بسم الله النور

#فصل_اول: دوست داشتن یا عشق؟!

#پست1

#نازیلا_فردین‌فر

این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

این بار من یک بارگی از عافیت ببریده‌ام

دل را ز خود برکنده‌ام با چیز دیگر زنده‌ام

عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده‌ام

ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی

دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده‌ام

دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته

من با اجل آمیخته در نیستی پریده‌ام

امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد

خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده‌ام

من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او

من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده‌ام

از کاسهٔ استارگان وز خون گردون فارغم

بهر گدارویان بسی من کاسه‌ها لیسیده‌ام

من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده‌ام

حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده‌ام

در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون

دامان خون آلود را در خاک می مالیده‌ام

مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون

یک بار زاید آدمی من بارها زاییده‌ام

چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا

زیرا از آن کم دیده‌ای من صدصفت گردیده‌ام

در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا

زیرا برون از دیده‌ها منزلگهی بگزیده‌ام

تو مست مست سرخوشی من مست بی‌سر سرخوشم

تو عاشق خندان لبی من بی‌دهان خندیده‌ام

من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن

بی‌دام و بی‌گیرنده‌ای اندر قفس خیزیده‌ام

زیرا قفس با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان

بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده‌ام

در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن

صد جان شیرین داده‌ام تا این بلا بخریده‌ام

چون کرم پیله در بلا در اطلس و خز می روی

بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیده‌ام

پوسیده‌ای در گور تن رو پیش اسرافیل من

کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیده‌ام

نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن

مانند طاووسی نکو من دیبه‌ها پوشیده‌ام

پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده

زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیده‌ام

تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی

زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیده‌ام

عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد

من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیده‌ام

خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن

بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده‌ام

هر غوره‌ای نالان شده کای شمس تبریزی بیا

کز خامی و بی‌لذتی در خویشتن چغزیده‌ام

***

صدای تشویق بی امان حاضران شبیه ریزش باران سیل آسای بهاری گوشهایم را پر کرد. چقدر من از این فصل بیزار بودم. چقدر از هوایش، وقتی که آسمان هوس باریدن می کرد نفرت داشتم. چقدر این صدا حال مرا بد می کرد. صدای باران... آخ باران... باران

حس کردم تصاویر اطرافم شروع به چرخ زدن کرده. سر چرخاندم و نگاه سرگردانم را در اطراف گرداندم. تصاویر برابر چشمانم دور و نزدیک می شد و صداها شبیه مته در گوشم فرو می رفت. تصاویر دختران و پسران جوان که در حال بالا و پایین پریدن بودند. صدای جیغ و سوت و تشویق...اندک اندک سرم داشت به دوران میفتاد. دلم داشت بهم می خورد. بی اختیار با پنجه ی پا روی زمین ضرب گرفتم و با دست لبانم را پوشاندم. پلک روی هم گذاشته در سر شروع به شمارش کردم... هزار و یک... هزارو دو

_داداش دختره عجب تیکه ایه... عجب صدایی... عجب فن بیانی... چه سری... چه دمی...

پلک هایم به ضرب از هم باز شد و سرم تند و تیز به طرفش چرخید. آرنج به دسته ی صندلی تکیه داده، تنه به سمتم مایل کرده بود. مشتش را مقابل لبانش حصار و نگاهش را میخ رو به رو و سن کرده بود. با نیش باز و چشمان وق زده انگار که در هپروت سیر کند ادامه داد

_چرا من خبر نداشتم همچین لعبتی تو بچه های ادبیات داریم!؟

برای لحظاتی نگاهم روی سن دوید. به دختر ریزنقشی خیره شد که آن وسط ایستاده بود. دستانش را مقابل بدن روی هم گذاشته با نگاه زیر افتاده و حالتی خجول تعظیم های نصفه نیمه می کرد. فکر کردم از این فاصله چطور موفق به برانداز کردن آن حجم ظریف شده؟!... انگار ذهنم را خواند

_قبل مراسم تو پشت صحنه باهاش حرف زدم...

تک خنده ای زد

_من به خال لبش ای دوست گرفتار شدم

اخم هایم در هم رفت و نگاه تیزم را به نیمرخش دوختم. بالاخره سنگینی نگاهم کار خودش را کرد و سر به سمتم چرخاند. نیشش جمع نمی شد مردک

_ببینم تو دیده بودیش؟...

چین به بینی انداختم و تشر زدم

_جمع کن لب و لوچه رو... اون چشای هیزتم درویش کن... دختره نامزد داره

پوزخند مسخره ای به رویم زد.

_اول اینکه یه نظر حلاله...دوم این روزا همه تو این دانشگاه نامزد دارن... تا پسره بهشون میگه می خوامت از فرداش دختره یه حلقه میندازه انگشتش... این میشه آقایی اون اون میشه خانومی این... دو روز دیگه ام...

#پست2

تنه به سمتش مایل کردم و میان کلامش توپیدم

_بیشعور اینا عقد کردن...

همانطور خیره به رو به رو سرش را بیش از پیش به سرم نزدیک کرد جوری که پیشانی اش به پیشانی ام سایید

_یه جوری میگی انگار خطبه ی عقدشون رو خودت خوندی

سر عقب کشیدم و با صورت جمع شده از بوی غلیظ و شیرین عطرش جواب دادم

_نامزد اشکانه

انگار که جا خورده باشد، به سرعت تنه چرخاند و سرعقب کشید. با چشمان درشت به رنگ شبقش به صورتم زل زد و با ناباوری پرسید

_این کی اومد دانشگاه کی عقد کرد؟... خیلی فنچه که... اشکان به کودک همسری اعتقاد داره؟

سعی کردم نگاهم نهایت تاسفم را به رخش بکشد... لب پایین کشیدم

_دانشجوی ادبیاتم هستی مثلا...

با دست ضربه ای به لبه ی شال چروکیده و سبزرنگ پیچیده دور گردنش زدم

_به جای شال انداختن و این مسخره بازیا یه خرده رو طرز حرف زدن و ادب اجتماعیت کار کن... فقط شو میدید شماها... به جای این همه ادا اصول...

با کلافگی دستش را در هوا تکان داد

_خیلی خوب بابا... من اگه می دونستم تو انقدر سخنران ماهری هستی الکی هزینه نمی کردم از بیرون آدم بیارم...زحمتشو به خودت می دادم... هم تو ...

داشت حوصله ام را سر میبرد دیگر. برای بار هزارم از آمدن به این مراسم بی سرو ته پشیمان بودم. اصلا مرا چه به شعر و ادبیات؟... منی که حافظه ام حتی قادر به حفظ یک غزل نصفه نیمه نبود. من همیشه بی حواس.

بی توجه به اراجیفی که بهم می بافت سر چرخاندم و نگاه بی حوصله ام را به آدم های فارغ از دنیا دوختم. جمعیت اندکی از تب و تاب افتاده بود. سخنران مراسم داشت با نهایت احساس شعری می خواند. اما برای که؟... الله اعلم!

افراد حاضر یا در حال بگو بخند بودند. یا مشغول فیلمبرداری و عکس گرفتن از خود. یا در حال لمباندن چیپس و تنقلات. مثل همین بیشعوری که داشت درست کنار گوشم خرت خرت می کرد. این ها را چه به شعر و ادبیات؟... آدم های پرت و پلا

_راستی آزاد

بی آنکه نگاهش کنم هومی از گلو بیرون دادم. بلافاصله صدایش با لحن ذوق زده به گوشم رسید

_نظرت رو در مورد مراسم نگفتی

پوزخندی کنج لبم را بالا کشید. بی معطلی جواب دادم

_مزخرفه

حتی صدایش دمق شد

_میشه انقدر رک نباشی؟

نگاهش کردم و یک تای ابرو را بالا انداختم

_نه... من همین یه اخلاق به درد بخور رو دارم. حالا تو میخوای همونم عوض کنم؟

پوفی کشید و رو گرفت

_حالا به ما که رسید شد به درد بخور

تنه پیش کشیدم. نگاهم برای لحظه ای بند ریختگی دایره ای شکل روی ته ریشش شد.

_آخه شنگول کی میاد مراسم شب شعر رو وسط محوطه ی دانشگاه میگیره؟

از گوشه ی چشم نگاهم کرد که با سر به جمعیت اشاره کردم

_ اینا شعر حالیشونه؟... دخترا که فقط دارن عشوه خرکی میان، پسرام دنبال اینن که تو این هیر و ویر بتونن مخ یه احمق تر از خودشون رو بزنن... کل این جماعت رو جمع کنی روی هم نهایت بتونن اتل متل توتوله رو کامل برات بخونن

سر به سمتم چرخاند و با درماندگی نگاهم کرد

_می خواستم فرهنگ سازی کنم خیر سرم

پوزخند اولین واکنش غیر ارادی ام بود

_چقدرم جواب داده...

نگاهش به آنی تخس شد و سر به دو طرف تکان داد

_کیوان که خیلی استقبال کرد

لب هایم کش آمد و زبانم به طعنه چرخید

_ولی فکر کنم بعدش پشیمون شده... چون مراسمو پیچونده تا این افتضاح به بار اومده رو نبینه!

اخمی از سر دلخوری به رویم کرد و با پشت دست ضربه ای نرم تخت سینه ام زد

_جلسه داشت بابا... ناسلامتی رئیس نشریه است ها

به سمتش مایل شدم و با انگشت اشاره ضربه ای متقابل به قفسه ی سینه اش زدم

_به رئیس نشریه بگو وقتی قرار نیست جایی باشه بیخود مهمون دعوت نکنه...

چین به بینی انداخت

_لیاقت نداری که... تحویلت گرفته دیگه... مهمون وی آی پی حسابت کرده

در حالی که نگاه می گرفتم و صاف می نشستم جواب دادم

_همین اینجور جاها من رو وی آی پی حساب کنه... الان اگه بنا بود بره رستوران و هتل که...

صدای سخنران کلامم را برید و حواسم را جمع سن تزیین شده کرد.

_خوب با یکم هیجان چطورید

دوباره صدای جیغ و کف و سوت سرسام آور بلند شد. نگاهم روی سن چرخ زد. دختر ریزنقش را دید که حالا پشت میز تزیین شده جای گرفته بود. پوزخند دوباره کنج لبم سبز شد. چقدر همه چیز شبیه اتاق عقد بود. لب باز کردم تا متلکی تازه بار پیمان کنم اما...

_خوب حالا ببینیم میان این جمع مشتاقان و خیل شعر دوستان، کسی جسارت داره که وارد عرصه ی کارزار بشه و با سرکار خانوم راثی مشاعره ی جانانه انجام بده

در لحظه همهمه به پا شد.

_جونم به این شانس... بریم بالا ببینیم این لعبت چند مرده حلاجه

دلم بی هوا بهم خورد. دندان هایم روی هم چفت شد و خون در رگ هایم به قل قل افتاد. از گوشه ی چشم دیدم که تکانی به تنش داد و دست مشت شده اش را از ران پا جدا کرد. هیچ نفهمیدم چطور و با چه سرعتی تصمیم گرفتم. گره انگشتانم را باز کرده با هرچه توان دست بالا بردم.

تنه روی صندلی بالا کشیدم و تا جایی که می توانستم سرانگشتانم را کش دادم. به امید دیده شدن. به امید آنکه دست من پیش تر و بالاتر از دست مرد کناری اعلام حضور کند. برای خاطر اشکان... برای خاطر امانت اشکان!

#پست_۳

تصورم این بود که تمام اعضای صورتم بدل به یک چشم بزرگ شده و حرکات مرد جوان روی سن را مو به مو می پاید. لبه ی سن ایستاده بود و نگاهش را در جمعیت می چرخاند. چند باری سرش به این سو چرخید. ابتدا تا انتهای ردیف دوم را از نظر گذراند و هر بار نگاهش از من عبور کرد. سفت و سکندر روی موضع خود مانده بودم. دستم هنوز برافراشته بود و با مطمین ترین نگاه ممکن زل زده بودم به صورتش؛ تا مجابش کنم به انتخاب...دوره ی آخر، نگاهم که کرد اخمی هم ضمیمه کردم تا بداند با کسی شوخی ندارم.

_تو شعرم حفظی وی آی پی؟

صدای پیمان بود که سرم را روی گردن چرخاند. با حفظ اخم نگاهش کردم و طعنه زدم

_همونقدر که تو حفظی جناب شو آف

نیشش کش آمد و لب زد:

_مرتیکه

و من فکر کردم هرچه گل وجودش شبیه قل دیگرش بوده، خلق و خویشان از دو عالم مجزاست...

همان لحظه صدای بلندگو شش دنگ حواسم را مال خود کرد:

_خوب اگر دوستان موافق باشند و البته به جهت بالابردن هیجان مراسم؛ از اون جایی که سرکار خانم راثی به دیوان شعرای نامی مسلط هستن بنده از جمع مدعوین ویژه یک نفر رو دعوت کنم تا شاهد یک مشاعره ی نفس گیر باشیم.‌‌..

به سرعت سرچرخاندم که نگاهم به نگاه مرد کت و شلوار پوش روی سن گره خورد. دستش درست این سمت را نشانه رفته بود

_شما قربان!

دستم پایین افتاد ‌و محض اطمینان روی سینه نشست. سوال نگاهم را خواند که بلافاصله جواب داد

_بله بله... تشریف بیارید در خدمتتون باشیم.

لبخند پیروزمندانه اولین واکنش ناخودآگاهم بود. و نگاهی که از گوشه ی چشم به صورت متعجب پیمان انداختم. با تبختر دستانم را بند دسته های صندلی کردم و سر پا شدم. همان لحظه همهمه ای غریب به پا شد و بعد صدای تشویق و جیغ و سوت... فریاد آزاد آزاد جمعیت باعث شد همزمان با مرتب کردن لبه های پیراهن اسیر کمر شلوار، در اطراف چشم بچرخانم. جمعیت بالا و پایین می پرید و یک صدا مرا به نام می خواند.

_نه بابا... خاطر خواهام طبق طبق

به سمتش برگشتم که با ابروهای بالا رفته تماشایم می کرد. پوزخندی به حسادتش زدم و به طرفش تنه خم کردم. گونه اش را میان انگشت شست اشاره فشردم

_شیش ساله تو این دانشگاهم...حق آب و گل دارم جوج... مونده تا به ما برسی

با صورت مچاله شده حرصی سر عقب کشید. نیشخندی به صورت پکرش زدم و از فاصله ی بین دو صندلی پیش رو تنه عبور دادم و به سمت پله های برابر سن پا تند کردم. صدای کف و سوت همچنان بدرقه ام می کرد. پله ها را دوتا یکی بالا دویدم. مجری شروع به صحبت کرد

_انگار ایشون از قبل معرف حضور جمع هستن.

همزمان با بله ی کشدار جمعیت پا روی سن گذاشتم. به سمت جمعیت برگشتم. چند ده نفر دختر و پسر جوان ایستاده در حال بالا و پایین پریدن و جیغ و داد بودند. به سمتشان تعظیم نصفه نیمه ای کردم و بعد سر انگشتان را به گوشه پیشانی رسانده به جلو پرتاب کردم. نیم نگاهی هم حواله ی پیمان کردم. در حال جویدن لب زیرین فکری به صورتم زل زده بود. نیشم باز شد و لبخند دندان نمایی به رویش زدم

_خودتون رو معرفی می فرمایید قربان

صدای مرد جوان لذت تماشای شکست رقیب را گرفت و سر و تنم را به طرفش چرخاند. میکروفن دستی مقابل لب هایم قرار گرفت و تصویر مرد جوان که از این فاصله بیشتر ریز جثه بودنش به چشمم می آمد. صدا صاف کردم و سرم را به میکروفن نزدیک تر کردم

_دادگر هستم... آزادِ دادگر

مرد نیم نگاهی به جمعیت انداخت و لبخند محوی زد

_البته گویا نیازی به معرفی نبود.

در جواب تنها لب هایم را کش دادم. او چه می دانست برای رسیدن به امروز و این تشویق ها و تحسین ها چه دردسرهایی به جان خریده ام

_به علت ضیق وقت و نزدیک شدن به خاتمه ی برنامه، بفرمایید که مشاعره رو هرچه سریع تر شروع کنیم.

با اشاره ی دست مرد به صندلی آن سوی میز سری تکان دادم و پیش رفتم. همهمه فروکش کرده بود و من صدای جیر جیر کفش هایم روی سن چوبی را می شنیدم. بازهم نگاهم به میز سفید تور انبان شده افتاد. حتی برای میز عقد هم در نهایت کج سلیقگی بود. پوزخندم داشت دوباره جان می گرفت و ...

_سلام

صدای ظریفی که به گوشم خورد افکار مزاحم را فراری داد. به سمت انتهای میز سر چرخاندم. با آن حالت خجول و سر به زیر همیشگی اش نیم خیز شد. به سرعت دست بالا بردم

_سلام ...بفرمایید خواهش می کنم

بلافاصله با گامی بلند خود را به صندلی این سوی میز رساندم. دست به لبه ی صندلی گرفتم و منتظر نشستن دختر جوان ماندم. صدای مجری نگاهم را از حرکات آرام دختر جدا کرد

_خوب جناب دادگر برای این رقابت نفسگیر آماده اید؟

نگاهم روی لبخند مرد جوان خشک شد. آماده؟...من حتی یک بیت کامل از شعری را هم به یاد نداشتم. حالا که پیمان را از دور خارج کرده بودم و هیجان رسیدن به این نقطه فروکش کرده بود تازه به فکر افتاده بودم که مرد این میدان نیستم. به نظرم اینکه با پیمان گلاویز می شدم و پایش را از رسیدن کوتاه می کردم حرکت عاقلانه تری بود.

اما بنظر کمی برای، پشیمانی دیر شده بود.

#پست_۴

نگاه از صورت مرد گرفتم و در حالی که صندلی را عقب می کشیدم چند بله ی شتابزده گفتم. روی صندلی جاگیر شدم. دستانم بند دوطرف نشیمنگاه شد و پیش کشیدمش. چند باری جا به جا شدم. پشتی این صندلی هیچ تناسبی با شانه هایم نداشت‌. نه می شد تکیه بدهم و نه محترمانه بود که به جلو خم شوم‌. با کلافگی پاها را زیر صندلی کشیده در هم قلاب کردم و دست به لبه ی میز گرفتم تا کمی تحمل شرایط راحت تر شود

_خوب بنظرم این فرصت رو به جناب دادگر بدیم تا شروع کننده باشن...نظر شما چیه سر کار خانم

اخم هایم به آنی در هم رفت. به تندی سر بالا بردم و نگاه تیزم بند نیم رخ مرد شد. صدای ظریف دختر جوان را شنیدم

_از نظر من هیچ ایرادی ...

مهلتش ندادم و

_من آوانس نمی خوام

سر مرد به سمتم چرخید‌. با دیدن صورتم لبخندش جمع شد. لب باز کرد اما بازهم فرصت ندادم. با اشاره ی دست به زن جوان ادامه دادم

_در ضمن حق تقدم با خانوم هاست...درست میگم سرکار خانوم؟

چشمان دختر جوان بیشتر شبیه دو پیاله ی سیاهرنگ بود. مخصوصا حالا که اینطور متعجب تماشایم می کرد. با دیدن نگاه منتظرم به سرعت چشم گرفت و با لحن دستپاچه ای جواب داد

_بله ...حتما ...درسته

کنج لبم بالا رفت که صدای مرد دوباره اخم هایم را سر جا برگرداند

_ولی از نظر من ...

با غیظ نگاهش کردم که صدای دختر پا در میانی کرد

_اگه اجازه بدید من شروع می کنم.

گره ی ابروانم شل شد. مرد جوان چهره ای ناراضی به خود گرفت اما گویا کوتاه آمده بود که با اشاره ی دست از دختر خواست که شروع کننده باشد. سر به زیر انداختم و منتظر به سر انگشتانم زل زدم که به لبه ی میز چنگ زده بود. ریتم تپش های قلبم کمی بالا گرفته بود و در سرم هزار شعر و غزل جویده و نصفه نیمه به این سو و آن سو می دوید. امیدوار بودم حداقل بتوانم تا نیمه ی راه مقاومت کنم. چه افتضاحی به بار می آمد اگر همین ابتدای کار وا می دادم.

_غلام همت آنم که زیر چرخ کبود

ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

حس کردم لب هایم به اندازه ی تمام صورتم پهن شد. این شعر آشنا ...یا درست تر بگویم این آشناترین شعر تمام عمرم ...شعری که باوکه (بابا)همیشه برایم می خواند. چه شروع خوش یمنی. چه آغازی برای من بهتر از این؟ سر بالا بردم و نگاه سپاسگزارم را به صورت دختر دوختم. بلافاصله چشم گرفت و لبخند خجولی زد. دست بالا برد و موهایی که شبیه پرده ی حریر از وسط پیشانی به دو قسمت شده بود را هول زده داخل مقنعه کرد.

_نوبت شماست جناب

نگاهم تا صورت مرد بالا رفت. ابرو بالا انداخت و لب جنباند

_حرف ت

جدی نگاهش کردم و یک تای ابرو را بالا انداختم

_بله متوجه شدم

بلافاصله دست به دامان حافظه ی ناسورم شدم. صدای جمعیت بلند شد

_ده ...نه ...هشت ...

شتابزده چنگ انداختم و یک بیت از آن میان قاپیدم. تنها شعری که دم دستم بود

_توانا بود هرکه دانا بود

ز دانش دل پیر برنا بود

صدای خنده ی جمع به هوا رفت.

بیشتر شبیه آن بود که فکاهی خوانده باشم تا شعری در یک جمع به اصطلاح ادبی. با ابروهای بالا رفته تنه عقب کشیدم و همزمان نگاه از میکروفون روی میز گرفتم. اولین تصویر صورت دختر جوان بود که لبخندش را مچاله کرده داخل دهان کشیده بود. با دیدن نگاهم به سرعت چشم گرفت و‌ سرش را به سمت جمعیت چرخاند.

#پست_۵

متقابلا نگاهم از دختر جدا شد. بالا رفت و این بار به مرد جوان رسید. سر پایین انداخته از بالای چشم تماشایم میکرد. با آن نگاه طلبکار اعصاب خرد کنش. در همین چند دقیقه فهمیده بودم هیچ از این مردک خوشم نمی آید. بی اختیار سر تا پایش را از نظر گذراندم. نه! به هیچ وجه من الوجوه قابل تحمل نبود. مخصوصا که در آن کت و شلوار شبیه مارمولک هایی شده بود که در اوقات کودکی داخل جعبه چوب کبریت گیر مینداختم. بی‌اختیار چهره ام جمع شد و اخم هایم در هم رفت:

- مشکلیه جناب؟

صدای هیاهو بالا گرفته بود. ولی هیچ چیزی نمیتوانست نگاه خیره و مبارزه جوی مرا از صورت مرد جدا کند. البته او هم گویا در این رقابت قصد عقب نشینی نداشت. نگاه حرصی اش را میخ چشمانم کرد و لحظاتی بعد لبهای به هم چفت شده اش را تکان داد. لحنش بوضوح تند و تیز بود

- خیر

بلافاصله چشم گرفت. سر چرخاند و رو به دختر جوان دستش را پیش برد:

- سرکارخانم نوبت شماست.

دختر سری به تأیید تکان داد و بی معطلی با نگاهی زیر افتاده و نهایت آرامش کلمات را تقریباً زمزمه کرد.

- دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

واندر این کار دل خویش به دریا فکنم

زل زده بودم به صورت دختر جوان و همزمان تلاش داشتم در آشفته بازار توی سرم چند کلمه معنادار پیدا کرده، به هم بچسبانم و چیزی شبیه به یک بیت شعر بدرد بخور تحویل بدهم. هیاهو بالا گرفته بود در آن میان صدای مرد کت شلوارپوش اعصابم را کش می آورد. مردک با آن صدای زمخت که تلاش داشت از اعماق حلقش بیرون بیارود و لفظ قلم افاضه کند.خبر نداشت این صوت بیشتر یادآور صدای اگزوز موتور وسپاست:

- جناب … نوبت شماست

صداها هر لحظه بالا میگرفت. فکر میکردم در بازار مسگر خانه گیر افتاده ام. کم کم همهمه شکل معنادار به خود گرفت. شمارش معکوس بود..

- ده …نه …هشت …هفت …

نگاهم تا چشمان منتظر دختر جوان بالا رفت. یک آن یک کلمه در سرم درخشید.(سرنتی پیتی)

تازه فهمیدم تصویر این دختر مرا به یاد چه موجودی می انداخت.

- آقای دادگر فرصت تون داره تموم میشه

لحن گزنده ی مرد با فریاد جمعیت همراه شد.

- پنج …چهار ..

و به هول و ولایم انداخت. تند و تند داشته های صندوقچه ی محقر حافظه‌ام را این ور آن ور کردم. صدا عملاً به جیغ تبدیل شد.

- سه …دو

ناگهان نوری در سیاهی مغزم درخشید. هول زده تنه پیش کشیدم و کلمات را جویده و شَلخته بهم چسباندم:

- میازار موری که دانه کش است

که جان دارد و …

هنوز کلامم پایان نیافته بود که صدای خنده جمعیت آسمان را شکافت. به سرعت سر چرخاندم و نگاه به جماعت قهقهه زن دوختم. چهره‌های خندان و دستانی که برایم در هوا تکان میدادند. و فریادهای همزمان :

- آزاد … آزاد

لبانم را کش داد. رو به جمعیت دست به سینه گذاشتم و سر خم کردم .همان لحظه صدای سرفه ی مرد حواسم را به خود جمع کرد. نگاهش کردم که چین به بینی انداخت و قدمی پیش آمد:

- میشه رشته تحصیلی شما رو بدونم؟

ابرو بالا انداختم و طلبکارتر پرسیدم:

- فرقی میکنه که رشته م چی باشه؟

شانه بالا انداخت و پوزخندی ضمیمه کرد:

- احتمالاً

کنج لبم را بالا کشیدم و تنه ام را کامل به سمتش چرخاندم. یک دستم را از پشتی صندلی آویز کردم

- الان شما که مجری هستی رشته ی تحصیلیت چی بوده؟

کفری چشم باریک کرد و من با لودگی جواب خودم را دادم

-مجری گری؟

صدای خنده جماعت را شنیدم اما حواسم جمع اخم های درهم مرد بود و تصویرش که نزدیکتر میشد.

- شما همش داری اشعار کتاب‌های درسی ابتدایی رو میخونی فکر میکنم…

میان کلامش سر به دو طرف تکان دادم

_ایرادی داره؟

جاخورده سر جا ایستادو دستپاچه سر تکان داد

_ایرادی که نداره …ولی شاید خیلی توقع عجیبی نباشه که برای جلسه مشاعره در این سطح اشعار سطح بالاتری قرائت بشه .

نیم نگاهی به سمت حاضران انداخت و ادامه داد:

- حتماً دوستان حاضر هم با من هم عقیده ن که اشعار فاخر …

صدای نخیر کش دار و قاطع جمع باعث شد که لبان مرد برای لحظاتی همانطور با فاصله باقی بماند و من به خنده بیفتم. مردک کلافه شده بود و حرصی میکروفن را دست به دست میکرد بر عکس او من خونسرد بودم و نگاه پیروزمندانه م را حواله ش میکردم.

_اولا که همین شعر از استاد سخن سعدی شیرازه... پس شعر فاخر محسوب میشه

دوما که اینا اگه شعر حساب نمیشه چرا یه عمره دارن تو کتابای درسی مقطع پایه تدریس، میشن؟

تنه پیش کشیدم و ادامه دادم

_سوما شما قبل مسابقه باید طی میکردین چه شعری مد نظرتونه این کارتون یه جور جرزنیه

صورت مرد شبیه گدازه ی آتش فشانی قرمز شده بود. لب باز کرد که صدای ظریف دختر جوان روی تصویر نشست

- مشکلی نداره جناب سالک ایشون درست میفرمایند.

مرد نگاه ناامیدانه اش را حواله دختر کرد و من سپاسگزار به سمتش سر چرخاندم. لبخند کوچکی کنج لبش سرک کشید . بلافاصله سر به زیر انداخت و بی‌آنکه منتظر تأیید مرد باشد خواند

- تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

نیشم باز شد که به سرعت لب زیرین به دندان گرفتم و خنده م را مهار کردم.

صدای جیغ و تشویق جمعیت بلند شد

مردک غرولند کرد:

_شما ایشونم از راه به در کردی

لبخند دندان نمایی به حالت کفری اش زدم که ناگهان شعر پشت وانت دایی محمود مقابل چشمانم نقش بست. هیجان زده سر به سمت میکروفن مایل کردم

- نیش دوست از نیش عقرب بدتر است

پس بزن عقرب که دردش کمتر است

این بار خودم هم به خنده افتادم. دست به پیشانی گرفتم. مرد دیگر رهایم کرده بود فهمیده بود که به هیچ صراطی مستقیم نیستم

#پست_۶

ولی من تازه داشت از این بازی خوشم می آمد. مرد پوف کلافه ای کشید و با درماندگی دستانش را دو طرف تن آویزان کرد. همراه یکی از کجخندهای اعصاب خردکنم دستانم را همراه شانه ها بالا بردم:

_آقا شعره دیگه

سپس به سمت دختر سر چرخاندم

_مگه نه خانوم؟

دختر جوان آشکارا می خندید، چیزی که هرگز در حضور اشکان از او ندیده بودم.

در جوابم تنها توانست سر به نشانه مثبت تکان دهد. تلاش داشت با مرتب کردن مقنعه ظاهرش را حفظ کند اما لرزش شانه هایش رسوایی به بار میاورد.

حتی وقتی لب باز کرد صدایش خنده باران بود

_با اجازه اتون حرف ت رو مطلع قرار می دم

سپس بی آنکه منتظر پاسخ باقی بماند، به نرمی کلمات را بر زبان راند:

-ترسم از آن قوم که بر دردکشان می خندند

بر سر کار خرابات کنند ایمان را

یک طوری کلمات را ادا می کرد، انگار که یک ملودی محزون اما دلنشین باشد. آنقدر دلنشین که بخواهی ساعت ها شنونده اش باشی حتی اگر شبیه من هیچ ربطی به شعر و شاعری پیدا نکنی جز…

-با حرف الف باید جواب بدین

کلام مرد از دنیای افکار بیرونم کشید. سر چرخاندم و نگاهش کردم. پنچر و بی رمق آنجا ایستاده بود و نگاه بی حوصله اش را هر جایی میگرداند الا صورتم…

حیف که شمارش معکوس شروع شده بود وگرنه بدم نمی آمد یک بازی جدید راه بیاندازم.

تلاش کردم به حرف الف فکر کنم…کلاهی بالا سرش بگذارم، فتحه یا ضمه ای …شاید هم …

فکری نگاه گرداندم. الف و کسره…همان لحظه نگاهم از میله ی کنج حیاط بالا رفت.آن بالا…یک پرچم سه رنگ در آغوش باد می رقصید…پرچم ایران!

صدای ارکستر سمفونیک در سرم جولان داد. شعری درخشید و لبانم بی هوا شروع به خواندن کرد

_ای ایران ای مرز پر گهر…

اول نجوا بود و اندک اندک بدل به زمزمه شد…

_ای نامت سرچشمه ی هنر

نرم نرمک صداهایی از جمع به گوش رسید…نوای هم نوایی جمعیت بود که پا به پایم می خواند

_دور از تو اندیشه ی بدان

پاینده مانی و جاودان

قطعا این بهترین موقعیت برای من‌ بود تا کمی زمان برای خود بخرم…یک‌ حاشیه ی امن بی دردسر

سر پیش بردم. دست به تنه ی میکروفن رساندم و صدایم را بالاتر بردم

_ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم

جمعیت حالا بلندتر از من فریاد میزد

_جان من فدای خاک پاک میهنم

دست دیگرم را رو به جمعیت تند و تند در هوا تکان دادم

وادارشان کردم با هیجان بیشتری ادامه دهند. خواندم و‌ خواندند

_مهر تو چون شد پیشه ام

دور از تو نیست اندیشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

پاینده باد خاک ایران ما

مرد مجری مستاصل در آن میانه ایستاده بود. هربار میکروفن را بالا می برد و لب باز می کرد میان کلامش می پریدم

_سنگ کوهت در و گوهر است

خاک دشتت بهتر از زر است

مهرت از دل کی برون کنم

برگو بی مهر تو چون کنم

به اینجا که رسید . خواستم نفس بگیرم و فریاد بزنم تا گردش جهان و …

اما انگار حوصله ی مرد زیادی سر رفته بود.

از خیر حس میهن پرستی گذشت. عصبی دست بالا برد و تقریبا تشر زد

_وقت چندانی نداریم، لطفا اجازه بدید مشاعره رو ادامه بدیم

سپس بی توجه به سرو صدای جمعیت رو به دختر کرد

_لطفا با حرف میم ادامه بدید

با نیش باز‌ به جلو چرخیدم. دختر جوان که چهره اش از آثار خنده گلگون شده بود بله ای گفت و نگاهش را تا چشمانم بالا کشید. در اعماق نگاهش خنده بیداد می کرد. گویا او هم از این بازی جدید بدش نیامده بود. این بار نگاه از چشمانم نگرفت. لبخند محوی زد و شبیه یک حریف قدر چشم به چشمانم دوخت. اعتماد به نفسم بالا رفته بود. مشاعره آنقدرها هم که فکر می کردم کار سختی نبود. کنج لبم را بالا کشیدم و منتظر به صورتش زل زدم. همان لحظه لبانش جنبید

_ما دانه نخورده طعمه ی دام شدیم

ناکرده گنه ببین چه بدنام شدیم…

برای لحظه‌ای انگار یک مشت ناغافل توی صورتم فرود آمد. لبخند روی لبم خشکید و زمین افتاد. چشمانم در حدقه درشت شد، جوری که فکر کردم عنقریب است دو گوی از چشمخانه بیرون پریده روی میز خواهد غلتید. گیج و ویج به صورت دختر زل زدم. صدای بارش باران و رعد و برق در سرم پیچید. شب با تمام قدرت هجوم آورد و مرا بلعید. انگار که درون خلاء ناگهان گیر افتادم. کلماتی را دیدم که روی کاغذ آغشته به خون میرقصید.

(ما دانه نخورده طعمه دام شدیم). صدای فریادهای خودم را می شنیدم. نعره های یک مرد بی‌کس. ضجه های یک مرد ویران …لبانم شبیه ماهی بیرون افتاده از آب بهم خورد. صدا نداشتم. انگار که صدایم را در آن شب جا گذاشته بودم. نفسم رو به تنگی می رفت و زمین و آسمان دور سرم می چرخید…پلک بر هم فشردم که با تکان ناگهانی شانه ام از جا پریدم. به لحظه حال برگشته بودم. صداها در سرم پژواک می شد. با منگی سر چرخاندم. مرد کت شلوار پوش بالای سرم ایستاده بود. لبخندش چقدر کریه شده بود:

- وقت تون داره تموم میشه

همهمه بالا گرفت. دوباره سر چرخاندم. تصویر دختر مات و ترسیده نگاهم می کرد. تند و تند پلک زدم. تلاش کردم که نفس بکشم. دستانم مشت شده بود و در سر تکرار می کردم

- هزار و یک …هزار و دو

جمعیت بی توجه به برزخ چنبره زده به احوالم شروع به شمارش کرد ولی من

بی تحرک بر جا مانده بودم. انگار که…مرده باشم!شبیه او…

صدای نفرت انگیز مرد با جیغ کشدار جمع همزمان شد:

- جناب دادگر فرصت تون تمومه

سپس با جمعیت همراه شد

- پنج …چهار…سه

شبیه مرده‌ای گرفتار زیر خاک در جا خشکیده بودم. صداها را میشنیدم تصاویر را می دیدم اما توان حرف و سخنی و یا حرکتی نداشتم. خاطره ی آن شب شوم باز هم به غل و زنجیرم کشیده بود. کم کم پنجه ی پایم روی زمین ضرب گرفت. پلک چپم پرید و دندان هایم روی هم چفت شد!طوفان در راه بود…طوفان سیاه…باید کاری می کردم. پیش از ویرانی باید کاری می کردم…

دم عمیقی گرفتم و‌ پلک روی هم گذاشتم. دست مشت شده را به کاسه ی زانو‌ فشردم. جمعیت داد زد

-سه…دو…

بالاخره به هر جان کندنی بود، قفل دهانم باز شد و لب هایم تکان خورد

_من انصراف میدم!

#پست_۷

همه چیز در چشم بهم زدنی بهم ریخت. انگار که ناگهان طوفانی به محفل شادی مان زده باشد. و من مردی را برابر چشمانم دیدم که‌ گویی صاعقه ناغافل به جانش زده. لبخندش را دیدم که روی لبانش ماسید

چشمانش را دیدم که در حدقه درشت شد و لبانی که از هم فاصله گرفت. نگاه ماتش میخ‌صورتم بر جا ماند و من هجوم اندوه را در چشمانش دیدم. و دردی که به صورتش دوید. جاخورده تماشایش می کردم. گویی در لحظه قالب تهی کرده بود. همانطور مبهوت بر جا مانده بود. نه از خنده و سرخوشی دقایق پیش خبری بود نه از شیطنت و سرزندگی که از اعمال و رفتارش سرریز می کرد.

او حالا بدل به یک مجسمه ی بهت و اندوه شده بود. چندباری لبانش را باز و بسته کرد. گیج و گنگ به مقابلش خیره بود. یقین داشتم هیچ مرا نمی دید. حتی همهمه و سرو صدای جمعیت در حال شمارش را هم نمی شنید. انگار که اصلا آنجا نباشد. تنها جسمی از او آنجا نشسته بود اما حضور نداشت.

حالاتش داشت مرا می ترساند. منی که همیشه از این مرد ترسیده بودم و هیچ درک نمی کردم چطور اشکان شیفته ی مرام و مسلک اوست.

هربار اشکان مجبورم می کرد به شرکت بروم از هراس رو به رویی با این مرد عجیب بهانه ای آورده سر باز می زدم.

هر بار وادارم می کرد سوار جیپ عجیب و غریب این مرد شوم تا ما را هم تا جایی که در مسیرش باشد برساند، تمام راه گوشه ی صندلی در خود مچاله می شدم و سر به گریبان فرو می بردم، مبادا سرم بالا رود و از آینه ی ماشین نگاهم به نگاه چند رنگش گره بخورد.

این مرد حتی رنگ چشمانش هم در نظرم غیرعادی بود. هربار که می دیدمش نگاهش به رنگی تازه بود که گیجم می کرد مثلا همین حالا همرنگ پیراهن سبزرنگش شده بود. یک جنگل طوفانی…

تازه داشت ترسم می ریخت. تازه داشتم حس می کردم می توانم به اشکان و این جمعیت بابت شیفتگی شان به این مرد حق بدهم. مردی که حضورش سرمنشا نشاط و حس زندگی بود. حتی توانسته بودم برای اولین بار به چشمانش نگاه کنم بدون‌ اینکه آن زخم پای چشمش نگاهم را عقب براند. همان خط عمودی که از زیر پلک راستش شروع شده تا بالای گونه کش آمده بود و حالا عمیق تر از هر وقتی توی چشم میزد.

صدای فریاد بلند جماعت حاضر باعث شد حواسم جمع محیط اطراف شود. آقای سالک نزدیک مرد جوان ایستاده چیزهایی را کنار گوشش می گفت که انگار او نمی شنید. نه تکانی می خورد و نه به حاضرجوابی لحظات پیش سخن می گفت. صم بکم نگاهش روی صورتم خشکیده بود. منی که گیج تر از او تماشایش می کردم و نمی دانستم‌ این طوفان ناگهان ناغافل چطور و از کجا سر زد.

شمارش اعداد داشت به عدد یک می رسید. همه در اوج هیجان باهم فریاد می زدند که بالاخره لبانش جنبید:

_من انصراف میدم!

جاخورده و در کمال ناباوری نگاهش کردم. باورم نمی شد به این راحتی عقب نشینی کرده. مردی که تا دقایق پیش مصرانه پا به پایم می آمد و به هر ریسمانی برای ادامه ی رقابت چنگ زده بود حالا و به همین سادگی پرچم سفید را بالا گرفته بود.

صدای آه بلند جمعیت اعلام می کرد که همه از این تصمیم ناگهانی ناراضی اند. دستان مرد صورتش را پوشاند و چند باری با حالت حرصی بالا و پایین شد. گویی زیادی بهم‌ ریخته و کلافه بود. بی قرار پنجه به زمین می کوبید و نگاهش شبیه مرغ پرکنده به هر سو می دوید.

مجری لبخند پیروزمندانه ای بر لب نشانده بود. احتمالا تنها فرد راضی از این اتفاق او بود و بس. لبخندش تا چشمانش بالا رفت. با نگاهی درخشان چرخید و با صدایی رسا هیجان زده صدا بالا برد

_بنابراین باید اعلام کنم که…

صدای جیغ مانند پایه های صندلی مرد و حرکت ناگهانی اش به عقب کلام مجری را ابتر گذاشت. نگاهم پی مرد جوان دوید. بی معطلی سر پا شد. چرخید و با گام های بلند به طرف پله های سن پا تند کرد. شانه های پهنش حالا افتاده و سرش به زیر کشیده شده بود. فریادهای جمعیت دوباره به هوا رفت

_آزاد…آزاد

با چشم تعقیبش می کردم. همانطور که پیش می رفت دستش را بی حواس برای جمعیت بالا برد و سرش را تکان تکان داد. پله ها را شتابزده پایین دوید و به آنی از نظر پنهان شد.

_عجیب تر و بی سوادتراز این آدم نبود که بیاد بالای سن؟

لحن‌ پر استهزای مجری سرم را به سمتش گرداند. کی خودش را به من رسانده بود؟

لبخندش در نظرم چندشناک و آزاردهنده بود. صورتم بی اختیار جمع شد. لب باز کردم تا حرفی محض دفاع بزنم چون حداقل من خوب می دانستم بی سوادی وصله ای نیست که به قبای آن مرد بچسبد.

_ولی ایشون یکی از بهترین…

هنوز حرف روی زبانم جان نگرفته بود که با کشیده شدن ناگهانی بازویم عملا از جا کنده شدم.

هراسان سر چرخاندم که اشکان را با صورتی برزخی و سرخ از خشم کنارم دیدم.

لب باز کردم به سلامی اما فشار سرانگشتانش روی بازویم زبانم را برید و صورتم را از درد جمع کرد. حیرت زده از رفتار تندش نگاهش کردم که با دست دیگر به مچ دستم چنگ انداخت و مرا بی حرف دنبال خود کشید.

شبیه برگی اسیر دست باد افتان و خیزان پی اش کشیده شدم.

فشار انگشتانش دور مچم آنقدر زیاد شد که صدای آخم را درآورد. معترض صدا زدم

_چیکار می کنی؟

از پله ها سرازیر شد و بی توجه به منی که عنقریب بود تعادلم هرلحظه از دست برود تشر زد

_خفه شو ارغوان…اصلا حرف نزن

تلاش کردم پنجه ام را از حصار دستش بیرون بکشم و با صدایی که به زحمت کنترل می کردم توپیدم

_خجالت بکش این چه طرز حرف زدنه …چرا اینطوری می کنی؟

دستم را محکم تر کشید

_بیا حرف نزن…خجالت اونی باید بکشه که جلوی جمع با هرکس و ناکسی لاس میزنه

چشمانم بهت زده از حدقه بیرون زد. گوشم از آنچه شنیده بودم سوت کشید. ناباور نجوا کردم

_چی میگی؟

خواستم دستم را عقب بکشم،

که همان لحظه پایم به پهلو روی پله پیچید. انگار عصب پایم کش آمد و پاره شد. سوختم. هینی از درد کشیدم‌ و پلک برهم فشردم.

اما باز هم رهایم نکرد، حتی به پشت سر نچرخید و سرعتش را هم کم نکرد. از سر ناچاری لنگ لنگان دنبالش می رفتم. آنقدر همه چیز سریع اتفاق افتاده بود که قدرت تحلیلم را فلج کرده بود. در آن لحظه تنها حس شرم از نگاه های خیره ی جمعیت بود که باعث می شد آرزو کنم ای کاش آب می شدم و روی همین پله ها جاری می شدم.

همچنان تلاش داشتم با سری که در گریبان پنهان کرده ام و دردی که تا مغز استخوانم می پیچد پا به پایش بروم. مبادا دستم شبیه عروسک های پلاستیکی دوران کودکی ام از جا کنده شده روی دستش بماند.

در این مدت خوب یادگرفته بودم وقتی آتش خشمش اینطور الو بگیرد هیچ چیز جلودارش نخواهد بود و هرآنچه سر راهش هست را خواهد سوزاند؛ و من باید به عادت هربار آنقدر منتظر بمانم تا قدرت شنوایی به گوش ها و قوه ی تحلیل به مغزش برگردد و به من فرصت بدهد تا بابت خطای ناکرده عذر بخواهم و برای گناه مرتکب نشده طلب بخشش کنم.

#پست_٨

به نام خدا

ژامه وو

تمام مسیر مرا به دو، دنبال خود کشاند. بی توجه به پایی که لنگ میزد و صدای ناله ای که گاه از میان لبانم سرک می کشید. انگار که هیچ

برایش مهم نباشم.

انگار نه انگار که پیشترها، بارها و‌بارها در گوشم خوانده باشد که جانش به جانم بند است، که گفته باشد دور از جانش؛ میخواهد خار به چشمش برود ولی به پای من نه !

حالا در میانه ی این فوران آتشفشان خشم، هرچه گفته بود و به جان شنیده بودم بر باد سپرده بود!

شبیه شکنجه گری بی رحم مرا پی خود می کشید و من مثل تمام دفعات پیش که خشمش دامنگیرم می شد به وجود قلب در پیکرش شک می کردم.

فکر می کردم قلبش بدل به گوری شده که تمام عشق و‌احساسش را بلعیده و‌به جای خون، آتش فواره می کند.

اما همین حالا....درست در همین لحظه که صورتم از درد قوزک پا و فشار مچ دستم مچاله شده و‌نفس هایم از سرعت زیاد ‌گام برداشتنش به شماره افتاده بود؛ هنوز از اعماق قلبم دوستش داشتم!

دلم می خواست کاری کنم که هرچه زودتر این آتش خشم بدل به گلستان شود، اما زبانم به هیچ سخنی نمی چرخید. دلخوری بند شده دور زبانم پیچیده بود، چیزی شبیه خار در قلبم خلیده، پشت پلکهایم نیش می زد و من همزمان که لب به دندان می گزیدم، دندان به جگر گذاشته بودم تا هرچه سریع تر این قائله ختم به آرامش شود!

بالاخره به پارکینگ دانشگاه رسیدیم. از لابلای ماشین های پارک شده کشان کشان عبورم داد. گاه به قدر یک نیم تنه جا برای عبور بود، اما حتی در آن شرایط هم رهایم نمی کرد. انگار صیادی باشد که صید بد قلقی گرفتارش شده؛ حال آنکه من مثل موم در دستانش بودم. من همیشه تسلیم ...

آنقدر دستم را کشید و به قهر پیشم برد تا درست در لحظه ای که از شدت آزردگی جانم داشت صدای اعتراضم بلند می شد مقابل یک بنز متالیک مشکی رنگ ایستاد.

بالاخره سر انگشتانش از دور مچم باز شد . صدای ناله ی استخوانم را به گوش شنیدم و‌نفس راحتی که عضلاتم کشیدند.

_سوارشو

دیدم که همزمان با امر کردن، سوییچ را از جیب جین خاکی رنگش بیرون کشید و‌ همانطور که به سمت دیگر ماشین می رفت صدای دزدگیر را بلند کرد.

نگاهم بند بدنه ی براق ماشین بود و تصویر محو خودم که به رویم دهن کجی می کرد. سوال ( این ماشین کیه؟ ) در سرم جولان می داد‌ اما زبانم حوصله ی پرسش و پاسخ نداشت. من که حتی دیگر رمقی برای هم صحبتی ساده برایم باقی نمانده بود.

بی حرف دست انداختم و‌دستگیره را عقب کشیدم. هر دو همزمان روی صندلی ها جاگیر شدیم، او‌حرصی و تند وتیز، من آرام و‌ مغموم!

چرخیدم تا در را جلو بکشم.

_ببند اون کمربند بی صاحابو

حتی توجهاتش هم با غیظی غلیظ همراه بود. نفسم را آه مانند بیرون فرستاده مطیع دست به کمربند گرفتم، خواستم از مقابل سینه ردش کنم که ماشین با صدای جیغی از جا کنده شد و من به پشت داخل صندلی فرو رفتم. پلک هایم از وحشت روی هم افتاد و برای اولین بار آرزو کردم کاش هرگز شیفته ی دیوانگی هایش نمی شدم.

تمام طول مسیر، سر به سمت شیشه ی کناری چرخانده به عبور تند اشیا، ماشین ها و‌درختان زل زدم. نه متوجه مسیر غریبی که پیش گرفته بودم و نه اصلا برایم اهمیتی داشت.

در آن لحظات تنها آرزویی که داشتم این بود که به خانه برسم، یک کنج خلوت برای خودم پیدا کنم و برای یک عمر بخوابم؛ چیزی که البته با اوضاعی که خانه داشت آرزوی محالی به نظر می رسید.

_خیر سرم گفتم امروز سورپرایزت کنم. بلند‌شدم رفتم به عالم و آدم رو زدم، خودمو‌ خار و خفیف هر کس و ناکس کردم. شاید یکی پیدا شه مرام به خرج بده ماشینش رو چند ساعت امانت بده که دل خانوم‌ شاد شه....اون وقت اون بیاد گند بزنه به همه چی

صدای غر و لندش بلند شد و‌ سرم را از شیشه جدا کرد.

لحنش به تندی دقایق پیش نبود و این یعنی مجوزی برای من تا شروع به صحبت کنم؛ گرچه هنوز دلم نمی کشید نگاهش کنم. چشم به داشبورد دوخته با صدایی ضعیف جواب دادم:

_من گند زدم یا تو که جلوی چشم اون همه آدم اونطوری غرور و شخصیت منو خرد کردی!... بازم مثل همیشه

صدای فریاد گونه اش مجال ادامه ی حرف نداد:

_صدبار بهت گفتم ارغوان...هزار بار گفتم من روی تو حساسم؛ من خاک بر سر روی تو غیرت دارم، دست‌خودم نیست حالم بد میشه وقتی میبینم با غریبه بگو بخند می کنی می خوام دیوونه شم

پورخندی بی هوا کنج لبم را بالا کشید. نجوا کردم: غیرت!

صدای فریادش اجازه نمی داد صدای نجوایم را بشنود. از گوشه ی چشم می دیدم که چطور دستش را درهوا تکان می دهد و خیره به مسیر خیابان داد و قالش را ادامه می دهد:

_بفهم ارغوان! من وقتی میبینم اونطور با ناز و ادا با مردای دیگه حرف می زنی بهم می ریزم.

جا خورده به سمتش برگشتم، به هرچیزی عادت می کردم الا این تهمت های تکراری.

صدایم بی اختیار بالا رفت و‌تشر زدم:

_ناز و عشوه چیه! خجالت نمی کشی به من تهمت می زنی؟ اون فقط یه جلسه ی شعرخوانی بود

کلافه صورت جمع کرد و دستش را در هوا تکان داد. نگاهش همچنان میخ رو به رو بود:

_تو که خودت حرف زدن خودتو نمیبینی، صدای خودتو نمیشنوی....

کف دستش بی هوا از روی فرمان بلند‌ شد و‌ بعد چند بار در جا کوبیده شد:

_صدات…صدات…اوف

ناباور خندیدم.

_دیگه خیلی داری شورش می کنی…تو من رو اینجوری می بینی نه بقیه…تو صدام رو

تکان محکم سرش و لحن قاطعش میان کلامم سد شد:

_نه نه …من مردم…جنس خودم رو بهتر می شناسم…تو متوجه نیستی که…

کلافه چین به بینی انداختم و شبیه خودش دور از ادب رفتار کردم و کلامش را بریدم

_ولی اونی که رو به روی من بود دوست صمیمی خودت بود…کسی که به سرش قسم می خوری…مگه خودت همیشه نمی گی مردتر از آزاد ندیدم؟

انگار که ناگهان آتشش زده باشم از جا پرید و رو به صورتم داد زد:

_اتفاقا چون مردتر از اون ندیدم بیشتر دیوونه شدم!

#پست_۹

با بهت خیره اش شدم. باورم نمی شد آنچه شنیدم واقعا از میان لب های او خارج شده باشد. گوش هایم به وضوح سوت می کشید و همین وادارم می کرد خیال کنم خطایی رخ داده... اصرار داشتم به خود ثابت کنم اشکان مرا آنقدرها چرک نمی بیند. همین شد که با نابوری نجوا کردم:

ـ منظورت چیه؟

نگاه دزدید. حرکاتش دستپاچه و آغشته به نوعی شرمساری بود.

ـ من... من منظوری نداشتم

چشمانم درشت تر شد. انگار که تازه به عمق فاجعه پی برده باشم. انگار تازه ضربه ای که به قامت غرور و نجابتم خورده را درک کرده باشم، صدایی شبیه جیغ از گلو بیرون دادم:

ـ یعنی چی که منظوری نداشتم... اصلا می فهمی حرفی که زدی چه معنی ای داره؟ ... هیچ متوجهی با حرفات چه تهمت های زشتی داری به من می زنی؟...

در سکوت اخمی چاشنی نگاهش کرد و حرصی به فرمان چنگ زد. سکوتش جدی ترم کرد:

ـ یعنی چون حساسی... چون به قول خودت روم غیرت داری حق داری هر حرف مربوط و نامربوطی رو بهم نسبت بدی؟ فکر کردی من انقدر بی بند و بارم که...

