگ و رؤیایی بود عمو. دوست دارم بازم برم.

نیما کودکانه گفت:

ـ ولی ویلای عمو شاهرخ قشنگ‌‌تر بود!

در پی این حرف سکوت سنگینی فضا را پر کرد و ذهن عمو ناصر وخانواده‌‌اش به سوی تنها شخصی که در فامیل شاهرخ نام داشت، کشیده شد!... زنعمو برای اطمینان پرسید:

ـ عمو شاهرخ کیه عزیزم؟

همه می‌‌دانستند عمو ناصر در گذشته مشکلاتی با شاهرخ داشت و رابطه‌‌ی خوبی با هم نداشتند. ناصر حتی نمی‌‌خواست نام او را بشنود چه برسد به اینکه بداند برادرش با او مراوده داشته! هما احتیاط را در کلامش ریخت و گفت:

ـ پسرعموتون رو می‌‌گه. چند سالیه از آلمان برگشته. اتفاقی کنار دریا دیدیمش. دعوتمون کرد ویلاش. ما هم رفتیم.

زنعمو که سعی داشت اوضاع را عادی جلوه دهد، پرسید:

ـ حالشون خوب بود؟

هما با لبخندی تصنعی جواب داد:

ـ همه خوب بودن. بچه‌‌ها بزرگ شده بودن. مه‌‌سیما هم که ماشاالله همون‌‌طور جوون و سرزنده مونده بود.

ناصر که آتشش خیلی تند بود و نمی‌‌توانست این ملاقات را هضم کند از روی مبل برخاست و چند قدم راه رفت تا بلکه آرام بگیرد اما بالاخره طاقت نیاورد و با صدای بلند رو به برادر بزرگترش که روی سجاده نشسته بود و داشت سلام می‌‌داد، گفت: