باعث مردن بلای عشق جانان شد مرا
راحت جان من آخر آفت جان شد مرا
نرگس او با دل بیمار من الفت گرفت
عاقبت درد محبت عین درمان شد مرا
کو گریبان چاک سازد صبح از این حسرت که باز
مطلع خورشید آن چاک گریبان شد مرا
دوش پیچیدم به زلفش از پریشان خاطری
عشق کامم داد تا خاطر پریشان شد مرا
سخت جانی بر نمی‌دارد سر کوی وفا
تا سپردم جان به جانان سختی آسان شد مرا
داستان یوسف گم‌گشته دانستم که چیست
یوسف دل پا در آن چاه زنخدان شد مرا
حسرت عشق از دل پر حسرتم خالی نشد
هر چه خون دیده از حسرت به دامان شد مرا
کام دل حاصل نکردم از صبوری ورنه من
صبر کردم در غمش چندان که امکان شد مرا
این تویی یا مشتری یا زهره یا مه یا پری
یا مراد هر دو عالم حاصل جان شد مرا
خانهٔ شهری خراب از حسن شهر آشوب اوست
نی همین تنها فروغی خانه ویران شد مرا
بسطامی
چشمانم را محکم روی هم فشار دادم و نفس عمیقی کشیدم،حرصم گرفته بود و آرام نمی شدم،چرا میان این همه فشار کاری الان باید من را دنبال اوامرش می‌فرستاد! البته دیگر عادت کرده بودم به این دستور های ناگهانی خانم ناظمی، پشت تلفن خطاب به خانم ذاکری یکی از مددکارهای کاربلد و سن بالای خیریه گفتم:
_شما مطمئنی که گفت من و می فرسته؟
_اره عزیزم الاناست که صدات کنه بری اتاقش مثل همیشه رفتار کن و بگو باشه الکی برای خودت دردسر نتراش.
_شما شنیدین در مورد اونجا چی میگن؟
حرفم را قطع کرد وگفت:
_میدونم دخترم تو برو دیدی نتونستی کاری از پیش ببری بیا بهش بگو نشد، قبول نکردن...نهایتش آقا جهان و میفرسته جلو
پیشانی ام را خاراندم و خندیدم:
_خانم ذاکری!انگار یادت رفته با ناظمی طرفیما...
خانم ذاکری هم خنده اش گرفت و هردو همزمان با هم ادای ناظمی را در آوردیم:
_خانومم نشد،نمیشه نداریم!
در همین حین تقه ای به در اتاق خورد و کسی بی اجازه وارد شد.با دیدن خانم ناظمی "گاوی "که به نوک زبانم رسیده بود را قورتش دادم! خداحافظی سریعی پشت تلفن گفتم و قطع کردم.اینکه من را به اتاقش نخواسته و خودش پیش قدم شده نشان می داد قضیه چقدر برای او جدی است! از پشت میز بلند شدم و سلام آرامی گفتم داخل شد و بفرماییدی گفت و اشاره کرد بنشینم، خودش هم نزدیک میزم توقف کرد و لبخندی زد:
_ترگل جان اومدم یه کاری برام کنی؟
خودم را زدم به بی خبری و با تعجب پرسیدم:
_چی شده خانم ناظمی؟
بی مقدمه شروع کرد:
_کار خودته!محله ی جدید دست خودت و می بوسه عزیزم!کسی نمی تونه مثل تو کارهای خیریه رو اون طوری که می خوام پیش ببره!هر کی رفته با کلی نِک و ناله برگشته و یه سری چیزا سر هم می کنه و خودش و از وظیفه اش معاف!پس ما برای چی اینجا جمع شدیم؛که یه کمکی بکنیم به یه سری بنده خدا!
لبخند زوری زدم و سرم را تکان دادم.
_اینطوری نگید خانم ناظمی بچه ها خیلی خوب میدونن وظیفشون چیه.هیچوقتم ندیدم از زیر کارشون در برن طفلی ها شب و روز اینجا در حال کمک هستن!بچه ها می گفتن این محله ی جدید یه طوریه...
میان حرفم پرید.
_چه طوریه ؟چرا همه این و تحویل من میدن آخه؟
خیلی دلم می خواست میگفتم اگر خودت را کمی به زحمت بیندازی میتوانی بری و از نزدیک ببینی، آن وقت دیگر نیاز نیست کسی برایت دلیل بیاورد و تو هم آن را بهانه ای برای فرار از وظیفه بدانی !
غرهای زیادی داشتم که در این لحظه نمیشد بازگو کرد! به جایش گفتم:
_کسی چیزی به من نگفته،اطلاع دقیقی از این محله ندارم.این محله رو کی به شما معرفی کرده؟
اخمی کرد.
_خیلی مهمه که اولین بار خود حاجی پاپیش گذاشته و یه محله رو معرفی کرده؛ هیچ دلم نمی خواد حالا که خودش گفته منم برم بهش بگم نمی شه! گویا اینجا براش خیلی مهمه! نه تنها واسه‌ی سنجیدن شرایط باید بری؛ بلکه باید بری یه اتاق کوچیک هم تو اون محله اجاره کنی.
ابروهایم از شدت تعجب فقط به کف سرم نچسبید!
بی توجه به علامت تعجبی که داشت نگاهش می کرد سرش را تکان داد و با صدای نازکش که هیچ به هیکل چهارشانه اش نمی آمد به صورت تاکیدی اضافه کرد:
_حاج آقا رحمان ترگل! حواست باشه برای اولین بار پا پیش گذاشته و تو مسائل خیریه داره دخالت می کنه!
شوکه شده پرسیدم:
_باشه اما خانم ناظمی چه نیازی به اجاره‌ی اتاق هست؟مثل همیشه کارمون و می کنیم دیگه.
_این مسئله ی رفت و آمد و یکبار به حاجی گفتم سر معرفی این محله یادش مونده بود.ازم خواست برای راحتی شماها یه جایی و اجاره بکنیم، درضمن ایشون حمایت و رسیدگی کامل برای این محل می خواد برای همین ممکنه کارمون طول بکشه.چه بهتر یه جا باشه که از رفت و آمد هم کم بشه.مستقیم از عمده فروشیا برین همونجا و بسته بندی و انجام بدین.
نه اینگونه نمیشد باید خودم با عمو رحمان صحبت می کردم.این قضیه از هر طرف برایم مشکوک بود.درست بود به عنوان مدیر و موسس خیریه چیز عجیبی نخواسته بود اما او عمو رحمان بود؛ سرش همیشه به کارخانه‌اش گرم بود و هیچوقت به مسائل خیریه ورود نمی‌کرد و سالی یکبار پا به خیریه می‌گذاشت،غیر از این‌ها اجاره کردن اتاق و رفت و آمد راحت برای مددکاران را کجای دلم بگذارم؟!
ناظمی حواسم را به خودش جلب کرد.
_فعلا برای دیدن محله برو، گویا خود حاجی یه اتاق کوچیکی دیده و از ما می خواد همونجا رو بگیریم، فردا با صاحبخونه هم یه صحبتی بکن ببینیم تکلیف چیه!
سرش را پایین گرفت و از بالای عینکش مثلا با نفوذ نگاهم کرد،برای اینکه هر چه سریع تر بیخیال شود و سراغ کارهای عقب افتاده ام بروم چشمی گفتم، وقتی خیالش راحت شد از اتاق بیرون رفت،روی صندلی نشستم. قضیه محله‌ی جدید و کنجکاوی درموردش اجازه نمی داد حواسم جمع باشد.یعنی فقط من فکر می کردم این مسئله عجیب است؟پرونده یکی از مددجو ها رو مقابلم گذاشتم و سعی کردم بی‌فکر به محله جدید و قضیه‌ی مشکوکش شوم، به هر حال وظیفه‌ی ما چیزی جز کمک رسانی نبود و هدف من هم نباید چیزی جز این باشد.حالا که از من خواسته شده بود همان کار را می کردم،اما ته و توی این کار عمو رحمان را هم درمی‌آوردم!
***
خسته از کار و کلافه از حرف های مامان وارد اتاق شدم.
با دیدن فرنوش خوابیده روی زمین ، مقابل در مکث کردم.چراغ را روشن نکردم و به آرامی از کنارش رد شدم و روی تخت نشستم.بی هیچ حرفی نگاهش کردم...نفس عمیقی کشیدم و بلند شدم تا لباس هایم را عوض کنم.
لیوان آب را برداشتم و کمی خوردم و مجدد روی پاتختی گذاشتم و دراز کشیدم. گوشی ام را از شارژ کندم و صفحه اش را روشن کردم زیر چشمی نگاهی به فرنوش انداختم،در این مدت ذره ای از جایش تکان نخورده بود. روی زمین دراز کشیده بود و دستش را روی چشمانش گذاشته بود. با یادآوری حرف های مامان با احتیاط صدایش کردم:
_فرنوش؟
واکنشی نشان نداد.دوباره صدایش کردم نفس عمیقی کشید و سکوتش را ادامه داد!
می دانستم بیدار است برای همین تصمیم گرفتم من حرف بزنم و او گوش کند، دلیلم برای این صحبت اجباری فقط مامان و اشک چشمانش بود! حرف‌ها و دلایل مامان را قبول نداشتم، این بار کم مانده بود برای حرف زدن التماسم را کند، دلم به رحم آمد، همین باعث شد راضی شوم تا در کاری که عملا ربطی به من نداشت دخالت کنم!
قطعا فرنوش از من عاقل‌تر بود و مثل همیشه عاقلانه تصمیم می گرفت ولی نمی دانستم چرا بابا و مامان فکر می کردند هنوز راه را نمی تواند از چاه تشخیص دهد آن هم با وجود داشتن پسری هفده ساله!
زندگی آنقدر به او سخت گرفته بود که فرنوش همیشه خندان را تبدیل به زنی افسرده و ساکت کرده بود.کاش عامل بدبختی من و خواهرم هیچوقت پا به زندگی مان نمی گذاشت !
هیچکس خبر نداشت...من از صمیم قلب راضی به جدایی شان بودم!
به هیچکس نگفته بودم و با هیچ کدام از حرف‌های مامان و بابا مبنی بر جدا نشدنشان موافق نبودم.
ما انسان ها گاهی خبطی می‌کردیم که عاقبتش باعث میشد یقه ی خیلی ها را جز خودمان بگیرد.ازدواج فرنوش هم یکی از آن اشتباهات بود!
_فرنوش، ببین میدونم به من ربطی نداره‌ها ولی مامان گفت بپرسم خوب فکرات و کردی؟!مطمئنی می خوای جدا بشی؟
نچی کردم و چشم های خسته ام را مالیدم، خوب شروع نکرده بودم خواستم مثلا رفع و رجوعش کنم که فرصت نداد و با صدای دادش از ترس شانه هایم پرید !
با چشم های گرد زل زدم به اویی که از عصبانیت نیم خیز شده بود.
_چی می گید شماها! اِی بابا خسته ام کردین، دیوونه شدم، چرا دارید جوری صحبت می کنید که انگار با بچه طرفید؟ بابا و مامان یه طرف، تو یه طرف! اصلا شما یه بار خودتون رو گذاشتید جای من بدونید دارم چه زجری می‌کشم؟! کی گفته باید تحملش کنم؟ فقط به خاطر سهند؟ نه خیر روح بچم نابود شده، فکر کردی من و اینطوری می‌بینه خوشحاله؟! ازاین ور و اون ور می‌شنوه باباش داره چه غلطی می‌کنه خوشحاله؟! نه نیست! منم دیگه تحملش نمی کنم چه گناهی کردم مگ...
بغضی که از ابتدای حرف هایش درون گلویش جا خوش کرده بود به انتهای حرف هایش نرسید و ترکید...
آرام از حالت درازکش بلند شدم و نشستم. نگاهم به در باز اتاق خورد که مامان و بابا آنجا ایستاده و به حرف‌های دردآور فرنوش گوش می‌دادند . چه خوب که سهند به اردو رفته بود و نبود.
مامان اشکش را از گوشه چشمش پاک کرد و پا درون اتاق گذاشت و سر فرنوش را به سینه‌اش فشرد، بابا هم بعد دیدن این صحنه نگاهی به من کرد و با اخم‌های روی صورتش که نشان از ناراحتی بیش از حدش داشت بیرون رفت.
چند دقیقه‌ای با ناراحتی و بغض از وضعیت فرنوش به گریه‌هایشان گوش دادم در نهایت بلند شدم و سمتشان رفتم و کنارشان نشستم، دست یخ فرنوش را گرفتم.
همچنان هردو در بغل هم اشک می‌ریختند. موهای فرنوش را از صورتش به پشت گوشش هدایت کردم، سرش را از روی سینه‌ی مامان جدا کرد و با چشمای غرق اشکش نگاهم کرد آرام ببخشیدی گفتم، جلوتر رفتم و بغلش کردم و چانه ام را از قصد روی شانه اش گذاشتم، آرام کمرش را نوازش کردم سرش را بوسیدم و از مامان با چشمانم خواستم ما را تنها بگذارد .
مامان با آهی عمیق به سختی از جایش بلند شد و با ناراحتی بیرون رفت. وقتی در بسته شد همانطوری که چانه‌ام روی شانه‌اش بود شروع به صحبت کردم .
_نمی گی آبجی کوچولوت با این صدات از ترس سکته می کنه! کم صدات جیغ جیغو نیست که ولومشم میدی بالا!
با حرف زدنم قلقکش آمد و سرش را به طرف شانه‌اش کج کرد و من را از خودش دور کرد. خندیدم و جدا شدم، با دیدن چشمان خیسش گفتم:
_راست میگی، ما تو رو درک نمی کنیم؛ واسه همینه که ندونسته نگرانی هامون و جوری که بلد نیستیم ابراز می کنیم.نمی دونیم چی بگیم تا از دردت کم کنیم، مامان و بابا می‌ریزن تو خودشون و دارن خودخوری می کنن وقتی تو رو اینجوری میبینن! ببخش اگر درد روی دردات هستیم.
صورت خیسش را پاک کرد و دراز کشید،دست من را هم کشید و همزمان هر دو سرمان را روی بالش گذاشتیم، مثل بچگی‌هایم دستش را دورم پیچید و من را در بغلش گرفت.
_آخ گلی دارم می‌میرم اما سکوت کردم تا کسی نفهمه درونم چه خبره! اول از همه برای سهند بعدش شماها، کم نکشیدم از دستش! ترگل من یه چیزهایی رو می دونم که هیچ کدومتون ازش خبر ندارید؛ همین داره من و دق میده!
با تعجب نگاهش کردم...چیزی نگفتم اگر لازم می دانست خودش زودتر از همه اول به من می‌گفت.از آن لجن هیچ کار کثیفی بعید نبود!
کاش من هم میتوانستم بگویم "من هم یه چیزایی میدونم اما خیلی وقته لالمونی گرفتم."
آه کوتاهی کشیدم خم شدم و روی موهایش را بوسیدم و گفتم:
_گریه کن عزیز دلم! پیش من گریه کن تا بعدا جلوی اون بتونی خیلی قوی ظاهر بشی ففرم!
صورت خیسش به لبخندی مزین شد.
همیشه از اینکه مانند بچگی‌هایم ففر صدایش می‌کردم خوشش می‌آمد. من را بیشتر به خودش فشرد.کمی بعد هر دو در فکرهای خودمان غرق شده بودیم، یک ربعی در سکوت گذشت فکر می کردم خواب باشد اما با صدایش از خاطرات سال های دور بیرون کشیده شدم.
_از کارت چه خبر رفتی اون محله؟!
سوال فرنوش تلنگر سفت و محکمی بود تا من را به زمان حال برگرداند. خیلی دلم می‌خواست راحت به سوالش پاسخ دهم، قطعا چندتایی هم فحش و ناسزا میانش جا خوش کرده بود برای رساندن اصل مطلب، اما خب او فرنوش بود، کافی بود کمی از من بی‌ادبی ببیند رسما از نقش خواهر به نقش مادر تغییر وظیفه می داد!
_فکر نمی کردم یادت باشه.آره رفتم؛ سه روزه که دارم میرم و میام و نتیجه‌ای نداشته.صاحبخونه پیداش نیست و هر دفعه از در و همسایه می شنوم رفته بار بیاره یا بار برده؛ دقیق متوجه نشدم، به منم ربطی نداره مهم هم خونشه.البته حس کردم داره من و سرمیدوونه که هیچ بعیدم نیست ازش؛ آدم قالتاقیه شنیدم!
با نگرانی گفت:
_اگه خطر داره تنهایی هیچوقت نرو ترگل!
لبخندی غیر واقعی روی لب هایم نشاندم.
_نه بابا ترگل و دست کم گرفتی؟! خطرناک نیست تو فکرش و نکن، خودم درستش می کنم، احتمالا خانم ذاکری خوب باهاشون حرف نزده، یه کم زبون بریزم و بگم خونشون و برای چه کاری می خوایم راضی می شن حتما!
چرت می گفتم! نگاهم را از چشمان سیاهِ فرنوش که با نگرانی نگاهم می کرد گرفتم. زیادی من را از بر بود!
_پس حسابی حواست باشه این روزها من سَرم گرمِ دادگاه و سهنده؛ تو حواست به خودت باشه هرچی شد بیا بهم بگو، دنیا دنیا کار داشته باشم بازم تو مهم تری...لطفا! بازم می گم ترگل لطفا؛ دهن به دهن آدم‌هایی که درست و حسابی نیستن نذار! من تو رو میشناسم میدونم تا به چیزی که می خوای نرسی دست برنمی‌داری ولی باید بدونی بعضی آدما و اتفاقات و نباید دست کم گرفت، لطفا حواست به خودت و قدم‌هات باشه. تو شجاعی، خیلی شجاع ولی باید بدونی همین جسارت ممکنه یه روزی کار دستت بده، لطفا همیشه مراقب خودت باش!
به صورت زیبایش نگاه کردم، چشمان بادامی سیاه رنگش در صورت سبزه‌اش می‌درخشید. هیچ فرقی با ستاره ها نداشت...هیچ دلم نمی‌خواست با این همه مشکلات خودش، فکر من و گرفتاری‌هایم را هم بکند به خاطر همین لبخندی روی لبهایم نشاندم.
_چشم هرچی آبجیمون بگه. حواسم حسابی جَمعه!
***
جشن عروسی در باغی برگزار شده بود.باغی بزرگ با درختان عریان! کنار هر درخت میز و صندلی قرار داشت و سر هر میز هم فقط یک نفر به عنوان مهمان نشسته بود. من عقب‌تر از همه ایستاده بودم و نگاهم به پشت سر مهمانانی بود که صاف و شق و رق بدون ذره‌ای تکان خوردن نشسته بودند؛ سرم را بلند کردم. آسمان رو به سیاهی می‌رفت و از آبی خوش رنگش خبری نبود.ابرهای تیره کم کم همدیگر را در آغوش می‌کشیدند...هوا به شدت دلگیر بود و دلم می خواست هر چه سریعتر آفتاب بتابد. حال و هوایش من را یاد غروب سیزده بدر می‌انداخت که بچه بودم دلم نمی خواست خوشی و بازی هایم تمام شود و به خانه برگردم؛ همان قدر افسرده کننده!
اما خوشحال بودم انگار که اتفاق مهمی قرار بود بیوفتد!
قدم جلو گذاشتم. سنگین راه می‌رفتم انگار که وزنه به پاهایم بسته باشند اما مُصر بودم بروم!
به هیچ کدام از مهمان ها نگاه نکردم انگار که آنها را قبلا دیده باشم و نیازی نباشد از کنجکاوی خیره‌شان شوم، اما حس می کردم نگاه آن ها به من و قدم هایم است.داشتم می‌رفتم تا هدیه‌ی عروسی را بدهم. هدیه در دستم بود.نمی دیدم اما حسش می کردم!
به میز عروس و داماد رسیدم، سَر هر دو، رو به پایین بود و چهره‌شان معلوم نبود اما می‌شناختمشان! با تمام وجود می‌شناختم انگار که خودم باشم!
لبخندی زدم و هدیه را به سمتشان گرفتم،اما بادیدن هدیه لبخندم رفت و ترس به جانم افتاد.
هدیه از دستم افتاد، با وحشت عقب رفتم، پایم به چیزی گیر کرد و افتادم.
صدای واق واق سگی از دور دست‌ها می‌آمد.
با وحشت نگاهم را از چاقوی خونین که می‌خواستم به عنوان هدیه به عروس و داماد بدهم گرفتم. سرم را بلند کردم و با نفس نفس به عروس و داماد خیره شدم!
شوکه شدم!هردو غرق در خون به روی میز افتاده بودند، جیغی زدم اما صدا نداشت. جیغ‌های پی در پی اما بدون صدا؛نفسم رفت و دست به گلویم گرفتم، آنقدر جیغ بی‌صدا زدم که دهانم درد گرفت.
بی‌مقدمه و ناگهانی به جلو خم شدم و چاقوی خونی را برداشتم و سریع به پشت برگشتم و با شدت درون شکم کسی فرو کردم.
همان لحظه با وحشت از خواب پریدم.دقیقه‌ای بدون حرکت و فکر به چیزی فقط به سقف نگاه کردم و نفس های تند و منقطعی کشیدم.
دهانم درد می کرد و به شدت خشک شده بود!
نیم خیز شدم و لیوان آب روی پاتختی را برداشتم و کمی خوردم. صدای زنگ باعث شد ترسیده به اطراف نگاه کنم.
هنوز ضربان قلبم به حالت عادی برنگشته بود.
دستم را روی قلبم گذاشتم و چند نفس عمیق کشیدم سپس اتوماتیک‌وار خم شدم و گوشی را از روی میز برداشتم.مست خوابی که دیده بودم آرام جواب دادم:
_بله بفرمایید.
_ترگل؟!هنوز خوابی!بلند شو دختر من گفتم باید الان تو راه باشی!
با شنیدن صدای خانم ناظمی انگار که تلنگری به من بخورد به بیداری و واقعیت و زندگی برگشتم!
_خانم ناظمی شمایین؟!مگه ساعت چنده؟
گیج و مبهوت خم شدم از روی میز ساعت را بردارم که از هولم دستم خورد به لیوان نیم خورده آب و چپه شد.
صاف نشستم و روی ساعت را به طرف خودم برگرداندم فکر کردم اشتباهی شده به ساعت گوشی نگاهی انداختم و با شک پرسیدم:
_خانم ناظمی جسارتا شما ساعت و چک کردین؟
_بله جانم چطور؟
_آخه ساعت پنج و بیست دقیقه است!!!
_ساعت رو به من یادآوری نکن خودم می دونم، زود باش بلند شو تا اونجا راه زیاده بعدم شنیدم صبح های زود بار می بره. اگر الان راه بیوفتی شاید بهش برسی. معطل کردن کافیه!
ضربه‌ای محکم و با حرص به سرم زدم که از دردش خم شدم و سرم را ماساژ دادم، همانطور گفتم:
_خانم ناظمی آخه چه کاریه این همه اونجا خونه هست بریم از یکی دیگه بگیریم، چه اجباریه آخه؟
_خودم می دونم ولی این آقایی که میگم، همه ازش حساب می برن! مستقیم باید با خودش وارد معامله بشیم که بعدا مزاحم کارمون نشه و دردسر درست نکنه! یه جورایی اجاره کردن خونه‌ی اون میشه مجوز واسه باقی کارهامون.
با تعجب از اطلاعات خانم ناظمی صاف نشستم، تا چند روز پیش که چیزی در مورد این محله نمی‌دانست!
_مگه کیه این یارویی که میگین همه ازش حساب می برن؟
_من نمیدونم!یه گنده لات...اصلا هرکی! امروز تو باید کار رو تموم کرده باشی! میدونی من چقدر باید به خاطر دیرکردمون جواب بدم به حاج رحمان؟
به ناچار باشه‌ای گفتم و بعد سفارشاتش بالاخره قطع کرد! دوباره نگاهی به ساعت کردم و سرم را به بالش کوباندم و لحاف را روی سرم کشیدم!
***
چند دقیقه‌ای ادکلن به دست در آینه به خودم خیره مانده بودم.هر چقدر بیشتر به خوابم فکر می‌کردم بیشتر سردرگم می‌شدم.
ذهنم مشغول این بود که آن عروس و داماد چه کسانی بودند، هر چقدر تلاش کردم آن کسی که چاقو را درون شکمش فرو کردم را به خاطر بیاورم موفق نشدم.
تک تک صحنه‌های خواب را به غیر از چهره‌هایشان کاملا واضح به یاد می‌آوردم. اما حس آشنایی که درون خواب به آنها داشتم را حتی حالا هم حس می‌کردم.
سرم را تکان دادم تا از خیالش بیرون بیایم، چند پیس روی خود اسپری کردم و ادکلن را سر جایش گذاشتم، نگاه کلی به آیینه انداختم سعی کرده بودم لباس‌هایم خیلی در چشم نباشد، با اینکه از رنگ‌های تیره و به خصوص مشکی بدم می‌آمد، پالتوی مشکی همراه شلوار جین مشکی پوشیدم. از آنجایی که هیچ چیزِ مشکی غیر از چند مدل شلوار در کمدم نبود مجبور شدم از کمد فرنوش پالتو بردارم.
به عادت هر روزه موهایم را باز گذاشته بودم و دنباله‌اش از زیر شال دیده میشد، نچی کردم، دست بردم کشی برداشتم و موهایم را بافتم و باقی اش را زیر دنباله ی شالم آوردم تا معلوم نباشد.چتری هایم را سنجاق زدم تا جلوی چشمم نیایند، وقتی از جمع شدن کامل موهایم مطمئن شدم سوییچم را برداشتم و از اتاق بیرون رفتم، خانه در سکوت کامل به سر می‌برد. همه دیر به سر کار می‌رفتند و خواب بودند.
به آشپز خانه رفتم و لیوانی شیر ریختم و با خرما خوردم .
ساعت شش و ربع بود که از خانه بیرون آمدم ، پاییز بود و هوا سرد ، بخاری پراید زهوار دررفته من هم خراب بود و تا سوار ماشین شدم به خود لرزیدم.
تا آن محله‌ی عجیب و غریب یک ساعتی راه بود امیدوار بودم دیر نکنم و امروز دیگر کار را تمام کنم !
در سه روز گذشته به اندازه ی کافی اسیر و ابیر شده بودم!
در آن سه روز بدون اینکه ملاقاتی با اعضای آن خانه‌ای که مددکاران آدرسش را به من داده بودند داشته باشم کاملا بی فایده می‌رفتم و بر می‌گشتم !
یاد حرف های خانم ناظمی افتادم. کنجکاوی‌ام به شدت تحریک شده بود خیلی دلم می‌خواست ببینم چطور آدمی‌ست که به قول ناظمی همه از او حساب می برند!
عزمم را جزم کردم که امروز بَست جلوی در خانه‌شان بنشینم تا حتما صاحبخانه را ببینم.
خانم ذاکری می گفت یه عده خدانشناس سد راهشان شدند و گفتند اگر می‌خواهید بلایی سرتان نیاید سریع محله را ترک کنید.
گویا عده‌ای راضی نبودند غریبه پا در محلشان بگذارد! تا وقتی که خودم پا به محله نگذاشته بودم متوجه عمق ماجرا نشده بودم.
یکی دیگر از مددکاران خیریه هم می‌گفت چند تا قلچماقِ هیکلی جلویشان درآمده و خواستند از "جان کوچولو "برای کارمان مجوز بگیریم! در این سه روز من نه قلچماقی دیدم نه جان کوچولویی، اما بودند کسانی که می‌دانستم از قصد و به نیت نامعلومی سنگ جلوی پایم می‌انداختند. در روزهای گذشته یا من و حرف‌هایم را به سخره گرفته بودند یا متلک‌های جنسی شان را حواله‌ام کرده بودند.
نمی‌خواستم اشتباهی انجام بدهم و اهالی از همان اول با ذهنیت اشتباهی با ما رو به رو شوند، وگرنه برای مسخره بازی هایشان جواب خوبی داشتم و اینکه به قول فرنوش نباید دهان به دهان هر کسی گذاشت!
تا آن موقع به چنین موردی بر نخورده بودم.
درست بود مانع زیادی برای کارمان وجود داشت و هر از گاهی با مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کردیم اما این دیگر نوبر بود.
بیست دقیقه از راه افتادنم گذشته بود که صدای گوشی‌ام بلند شد. دست دراز کردم و از کیفم خارجش کردم با دیدن نام هانیه راهنما زدم و ماشین را به کنار خیابان کشاندم.
_الو جانم هانیه.
_سلام خوبی؟
_سلام فدات
_کجایی؟ اومدم خیریه نیستی قرار بود از کرج واسمون بار بیادا...امروزم با غلامی قرار داشتی.
_میدونم.تو راه محله ی جدیدم.
_کجا؟ همون که زیرگذر...
_نه همون که هفته‌ی پیش بچه ها ازش می‌گفتن.
_تنهایی داری میری؟
_آره دیگه.
کمی مکث کرد خواست چیز دیگری بگوید اما حرفش را برید و پرسید:
_شنیدی حاج رحمان گفته این محل و بذاریم تو الویت؟
نگاهی به ساعت انداختم گوشی را روی بلندگو گذاشتم و ماشین را روشن کردم و راه افتادم.
_شنیده بودم این محل رو عمو معرفی کرده بهمون، تو از چیزی خبر نداری؟ چرا انقدر اصرار و عجله داره؟
_نه والا ولی اون روز که حاجی خودش اومده بود خیریه شنیدم به ناظمی می‌گفت سریع تر اون خونه رو اجاره کنیم و توزیع و شروع کنیم.گفت هزینه‌اش هرچقدر بشه میده و نیازی نیست از خیر دیگه‌ای بخوایم!
ابروهایم از تعجب بالا پرید.
_عجب! تو حس نمی‌کنی یه خبراییه؟چه خبره تو اون محله مگه؟
خندید و گفت:
_حیف زن و بچه داره از اون ورم ازش بعیده وگرنه میگفتم عشقش تو اون محله زندگی می‌کنه!
خنده‌ام گرفت:
_کم چرت بگو. ببین هانیه...
میان حرفم پرید و با مسخره بازی و خنده گفت:
_آهان این محل میری مواظب باش. شنیدم یه غول داره با کلی نوچه اطرافش .از قضا صاحبخونه‌ی مذکور هم یکی از نوچه های اون غول‌اس! آدم جدیدم ببینن سریع پِخ پِخش می‌کنن!
_همه رفیق دارن منم رفیق دارم! مشنگ جان چند روزه علاف اینجاما! این بار چندمه دارم میرم. رو آب بخندی هانیه! اشتباه کردم تو رو نفرستادم تو محل؛ ببینم بازم نیشت باز می‌مونه یا نه، گوش کن چی میگم خانم غلامی قرار بود امروز پسر کوچیکه‌اش که اوتیسم داره رو بیاره خیریه. می‌سپارم به خودت که کاراش و انجام بدی و بعدم از طرف خیریه بفرستیش پیش دکتر همت زاده.چند تایی تحقیق دارم واسه امروز نصفشو بده سولماز ، باقیشم جنابعالی تشریف می‌بری!
_اوکی.بازم میگم مواظب باش.جدی!
_حله فعلا
گوشی را قطع کردم و با فکری مشغول زل زدم به ماشین های رو به رو... حسم از چند روز پیش تا به حال هیچ فرقی نکرده بود.حس می‌کردم پشت این معرفی عمو رحمان مسئله‌ای غیر از کمک رسانی وجود دارد. هیچوقت پیش نیامده بود انقدر اصرار و دستور به الویت بندی محله‌ها کند و اصولا دخالتی در کارهای خیریه نمی کرد و چند ماه یکبار پا به خیریه می‌گذاشت.
از همان روزی که وظیفه‌ی محله را ناظمی به من داد سعی کردم با عمو رحمان تماس بگیرم اما تلاشم بی نتیجه بود. کم کم حس کردم از عمد به تماس هایم جواب نمی دهد! می‌ترسیدم بابا به چیزی مشکوک شود وگرنه از خودش می‌خواستم با دوستش تماس بگیرد اما بابا بود و نگرانی هایش...امروز هم اگر با صاحبخانه به توافق نرسیدم در نهایت می‌رفتم و با این غول معروف محله رو به رو می شدم .
باید شانسم را با او هم امتحان می‌کردم، هرچه باشد آدم بود و می‌فهمید فقر و نداری یعنی چه، اوضاع و احوال مردم محله‌شان را خودش میدید و درک می کرد.ا
اما او غول مرحله ی آخر بود! فعلا باید با نوچه‌اش سر و کله می‌زدم البته اگر خودش را به من نشان می‌داد!
هرچقدر به محله نزدیک می شدم اوضاع و احوال خانه ها نشان از چطور زندگی کردن مردم داخلش داشت.وقتی روز اول پا به اینجا گذاشتم با خود شرط بستم که هر طور شده بتوانم به اهالی اینجا کمک کنم چون با چیزهایی که من دیدم و شنیدم واقعا وضعیت اسفباری داشتند .
بالاخره بعد از یک ساعت در راه بودن و لرزیدن به خاطر سرما رسیدم. نگاهی به تابلویی که علامت زده بود باید داخل جاده ی خاکی می‌رفتم تا به محله برسم، انداختم.
تابلویی که با رنگ سفید و قرمز خط خطی شده بود و با اسپری فحش و ناسزا هم رویش نوشته شده بود!
ماشین را به حرکت در آوردم و پیچیدم. جاده‌ای خاکی بود که بعد چند دقیقه به خود محله رسیدم. نمی خواستم با ماشین بروم و مثل آن روز در کوچه پس کوچه ها گیر بیوفتم و در آخر مجبور به دنده عقب گرفتن شوم! ماشین را در همان جاده‌ی خاکی و نزدیک چند بلوک سیمانی که روی هم چیده شده بود پارک کردم.
از ماشین پیاده شدم، هوای سرد بی رحمانه صورتم را نوازش می‌داد...از سرما در خودم جمع شدم، دکمه‌های پالتو را بستم و شالم را جلوتر کشیدم تا جایی که تاری از موهایم دیده نشود.در این محله هرچه کمتر در چشم باشی برایت بهتر است، این اصل هم همان روز اولی که به اینجا آمده بودم فهمیدم!
کیفم را یک طرفی انداختم و از ماشین فاصله گرفتم. در چند روز گذشته بی‌توجه به در و دیوار فقط راهم را می‌رفتم تا به مقصد برسم اما حالا نزدیک تابلو شدم، توانستم اسم محله را از بین آن همه خط خطی و چند جای نارنجک که یادگار چهارشنبه سوری بود را تشخیص دهم. صنعان...چه اسمی !
کاملا بی دلیل من را یاد شیخ صنعان انداخت؛همانی که به خاطر عشق دختری ایمانش را از یاد برد!
نگاهم را از روی اسم محل برداشتم و به جاده‌ی خاکی دوختم، هیچکسی نبود.
سکوت محض در این ساعت از روز باعث میشد کمی خوف نسبت به این محله داشته باشم.اما قصد عقب نشینی نداشتم و آمده بودم که هر چه زودتر خانه را بگیرم. راه افتادم و وارد محله شدم.از کوچه های باریک رد شدم و بالاخره بعد ده دقیقه پیاده روی به کوچه‌ی مورد نظر رسیدم. تقریبا شلوغ بود و کمتر ماشینی به چشم می‌خورد، بیشتری ها پیاده در رفت و آمد بودند
و باز هم نگاه‌های کنجکاوشان بود که از روی من برداشته نمیشد!
بی توجه به نگاه‌ها و نیشخند هایشان خواستم قدمی بردارم که صدای بوق بلندی من را از جا پراند.با ترس برگشتم...
موتوری با فاصله‌ی کمی از من ایستاده بود، اخمی کردم و قدمی فاصله گرفتم تا چرخ موتور به شلوارم نخورد...سرم را بلند کردم که جفت ابروهایم بالا پرید! توجهم به ریش و پشم‌های داشته و نداشته اش جلب شد!
ریش صورتش زیادی دراز بود در مقابل دریغ از یک تار مو روی سرش! هیکل چاقش را یِله داد بود روی ترک موتور، وقتی نگاهم را روی خودش دید بی خیال با سرش به من اشاره کرد کنار بروم! مردک دیوانه، کوچه به این طویلی حتما باید از این گوشه رد میشد؟!
سرم را به حالت تاسف تکان دادم و بی‌توجه برگشتم و به راهم ادامه دادم....از پشت صدای گاز موتورش را شنیدم، وقتی با شتاب از کنارم رد شد با صدای بلندی داد زد:
_دارم واست دریده خانم!
سر جایم ایستادم و نگاهم را به او دادم....نفس عمیقی کشیدم و به راهم ادامه دادم.
اولین بار نبود با ورودم به محله‌ی جدیدی این طور استقبالی از من می شد اما خب همین کوتاه آمدن‌ها کم کم دیوانه‌ام می کرد!...
تنها نکته ی مثبت این بود که از آن علاف‌های روزهای قبل خبری نبود. روز اول با ورودم نگاه از من و ماشینم بر نمی‌داشتند و حتی کلمه‌ای نگفتند که نرو، کوچه مدنظر ماشین رو نیست !
من هم مجبور شدم با مشقت زیاد برگردم و آخرسر هم با نیش‌های چاک خورده تا بنا گوششان روبرو شدم !
آن روز از حرصم کنارشان ترمز کردم و شیشه را پایین دادم، چند نفرشان سریع خم شدند تا ببینند چه می گویم، من هم نامردی نکردم و چهار تا فحش آب نکشیده‌ی چارواداری حواله‌شان دادم و سریع گازش را گرفتم و فاصله گرفتم .
از آیینه که دیدمشان ازشوک همانطور خم مانده بودند! الان خداراشکر می کنم که نبودند چون فعلا ماشینی زیر پایم نبود و فاصله‌ام تا ماشین هم زیاد بود!
مقابل درشان که رسیدم نگاهی به انتهای کوچه انداختم...خلوت بود و تقریبا فقط پرنده پر میزد!
نگاهم را دوختم به در...
مثل اکثر خانه‌های محله ویلایی بود و قدیمی...از همان بیرون هم معلوم بود حیاط بزرگی دارد...کمی مکث کردم و به پشت برگشتم.
روبه روی در خانه‌شان دقیقا پنجره‌ی خانه‌ای قرار داشت که باید آن را اجاره می‌کردیم!
پنجره ی بزرگی بود و پرده ی رنگ و رو رفته‌اش از این فاصله توی چشم بود...
خانه دقیقا در کوچه‌ی کناری قرار داشت اما پنجره‌اش در این کوچه باز می شد!
عمو رحمان هم چشم بازار را کور کرده بود با این انتخابش!
حالا ما باید مدام زیر نظر صاحبخانه کارمان را پیش می بردیم!
برگشتم و باز هم به در قهوه‌ای رنگ نگاه کردم...
خانه زنگی نداشت، از داخل باغچه‌ی کنار در سنگ کوچکی برداشتم و چند باری به در کوبیدم.
اگر موقعیت دیگری بود محال بود در این ساعت خانه‌ی کسی را اینگونه می‌کوبیدم ولی این‌ها فرق داشتند...سه روز به اندازه ی کافی اذیتم کرده بودند!
دو باری به در ضربه زدم که در نهایت صدای دختر بچه‌ای را شنیدم، تقریبا "کیه "را عربده زد!
بالاخره یک نفر در این خانه پیدایش شد، من هم صدایم را بلند کردم و گفتم:
_عزیزم بزرگترت خونه‌اس؟بگو بیاد جلوی در لطفا...
صدایی نشنیدم دوباره به در کوبیدم. چند باری زدم اما دریغ از یک جواب...
کم کم داشتم به این باور می رسیدم که صدایی که شنیدم اوهام بوده! جلوتر رفتم و گوشم را به در چسباندم،نه...هیچ صدایی نمی آمد!
کمی همانطور ایستادم که ناگهان در باز شد و من به جلو خم شدم اما فوری خود را کنترل کردم و سرم را بلند کردم..
خانمی با اخم‌هایی در هم به سر تا پایم نگاه می‌کرد. یک دور که کل هیکلم را رصد کرد گفت:
_بفرما؟ با کی کار داری؟؟
لهجه ی جنوبی داشت و وقتی پرسید با شک به سر و ته کوچه نگاهی انداخت و مجدد در انتظار جواب زل زد به چشمانم...
سریع خود را جمع و جور کردم و با لبخند گفتم:
_سلام خانم، من فاتحی هستم برای اجاره‌ی خونتون اومدم....قبلا همکارام بابتش مزاحم شما شده بودن!
کمی نگاهم کرد سپس بدون اینکه ذره‌ای اخمِ ترسناکش کم شود در را باز کرد و گفت:
_بیا داخل حرف بزنیم
_نه ممنون همینجا....
میان حرفم پرید.
_گفتم بیا تو درست نیست اینطوری...
با تردید نگاهش کردم، شاید درست می‌گفت...همان بهتر که داخل شوم شاید میتوانستم با احساس صمیمیت دلش را به دست بیاورم، در نهایت چشمی گفتم و پا داخل حیاطشان گذاشتم.
قدم داخل حیاط گذاشتم و چند قدمی جلو رفتم که با صدایش به عقب برگشتم.
_بشین اونجا منم الان میام.
به طرف خانه راه افتاد.
نگاهی به حیاط انداختم، همانطور که حدس زده بودم حیاط بزرگی داشت گوشه‌ی حیاط چند پله می‌خورد تا ورودی خانه...
تختی چوبی در نزدیک پله‌های زیرزمین بود،سمتش رفتم و نشستم. حیاطِ بزرگ اما خشک و بی روحی بود! فقط حوض کوچکی وسط حیاط خودنمایی می کرد. حوضِ خالی از آب...
سمت راست حیاط باغچه ی کوچکی بود که چیز خاصی نداشت. نظرم به گوشه ای از باغچه جلب شد، خانه ای کوچک با گِل!
خانه ای که از سنگ های کوچک و درشت برای در و پنجره اش استفاده شده بود. لبخندی زدم،
کنار باغچه کلی وسایل اعم از کابینت و کمد و یک موتور همراه یک دوچرخه ی بچگانه بود که حدس زدم صاحبش کسی است که از پشت در صدایش را شنیدم .
با صدای سلام بلندی شانه هایم از ترس پرید، به کنارم نگاه کردم.
دختر هشت، نه ساله‌ای بود که سینی چای درون دستش جای داشت و با نیش باز نگاهم می کرد.
لبخندی به صورتش زدم، با دیدن لبخندم با ذوق کمی جلوتر آمد و سینی را طوری گذاشت روی میز که نیمی از چایی‌ها درون سینی ریخت!
نگاهم را به صورتش دادم همانطور با ذوق نگاهم می کرد.
خنده‌ام گرفت خدا می دانست چه فکری می‌کند که چشم هایش برق می زد.
دستش را گرفتم و کنارم نشاندم.
_سلام عزیزم... اسمت چیه؟
_نورسا
چشم های میشی و موهای بوری داشت که باعث میشد یاد خورشید بیوفتی!
اسم کاملا مناسبی بود!
_چقدر اسمت قشنگه، دقیقا مثل خودت راستی خونتم خیلی خوشگله!
با چشم به باغچه اشاره کردم.با ذوق خندید.
_ممنون.با داداشم واسه حنا ساختیم.
_حنا کیه؟
_حنا همون جوجه ای که داداشم واسم خریده تا ترس هام رو نوک بزنه و بخوره.
لبخندی زدم.
_مرسی از داداشت!
با دقت به صورتش نگاه کردم چشم‌های خمارِ زیبایی داشت و مژه های بلندش به زیبایی‌اش افزوده بود. لباس های تقریبا رنگ و رو رفته ای به تن داشت و مدام هم دماغش را بالا می‌کشید!
لپش را کشیدم و پرسیدم:
_عزیزم بابات خونه‌اس؟
ناآرام از روی تخت بلند شد اما دستش را از دستم درنیاورد.
_من بابا ندارم!
_جان؟!
با صدای زن که نورسا را صدا می کرد هر دو به آن طرف نگاه کردیم. زن پایین پله ها ایستاده بود و جدی اشاره‌ای به نورسا کرد او هم سریع برگشت سمتم و با بوسیدن صورتم سریع دوید و از پله ها بالا رفت و داخل خانه شد.
شوکه شده دست روی گونه‌ام گذاشتم، زن جلو آمد و کنارم نشست، با دیدن چایی سرش را تکان داد و خواست بلند شود که دستش را گرفتم و گفتم:
_خواهشا بشینید؛ همین خوبه ممنون.حقیقتا من برای یه کار مهم اول صبحی مزاحم وقتتون شدم،شرمنده...
سرش را تکان داد و گفت:
_برای هرکاری اومدی باید بگم جای اشتباهی اومدی دخترجان!
_خب خداروشکر رفتیم سر اصل مطلب، ببینید خانمِ محترم من از موسسه ی *خیریه ی میثاق سما جهت یک کار خیر برای محله‌تون مزاحم شدم.
حین صحبت متوجه تغییر رنگ صورتش شدم...حرفم را قطع کردم و پرسیدم:
_خانم حالتون خوبه؟
*خیریه ی میثاقِ سما، صرفا زاده‌ی ذهن نویسنده می‌باشد.
آب دهانش را قورت داد و چشم های سیاهش را به من دوخت و سرش را تکان داد یعنی ادمه بده.
با تردید ادامه دادم:
_بله...داشتم میگفتم هر چند وقت یک بار محله‌ای به ما معرفی میشه برای خدمت رسانی ما هم برای انجام وظیفه و پخش مواد غذایی و سبد ارزاق به اون محله میریم. چند وقت پیش آدرس اینجا رو به ما دادن، حالا من مزاحمتون شدم ببینم ممکنه چند وقتی خونه‌ی رو به روییتون و در اختیار من و تیمم قرار بدین برای کارهامون؟ خیالتون راحت باشه اجاره رو تمام و کمال تقدیم می کنم.
