ـ چقدر آرامش این خونه رو دوست دارم...
همه میدانستند عمو ناصر با اینکه مرد دلسوز و خوشقلبی بود اما اخلاق تندی داشت و همسر و فرزندش در خانه از دست او در عذاب بودند. ستار در حالیکه روی پایش را مسح میکشید با نفسی خوب گفت:
ـ انشاالله همیشه آرامش تو زندگیت داشته باشی عمو جون.
نگاه فرید به طرف عمویش کشیده شد و با لبخند گفت:
ـ قربونت برم عمو!
ستار برخاست و در حالیکه آستینهای لباسش را پایین میکشید، پرسید:
ـ پس کی میخوای به ما شیرینی عروسیتو بدی فرید جان؟
فرید بلافاصله جواب داد:
ـ با من باشه همین امروز ولی موضوع اینه بقیه نمیذارن!
ستار دست روی شانهی او نهاد و گفت:
ـ خودم سر و سامونت میدم.
فرید با خنده گفت:
ـ مگه اینکه خودت به فکر من باشی عمو.
ناصر که این گفتگو را از پشت اپن شنیده بود رو به فرید گفت:
ـ انقدر هول نباش پسر. ما که گرفتیم چی شد؟
فرید انگشتش را مقابل بینی گرفت تا مادرش نشنود. عمو ناصر با خنده سر تکان داد و به طرف همسرش که با نیما سرگرم بود، رفت و کنارشان نشست. ستار تبسم کرد و وارد هال شد. سجاده پهن کرد و به نماز ایستاد. عمو ناصر با دیدن نگار که به طرفشان میآمد با لحنی مهربان پرسید:
ـ مسافرت خوش گذشت عمو جون؟
نگار با لبخند همانطور که مقابل او روی مبلی مینشست، جواب داد:
ـ خیلی خوش گذشت. ویلاتون خیلی قشنگ و رؤیایی بود عمو. دوست دارم بازم برم.
نیما کودکانه گفت:
ـ ولی ویلای عمو شاهرخ قشنگتر بود!
در پی این حرف سکوت سنگینی فضا را پر کرد و ذهن عمو ناصر وخانوادهاش به سوی تنها شخصی که در فامیل شاهرخ نام داشت، کشیده شد!... زنعمو برای اطمینان پرسید:
ـ عمو شاهرخ کیه عزیزم؟
همه میدانستند عمو ناصر در گذشته مشکلاتی با شاهرخ داشت و رابطهی خوبی با هم نداشتند. ناصر حتی نمیخواست نام او را بشنود چه برسد به اینکه بداند برادرش با او مراوده داشته! هما احتیاط را در کلامش ریخت و گفت:
ـ پسرعموتون رو میگه. چند سالیه از آلمان برگشته. اتفاقی کنار دریا دیدیمش. دعوتمون کرد ویلاش. ما هم رفتیم.
زنعمو که سعی داشت اوضاع را عادی جلوه دهد، پرسید:
ـ حالشون خوب بود؟
هما با لبخندی تصنعی جواب داد:
ـ همه خوب بودن. بچهها بزرگ شده بودن. مهسیما هم که ماشاالله همونطور جوون و سرزنده مونده بود.
ناصر که آتشش خیلی تند بود و نمیتوانست این ملاقات را هضم کند از روی مبل برخاست و چند قدم راه رفت تا بلکه آرام بگیرد اما بالاخره طاقت نیاورد و با صدای بلند رو به برادر بزرگترش که روی سجاده نشسته بود و داشت سلام میداد، گفت: