حمید در یک حرکت مچ دستش را میان پنجهاش گرفت. نبرد نابرابری بود! زور حمید کجا و مقاومت پگاه کجا؟ فشار دستش آنقدر زیاد بود که پگاه زور زد تا صدایش درنیاید. اشک تو چشمانش جمع شده بود.
- وقتی میگم میمونیم تا آخر تا تو از عروسی لذت ببری میمونیم. باشه خوشگلم؟
صدایش به قدری آرام بود که به زور به گوش پگاه رسید. فقط توانست مقابل دیوانه بازیاش سر تکان بدهد. عقب کشید.
- خوبه... سعی کن همین طوری دختر خوبی بمونی و بیشتر از گند نزنی به اعصابم. همین طوری تنبیه سختی داری.
حرفش تمام وجود پگاه را به تلاطم انداخت. نفسهایش به شماره افتاده بود، تهدید حمید تمام تنش را به لرزه انداخت بود. دیگر حتی جرات نداشت التماسش کند او را به خانه ببرد. نگران این بود جلوی بقیه حرکت ناشایستی انجام بدهد و پگاه را سرخورده بکند.
جلوی خانهی تازه عروس جوانها بزن و بکوب راه انداختند. به اجبار حمید پیاده شد و دوشادوش او به جمعیت نگاه میکرد، یک ساعت شد تا بلاخره دست عروس و داماد را در دست هم گذاشتند و بدرقهشان کردند. از پدر و مادرش و برادرها و مریم خداحافظی کرد، اگر میتوانست به دست و پای مادر و پدرش میافتاد او را همراه خودش او را ببرند. ولی متاسفانه از بچگی اینطور بزرگ شده بود که آبرو مهمترین چیز برای آدم است، نمیشد مقابل فامیلها این رفتار را انجام بدهد.
ماشین دوباره روشن شد. پگاه باور نداشت خودش با پای خودش درون ماشین نشسته است، خودش دارد به سمت شکنجهگاهش میرود. بی هیچ مخالفتی! دست و پاهای آخرش را زد.
- حمید ببین من خسته شده بود. میدونی چند وقت بود خانوادمو و فامیلهامو ندیده بودم؟
صدایش میلرزید. این برای حمید خوش آینده بود، این احساس ترسی که پگاه در مقابلش داشت، لذت بخش بود.
- مشکلی ندارم. لذت ببر از بیرون بودن.
شیشه سمت پگاه را پایین داد.
- قرار مدت خیلی زیادی از بیرون بودن و هوای آزاد محروم باشی. پس ازش استفاده کن.
پگاه باوی حمید را گرفت و گفت:
- حمید چرا غیر منطقی حرف میزنی. به خدا منم آدمم، منم میخوام مثل بقیه باشم.
حمید خنده عصبی کرد و زیر لب زمزمه کرد:
- غیر منطقی... غیر منطقی...
پگاه با این حالاتش آشنا بود. دستش را رها کرد و عقب کشید، به اندازهای که به در چسبید.
- حمید...
حمید دستش را به سمت پگاه پرت کرد. ضرب محکمش توی دهان پگاه برخورد کرد. جیغ خفیفش داخل ماشین پیچید.
- فعلا فقط خفه شو. رسیدیم خونه میتونی تا دلت میخواد حرف بزنی.
گوشه لبش پاره شده بود. سوزشش امان پریا را بریده بود، ولی جرات آه و ناله کردن را نداشت. خیلی سریع به خانه رسیدند، خیابانهای خلوت تهران هم دشمن پگاه شده بودند. حمید پیاده شد و در پارکنیگ را باز کرد، پگاه حتی جرات و توان پایین رفتن نداشت. خانه دوطبقهای که متعلق به حمید بود، بجز سال اول برای طبقه اول دیگر آنجا را اجاره نداده بود. بیشتر به خاطر سر و صدای و دعوا کتک کاریهای خودش بود، نکند یک وقت همسایه پایینی مشکلی برایشان پیش بیاورد.
ماشین داخل حیاط رفت و در بسته شد ولی پگاه همانجا روی صندلی شاگرد در خود جمع شده بود.حمید با پوزخند در سمت پگاه را باز کرد. صدای باز شدن در برای پگاه شبیه صدای ناقوس مرگ بود.
- پیاده نمیشی؟ میخوای خودم پیادت کنم؟
اشکهای پگاه دیگر شروع به ریختن کرده بود. با التماس به حمید نگاه کرد.
- حمید ببخشید...
حمید نچی کرد و خم شد و بازو پگاه را گرفت و با شدت بیرونش کشید.
- مثل اینکه زبون آدمی زاد حالیت نمیشه.