حرکت تند سرش به این سو و آن سو و کلام تند و تیزش سخنم را برید:

ـ ببخشید من منظوری نداشتم ارغوان... عصبی شدم یه پرت و پلایی گفتم...

فکر کردم چطور در گذشته بابت این حساسیت های بی معنی و مبالغه آمیزش آنطور ذوق زده می شدم و قند در دلم آب می شد. چطور به این غل و زنجیری که به اسم علاقه به دست و پای روابط اجتماعی ام می زد مباهات می کردم. چقدر نادان شده بودم که این رفتارهای توهین آمیز را علاقه تفسیر می کردم...

نمی دانم بیشتر از خودم و نگاه کوته فکرانه ام خشمگین بودم یا او که آنطور به سمتش براق شده توپ و تشر حواله اش کردم:

ـ همین... عصبی شدی؟ ... به همین راحتی؟ ...

یعنی عصبی شدن مجوز اینه که ما هر حرفی دلمون خواست بزنیم هر توهیتی خواستیم بکنیم ... یا هر طور...

صدای عصبی و حرکت پرتاب گونه ی دستش باز هم میان کلامم دوید:

ـ گفتم ببخشید دیگه کشش نده!

با تاسف لب پایین کشیدم و سر به دو طرف تکان دادم. گاه این زورگویی هایش مرا می ترساند. از عاقبت این زندگی مشترک نورس!

دست به سینه شدم و دلخور تکیه دادم. اما زبانم غلاف نمی شد:

ـ عجب... من بابت هر اشتباهم باید ساعت ها توضیح و دلیل ارایه بدم و عذرخواهی ردیف کنم... اونوقت نوبت تو که میشه فوری می رسیم به ببخشید دیگه کشش نده

هنوز حرفم تمام نشده بود که صدای دادش به آسمان رفت

ـ من حسودم ارغوان... دست خودمم نیست. به تو که می رسم می شم حسودترین و نفهم ترین آدم دنیا... انقدر که می خوامت... انقدر که می ترسم از نداشتنت. من از شدت خواستن تو اینطور حسود شدم. چیکار کنم؟ دلم می خواد تو فقط مال خودم باشی... نمی خوام هیچ چشمی جز من نگات کنه... نمی خوام هیشکی جز خودم باهات هم کلام بشه... حتی اگه اون آدم بهترین و مردترین کسی باشه که می شناسم... حتی اگه رفیق نزدیک تر از برادرم باشه!

مشتی که به فرمان کوبید و آن نعره ی آخرش جوری ترساندم که دیگر جسارت نکردم بپرسم پس چطور تمام این مدت مرا با آن مرد روبرو می کردی یا... البته کلامش هم مجالم نداد

ـ تو قشنگی ارغوان...صورتت، صدات... اطوارت... حتی راه رفتنت با طنازیه... من نمیخوام...

لحنش به طرز عجیبی آرام شده بود. نگاهش کردم. با درماندگی و حالی آشفته تماشایم می کرد. انگار که خودش هم از این حال آشوب خسته و پریشان باشد. درمانده شده بود و این درماندگی از وجناتش می بارید. سعی کردم کمی التیامش دهم... چرا که هیچ کس جز من خبر نداشت او در چه مخمصه ای گرفتار است:

ـ ما هر بار در این مورد حرف زدیم اشکان... می گی چیکار کنم؟ ... می خوای موقع حرف زدن مثل زنای قجری انگشت بذارم تو دهنم تا صدام کلفت شه.

دیدم که کنج لبش به نرمی بالا رفت ... اخم هایش کمی گره شل کرد و خورشید در شب چشمانش تابیدن گرفت.

ـ آخ گفتی ... یعنی میشه؟!

همان طور که نگاهش به روبه رو بود، از گوشه ی چشم نگاه پرشیطنتی به رویم کرد. حالا که ابرهای خشم کنار رفته بود انگار تازه می توانستم صورت عزیزش را ببینم ... چقدر شیفته ی این موهای لخت و نگاه مخمورش بودم...

لبخندش لبخند برایم به ارمغان آورد و این حالمان را دوست داشتم و دلم خواست جوری دنباله دارش کنم. به سمتش تنه مایل کردم

ـ لابد بعدشم میخوای بکنیم تو پستو مبادا نگاه غیر بهم بیافته.

خندید

ـ آ قربون دهنت

جاخورده و بهت زده میخ صورتش بر جا ماندم و صدا زدم

ـ اشکان

خنده اش بدل به قهقهه شد. دست انداخت و موهای ریخته روی پیشانی ام را با دست به هم ریخت

ـ دوست دارم خره ... بفهم ... می خوام همه چیت مال من باشه

چین به بینی انداختم و تنه عقب کشیدم

ـ ابراز علاقه اتم با توهینه

با ابروهای بالا رفته سر به سمتم چرخاند

ـ خره توهینه؟

چشم باریک کردم

ـ نیست؟

نچی کرد و سر بالا انداخت

ـ معلومه که نیست ... حیوون بی نوا به اون خوشگلی ... مخصوصا چشمای درشت و شهلاش

نیشش را کش داد و با حرکت چشم و ابرو به من اشاره کرد. متاسف نگاهش کردم

ـ بی ادب

هنوز لبخند به لب داشت وقتی رو گرفت و حواسش جمع مسیر پیش رو شد. سر چرخانده به خیابان غریب زل زدم. عادت داشتم به غافلگیری هایش و سؤالی نکردم ...

دلم می خواست خودم را به او بسپارم و او به زیباترین شکل ممکن مرا به وجد بیاورد. چیزی که استادش بود.

ـ کاش می فهمیدی چه قدر دوستت دارم ارغوان ...

سر چرخاندم و چشم به نیمرخش دوختم. چهره اش دوباره گرفته و لحنش غم آلود شده بود:

ـ کاش تو، نصف نه! یک دهم اینی که من تو رو می خوام منو می خواستی!

نفهمیدم کی لبانم آن طور به پایین کش آمده، از این که احساسم را نمی دید دلم گرفت. گاه از دست خودم کفرم در می آمد که اینقدر در ابراز احساسم ناتوانم.

دستم ناخودآگاه بالا رفت و بند بازویش شد. سر پیش کشیدم و تلاش کردم خودم را در دایره ی دیدش قرار دهم:

ـ به نظرت اگه دوستت نداشته باشم پای این همه مشکل می موندم؟ می دونی من چقدر تحت فشارم؟ ... حرف ها و بهانه جویی های مامانم از یه طرف، برخورد خانواده تو از یه طرف دیگه مشکلات خودمون ... نگرانی بابت آینده ... الانم که این رفتارای تو...

لحن مغموم دلخورش شبیه خنجر در قلبم فرو رفت:

ـ فکر کردی من تو فشار نیستم؟

می دونی چه قدر سخته مجبور باشی به آدمایی رو بزنی که یه روزی خرجشون رو خودت می دادی؟...

آهی کشید و دستش را با حسرت روی فرمان سراند:

ـ یه روز و روزگاری چند تا ماشین زیر پام بود که این ماشین سگشونم نمیشه. اما حالا چی؟

نگاه غمگینم را به نیمرخش دوخته بودم که با حسرتی عمیق نجوا کرد:

ـ تو می دونی چه حالیه که برم دم خونه ی کمتر از خودم، گردن کج کنم، خواهش کنم ماشینش رو چند ساعت بهم امانت بده؟!

تاب تماشای اندوه جاری از احوالش را نداشتم. سرم زیر افتاد و چشمم بند گره ی دستانم شد. اما گوش هایم سمج روی شنیدن آوای محزونش پافشاری می کردند.

ـ که اونم دماغشو بگیره بالا با کمی منت و تیکه و متلک سوویچ رو بندازه کف دستت!

قلبم جوری سنگین شده بود انگار که چندین تن سنگ به گوشه و کنارش آویز شده باشد. سنگ هایی از جنس اندوه. شاید مادر راست می گفت، ازدواج با هر فردی در ابتدا ازدواج با خانواده ی اوست و وای از وقتی که آن خانواده تو را نخواهد ...

پلک هایم از زور درد روی هم افتاد و همزمان صدای پوفش را شنیدم

ـ هی روزگار...

بیچاره روزگار که جورکش بی رحمی ما آدم ها شده بود ... سرم بیشتر در یقه فرو رفت. گاه از اینکه خود را به سرنوشت تحمیل کرده بودم از خود بیزار می شدم ... کاش اصلا از اول ...

ـ من به خاطر تو با عالم و آدم در افتادم ارغوان ... درک کن چه حالی ام ... من از تموم این دنیا فقط تو رو خواستم ... حالا حالمو بفهم که بترسم از دستت بدم!

قلبم شبیه کوزه ای سفالی جا مانده در قعر کوره ترک ترک شده بود. سر که بالا بردم حتی صدایم شکستگی داشت.

