دلارا پرونده را بست.
+توی بیمارستان، بله.
آراس نگاهش کرد.
_و بیرون از بیمارستان؟
دلارا چند لحظه نگاهش کرد؛ بعد خیلی خونسرد گفت:
+بیرون از بیمارستان، خودم تصمیم می‌گیرم کدوم قانون ارزش شکستن داره.
#پارت_هجدهم
#وارث_سایه
آراس چند ثانیه نگاهش کرد، اما چیزی نگفت.
دلارا نتیجه‌ی آزمایش‌ها را بررسی کرد.
+وضعیتتون بهتر شده، ولی هنوز نباید فشار زیادی به خودتون بیارید.
آراس آرام گفت:
_ من معمولاً منتظر بهتر شدن شرایط نمی‌مونم.
دلارا نگاهش را از برگه گرفت.
+شاید مشکل همین باشه.
_ چی؟
+اینکه همیشه فکر می‌کنید باید قبل از اینکه آماده باشید، حرکت کنید.
چند لحظه سکوت بینشان افتاد.
آراس نگاهش کرد، اما جوابی نداد.
دلارا دستکش‌هایش را مرتب کرد و مشغول بررسی دوباره‌ی پانسمان شد.
حرکت‌هایش دقیق و حساب‌شده بود؛ نه عجله داشت، نه تردید.
بعد پرسید:
+درد دارید؟
آراس لحظه‌ای مکث کرد.
_نه.
دلارا نگاه کوتاهی به صورتش انداخت.
+مطمئنید؟.
اراس سرش را آرام تکان داد
#پارت_نوزدهم
#وارث_سایه
دلارا نگاه کوتاهی به صورتش انداخت.
+دروغ گفتن به پزشک معمولاً کمکی بهتون نمی‌کنه.
_ من دروغ نگفتم.
+پس درد ندارید؟!
آراس چند ثانیه سکوت کرد.
_قابل تحمله.
دلارا چیزی نگفت.
فقط دوباره مشغول کارش شد.
چند دقیقه بعد، پانسمان را عوض کرد و زخم را بررسی کرد.
+وضعیت زخمتون بهتره.
آراس دوباره پرسید:
_یعنی می‌تونم برم؟
دلارا وسایلش را جمع کرد.
+خیلی عجله دارید واسه رفتن
ولی گفتم که، امروز نه.
این بار آراس با عصبانیت نگاهش نکرد.
بیشتر کنجکاو بود.
_شما همیشه این‌قدر راحت به آدم‌ها (نه) می‌گید؟
دلارا مکث کرد.
+وقتی مطمئن باشم جوابم درسته، بله.
به سمت در رفت.
اما قبل از خروج ایستاد.
+آقای آریامنش؟!
_بله؟
دلارا نیم‌نگاهی به او انداخت
+اگه چیزی اذیتتون می‌کنه، لازم نیست تحملش کنید فقط چون عادت دارید قوی باشید.
آراس چیزی نگفت.
دلارا هم منتظر جواب نماند.
در را پشت سرش بست و رفت.
آراس چند لحظه به در خیره ماند.
#پارت_بیست
#وارث_سایه
درِ اتاق آرام بسته شد.
چند ثانیه، فقط سکوت ماند.
آراس هنوز همان‌جا ایستاده بود.
نگاهش روی دری بود که دلارا از آن بیرون رفته بود.
حرف آخرش، برخلاف چیزی که انتظار داشت، در ذهنش مانده بود.
لازم نیست تحملش کنید فقط چون عادت دارید قوی باشید
گوشه‌ی لبش کمی بالا رفت.
سال‌ها بود کسی جرئت نکرده بود با او این‌طور حرف بزند.
نه از روی ترس،نه از روی چاپلوسی...
فقط ساده و صادقانه.
صدای در دوباره بلند شد.
این بار سامیار وارد شد.
نگاهش اول روی آراس چرخید.
ـ بالاخره از کنار پنجره تکون خوردی.
آراس بدون اینکه برگردد، گفت:
+ دکترت زیادی حرف می‌زنه.
سامیار لبخند کمرنگی زد.
ـ ولی ظاهراً بدت هم نیومده.