دستم را روی کیفم گذاشتم.
بعد نگاهم را از پشت شیشه به آسمان دادم.
+خدایا...
صدایم آن‌قدر آرام بود که خودم هم به زور شنیدمش.
+این فرصت رو ازم نگیر.
هیچی ازت نمیخوام جز اینکه
فقط...وقتی برمیگردم خونه، مادرم هنوز اونجا باشه.
سالم، شاد و خندون.
چشم‌هایم را بستم.
همین!
مرا با تمام نداشته‌هایم بخواه
پارت ۱۷
وقتی رسیدم خانه، اولین چیزی که دیدم کفش‌های کوچک امیر بود که وسط راهرو افتاده بود.
+امیر؟
صدایش از آشپزخانه آمد:
ـ اینجــام!
کیفم را روی مبل انداختم و رفتم سمت آشپزخانه.
امیر جلوی گاز ایستاده بود و با جدیت مشغول درست‌کردن چای بود.
به لیوان روی میز نگاه کردم.
+ این چیه؟
خیلی جدی گفت:
ـ چای.
+این؟
ـ آره.
قاشق را داخل لیوان کردم.
قاشق چند لحظه همان‌جا ماند.
نگاهش کردم.
+چرا قاشق توش وایمیسته؟
با افتخار گفت:
ـ چون پررنگه!
خنده‌ام گرفت. خم شدم و لپش را محکم بوسیدم.
+ تو یه روز منو می‌کشی، وروجک.
ـ من که آب جوش ریختم.
+ دقیقاً همین جمله رو کسی میگه که پنج دقیقه بعد خونه رو به آتیش میکشه.
امیر خندید.
لیوان را برداشت و گفت:
ـ بخور ببین چقدر خوبه.
+اول خودت امتحان کن.
ـ من خوردم.
+ کی؟
ـ وقتی درستش کردم.
با شک نگاهش کردم.
+امیر...
ـ خب، یه ذره تست کردم خیلی تلخ بود.
خنده‌ام گرفت و دستم را روی موهایش کشیدم.
+برو بشین، آشپز کوچولو.
ـ پس نمی‌خوری؟
+مگه جونمو از سر راه آوردم؟!
دفعه‌ی بعد، نصف قاشق چای بریز.
چند دقیقه بعد، وقتی امیر رفت توی اتاق، چشمم افتاد به پاکت داروهای مامان روی میز.
دستم رفت سمتش.
اسم دارو و قیمت روی برچسب را نگاه کردم.
پاکت را دوباره سر جایش گذاشتم.
---
شب، بعد از اینکه امیر خوابید، پشت میز آشپزخانه نشستم.
لپ‌تاپ را باز کردم.
فایل دانشگاه جلوی دستم بود. رزومه‌ام را هم باز کرده بودم و قبض‌های بیمارستان کنار لپ‌تاپ روی هم جمع شده بودند.
چند ثانیه به صفحه خیره ماندم.
بعد یکی از قبض‌ها را برداشتم.
عدد پایینش را نگاه کردم
لبم را به هم فشار دادم و قبض را دوباره گذاشتم سر جایش.
+ من فقط یه زندگی معمولی می‌خواستم...
گوشی‌ام لرزید.
دستم رفت سمتش.
پیام جدید، از شرکت حاتمی.
صفحه را باز کردم.
[خانم نیک‌فر، جهت ادامه‌ی مراحل استخدام، فردا ساعت ۸ صبح در شرکت حضور داشته باشید.]
چند ثانیه طول کشید تا معنی جمله را بفهمم.
چند بار پیام را خواندم.
یک بار، دو بار...
انگار می‌ترسیدم با یک بار نگاه کردن، جمله عوض شده باشد.
قبـول شده بودم؟
یک‌دفعه از جا پریدم.
وای خـدایــا!
دور میز چرخیدم و خنده‌ام گرفت.
نه از آن خنده‌هایی که برای پنهان کردن گریه‌اند.این یکی واقعی بود.
آن‌قدر واقعی که برای چند لحظه یادم رفت چند روز است درست نخوابیده‌ام، چقدر بدهکاریم و فردا دوباره باید برای آینده‌مان بجنگم.
دستم را روی دهانم گذاشتم تا صدایم امیر را بیدار نکند.
چشم‌هایم خیس شده بود.
زیر لب گفتم:
+ممنونم، خدایا...
گوشی دوباره لرزید.
لبخند هنوز روی لبم بود که پیام دوم را باز کردم.این بار، فقط یک جمله روی صفحه بود
مرا با تمام نداشته‌هایم بخواه
پارت ۱۸