ـ چرا باید از دستم بدی اشکان؟

منی که پای این همه سختی وایستادم ... پا به پات این مشکلات رو تحمل کردم ... جلوی حرفا، کنایه ها کم نیاوردم ... چی باعث می شه بهم شک کنی؟

دستش بالا رفت و چنگ شبق لخت موهایش شد:

ـ نمی دونم... نمی دونم

شاید اگه از این بلاتکلیفی دربیایم... اگه بریم سر خونه زندگی خودمون حالم بهتر می شه.

شاید ترسم از آینده است که این طور بهمم ریخته ...

#قسمت_۱۰

ترس آینده!

شاید تنها قسمت سخنانش که عمیقا درک کردم همین دو کلمه بود.

من داشتم این ترس را زندگی می کردم. ترس از روزی که او از اینهمه نداشتن، از اینهمه نشدن، خسته شود. روزی که مرا رها…

_خب راستش…

صدایش از ژرفای خیالات تاریک بیرونم کشید، حواسم جمع لبی شد که به دندان می گزید و نگاهی که برای ثانیه ای مسیر پیش رو را رها و به چشمانم زل زد:

_یه خونه پیدا شده…

نور آمد…شبیه لشگری از خوشی هجوم آورد و به غم ریخته در قلبم پاتک زد.نفهمیدم کی لبانم آنطور به بالا کش آمدند و صدایم شبیه ملودی شش و هشت از دهانم پر کشید:

_واقعا میگی؟…با همین پولی که داریم؟

(هوم) بی حوصله اش و نگاهی که هیچ از رو به رو نگرفت زیادی با شعف من در تضاد بود. تلاش کردم شادی ام را در حرکاتم بریزم. دست به بازویش بند و سرپیش کشیدم. سعی ام این بود وادارش کنم نگاهم کند:

_چه عالی اشکان…این که خیلی خوبه

به جای نگاه کردن شانه بالا انداخت و سر تکان داد:

-آره خب…خوبه…البته اگه تو بتونی کنار بیای…

لحن بی رمق و مرددش تمام ذوقم را کور کرد. ابروانم انحنایی از تعجب و دلخوری گرفت:

_چرا نباید بتونم کنار بیام؟…من به یه اتاقشم راضی ام…باور کن

با سرعت گرفتن ناگهانی ماشین در جا تکانی خوردم.رشته ی کلام از دستم رفت.همزمان با پایین افتادن دستم سر چرخاند و میخ‌ چشمانم جواب تمام سؤالاتم را یکجا داد:

_خونه مال آزاده!

لب هایم انگار بهم چسبیده باشد. مات ذغال چشمانش داشتم دنبال جمله ای توی سرم می گشتم که خودش ادامه داد:

_همون خونه ای که…

به اینجا که رسید کلام را قیچی کرد. تردید در وجناتش غوغا می کرد،لحظاتی خیره ی چشمانم بر جا ماند و بعد با لحنی نوازشگونه ادامه داد

_بنظرت می تونی تحمل کنی؟…اذیت نمیشی؟…

گیج از اینهمه اگر و اما، شانه بالا انداختم و سر به دوطرف تکان دادم:

_نه…آخه چرا باید اذیت شم؟…نمی فهمم

این بار سر پایین کشید و از بالای چشم تماشایم کرد:

_مطمئنی؟

مطمئن تر از پیش نگاهش کردم که سر به سمت شیشه ی مقابل چرخاند وقاطع تر جواب دادم:

_آره…چرا نباشم؟…اون اتفاق ممکنه خیلی جاهای دیگه ام افتاده باشه…تو خیلی خونه ها…

در حالیکه فرمان را می چرخاند میان کلامم آمد:

_ولی ما قصه ی همه ی خونه ها رو نمی دونیم ارغوان… آدماش رو نمی شناسیم…

حرف در دهانم ماسید و تصویر دختر مو خرمایی با آن خنده های دلنشین و چال گونه های دلربایش مقابل چشمانم جان گرفت…

سعی کردم به تصویر بعدی فکر نکنم… طاقت مرور نداشتم. گویا او هم مثل من اسیر مرور همان تصاویر بود که آنطور کلافه چشم می گرداند و لب می جوید.

دست بند بازویش کردم. خواستم جمله ای محض اطمینان خاطرش دست و پا کنم. اما پیش دستی کرد. بی اینکه نگاهم کند دست آزادم را گرفت و به نجوا گفت

_نمی خوام اذیت شی ارغوان…نمی خوام از سر اجبار یا به خاطر شرایط من قبول کنی …من میفهمم یادآوری اینکه توی حموم اون خونه…

فشار سرانگشتانم وادارم کرد سر پایین بیاندازم…دستم در آغوش انگشتانش گم شده بود، مچ بند چرم مشکی رنگ هدیه ای بود که خودم دور مچش بسته بودم.

_ببین خود آزاد هم نتونسته شرایط اون خونه رو تحمل کنه ارغوان… اون که مرده حال و روزش اینه…حالا تو که از قضا اون روز…

لبانم را به دلگرم کننده ترین شکل کش دادم، دستم را میان دستش چرخاندم، حالا دست من بود که سرانگشتان او را در آغوش داشت:

_فرق می کنه اشکان جان…فرق می کنه

سر بالا و بردم و به نیمرخ اخم آلودش چشم دوختم:

_قصه ی هم خون آدم فرق می کنه!

نمی دانم چرا در آن موقعیت تصویر بابا برابر چشمانم ظاهر شد.خاطره ی روزی که مقابل چشمانم بی نفس شد. صدای خرخر در گوشم پیچیده بود.

تصویر تیغ لعنتی میان انگشتان رعشه گرفته ام…یاد گلویی که برید…و سرخی خون…و خون…و خون…

صدای اشکان از ورطه ی اندوه نجاتم داد:

_کجایی؟…

سر به دو طرف تکان دادم و یک (همینجا)ی گنگ تحویلش دادم. صدایم زنگار غم داشت وقتی خیره به حرکت خانه ها و درخت ها ادامه دادم:

_به چشم دیدن خیلی فرق می کنه…

مسیر پیش رو ناآشنا بود. اخم هایم در هم رفت و چشم گرداندم:

_یعنی می گی قبول کنم؟

نگاهش کردم. ابروانش انحنای غم گرفته بود‌ و منتظر تماشایم می کرد. بی فوت وقت سرم را محکم و مطمئن بالا و پایین کردم:

_حتما

بالاخره لبانش رنگ لبخند دید. فشار سرانگشتانش گرم و دلگرمی میاورد.

سرش به سمت مقابل چرخید ولی من همچنان محو نیم رخش بودم. غرق خیال خوش فردایمان!

خیال خوش سقف کوچکی که مأمن قلب هایمان میشد؛ به پایان سردرگرمی ها فکر کردم و انتهای استیصال عذاب آور این روزهایمان؛ داشت لبخند نرم نرمک روی لبانم جوانه میزد اما فکری مانع شد.لب جنباندم:

_راستی…هزینه اش رو می تونیم جور کنیم؟

لبخندش کش آمد و سر به سمتم چرخاند. نگاهش در مطمئن ترین شکل بود:

_نگران نباش…گفته باهام راه میاد.

حرکت نوازش گونه ی دستش سرم را زیر انداخت.حلقه ی طلایی رنگم زیادی برق می زد.

_آزاد خیلی مرده …خیلی رفیقه

دست خودم نبود که آن پوزخند وقت نشناس درست همزمان با کلامش آنطور کنج لبم را بالا کشید.

هنوز نیم ساعت از شنیدن تهمت های خنجرگونه اش نگذشته بود که…

انگار فکرم را خواند.با تکان دستم باعث شد نگاهش کنم. اخم جاخوش کرده بین ابروانش قاطعیت کلامش را تکمیل کرد:

_تا وقتی که به ناموس من چشم نداشته باشه!

#قسمت_۱۱

تأسف عمیقی که در قلبم جوانه زد ،بدل به چشم غره شد و زبانم تشر زد:

_خجالت بکش…خجالت بکش!

به غافلگیرکننده ترین شکل ممکن نیشش کش آمد:

_ولی بیشتر دلم میخواد الان یه سیگار بکشم

بیخود نبود میگفتم حال و هوایش بهار است.کفری دستم را از حصار انگشتانش بیشتر کشیدم:

_خواهش می کنم اشکان شروع نکن

شانه بالاانداخت و در نهایت خونسردی گفت

_خب چیکار کنم اعصابم خرده،باید یه جوری آروم شم.

موهای ریخته روی چشمم تصویرش را پس پرده برده بود، دست بالا بردم و همزمان با هل دادن تار موها داخل مقنعه گله کردم:

_حتما باید با سیگار آروم شی؟

توقف ناگهانی ماشین باعث شد کمی به جلو پرت شوم، دست به داشبورد گرفتم که کوچه باغ پیش رو تمام هوش و حواسم را مال خود کرد. درختان اقاقیا و گل های بنفشی که دو سمت کوچه باغ را رنگ بهار زده بود. رقص شاخه های بید مجنون به دست باد و تصویر خورشیدی که در افق رو به سرخی می رفت یک تابلوی تمام عیار نقاشی بود.

_نگو که پیشنهاد بهتری داری!

از این توقف ناگهانی در کوچه باغ خلوت و غریب و برق چشمانش خبرهای خوبی به دست نمی رسید، انتخاب این کنج دنج بی دلیل نبود. به