نفسش را محکم بیرون داد و گفت:
_تو میدونی کجا اومدی؟
شوکه از سوالش فقط نگاهش کردم او هم منتظر جواب من نماند و ادامه داد:
_هر کی آدرس اینجا رو بهت داده یعنی باهات دشمنی داشته دختر جان! بهتره همین اول کار هر چه زودتر از اینجا بری نمی خوام اتفاق بدی بیوفته!
خندیدم و گفتم:
_خطر بخشی از کار ماست.حقیقتا ما دیگه عادت کردیم...خود من؛ فکر می کنید کم بلا سرم اومده یا کم تهدید شدم، کم ناسزا و دری وری شنیدم؟اگه می خواستم باید خیلی وقت پیش‌ها از کارم فاصله می‌گرفتم! ببینید درک می‌کنم که شما به فکر ما هستین ولی این اولین بار ما نیست که...
میان حرفم پرید:
_بهتره به حرف بزرگترت گوش بدی و همین الان بری نمی خوام پسرم بیاد و تو رو اینجا ببینه!
دو ابرویم از واکنشش بالا پرید! از پسر خودش هم می ترسید؟!
_خانم شما یه لطفی کنید من با همسرتون صحبت کنم راضیش می‌کنم باقیش هم شما نگران نباشید.
چشم‌هایش کدر شدند و اخم هایش برگشتند.
_همسر من خیلی ساله فوت کرده! اون خونه هم واسه پسرمه و هیچ علاقه ای نداره به یه غریبه خونه رو اجاره بده!
_روح همسرتون شاد، ولی اگه شما با پسرتون صحبت کنید و راضیش کنید کلی مدیونتون میشیم...یا اصلا یه شماره‌ای چیزی بهم بدین خودم باهاشون صحبت می‌کنم و راضیش می‌کنم.
با اخم و نگرانی گفت:
_شماره شو می خوای؟
طوری پرسید که یک لحظه فکر کردم چه چیز پسرش را خواسته‌ام!
_خانمِ عزیز بالاخره من یه طوری باید با صاحب خونه ارتباط بگیرم یا نه؟ ماشالا ایشونم که اصلا پیداشون نیست! ستاره ی سهیل هستن گویا!
_گوش بگیر دختر! اون آدم شریه ، بهتره بری و پشت سرتم نگاه نکنی.تو پا تو محله‌ی عادی‌ای نذاشتی! من الان دارم بهت میگم بهتره گوش بدی...دلم به حال مادرت می‌سوزه! این محله پُره یه مشت آدم خطرناک و شره که یکیش پسر خود منه!
ناخودآگاه نگاهم رفت سمت باغچه و روی خانه‌ی حنا نشست! داشتم تحلیل می‌کردم آدمی که برای یک جوجه خانه می‌سازد تا چه حد ممکن است خطرناک و شر باشد!
مجدد نگاهم روی خودش برشگت، کمی نگاهش کردم...می‌خورد سنش نزدیک به پنجاه باشد. چشم‌هایی نافذ داشت وقتی جدی نگاهت می‌کرد فقط می‌خواستی هر جا را نگاه کنی جز چشم هایش!
قد بلند و اندام لاغر و موزونی داشت جوری که وقتی از پشت نگاهش می‌کردی محال بود فکر کنی این هیکل متعلق به زنی میانسال است! کمی خودم را به جلو کشیدم و مایل به او نشستم.
_ببخشید میشه اسمتون رو بدونم؟
_فکر نمی کنم نیازی باشه...توام چایت رو خوردی بلند شو برو.
کلافه نگاهم را یک دور، دور حیاط چرخاندم.
_خانم شما یه راهی جلوی پای من بذار! من از هر راهی میرم یه سنگی جلوی پای من می‌ذارید! من وظیفه ام اینه تو هر زمینه‌ای به افرادی که نیازمندن کمک کنم...شما خودت کلاهت و قاضی کن، به نظرتون می تونم راحت از این محل و افرادی که شرایط مناسبِ زندگی ندارن بگذرم؟ شما حتما تو در و همسایه می‌شناسید افرادی که یا معتادند یا نون شب ندارن بخورن یا هزار جور مشکل دیگه دارن! دلتون به رحم نمیاد؟ شاید حداقل کمک ما یه گره ی کوچیکی از زندگیشون باز کنه !
وقتی سکوت کردم متوجه شدم با دقت به صورتم زل زده است و نگاه نمی گیرد!
کمی در جایم جا به جا شدم و من هم زل زدم به صورتش! هر جایی جز چشمش!
ناامید شده بودم چرا انقدر سفت و سخت برخورد می کرد؟!
حس کردم لبخند خیلی محوی گوشه ی لبش پیدا شد اما آنقدر محو بود که شک کردم واقعا لبخند زده یا نه...
بالاخره نگاه گرفت و گوشه ای را این بار هدف نگاه سیاهش قرار داد!
نمی خواستم دست خالی از این در بیرون بروم...غیر از اینکه این محله سفارش شده‌ی عمو رحمان بود یک حسی درونم می گفت باید این وسط کسی که به خواسته‌اش می رسد من باشم نه یک عده که معلوم نیست چرا با آدم جدیدی که پا به محله شان می گذارد مشکل دارند!
این بهانه های الکی و مسخره هیچوقت باعث نمی شد دست خالی عقب بکشم!
وقتی حرف از کارم می شد محال بود اجازه دهم کسی مانعم شود...زیادی روی کارم حساس بودم، بیخود نبود که همه‌ی مددکارها و حتی خانم ناظمی من را سپر بلا کرده بودند!
_نمی خواین جواب من و بدین؟من همچنان منتظرم تا...
_مامان خاله سوسن زنگ زد!
هر دو به نورسایی نگاه کردیم که از بالای پله این را داد زد و گفت.
_نور یواش‌تر! چند بار گفتم داد نزن تو حیاط؟!
نورسا نگاهی خندان به من انداخت و بی‌توجه به تذکر مادرش ادامه داد:
_مامان خاله سوسن گفت داداش ثامر داره میره انبار!
انگار که آتشش زده باشن با عجله از جایش بلند شد و سمتم برگشت:
_بلند شو برو دختر جون من باهاش حرف میزنم توام برو سریع!
شگفت زده پرسیدم:
_واقعا؟
کیفم را برداشت و دستم داد...مجبورم کرد بلند شوم و سمت در هلم داد! حیران کارش مانده بودم، خودم را از زیر دستش کنار کشیدم و طرفش برگشتم:
_گفتین صحبت می‌کنین؟
کلافه چشمی چرخاند و براق شد در صورتم:
_آره ! نقطه بذار ته حرفت و برو...
قبل اینکه دوباره سمت در هلم دهد دست در کیفم کردم و کارت خیریه را کف دستش گذاشتم و گفتم:
_من منتظر خبرتون هستم حتما باهام تماس بگیرید لطفا...
این بار خودم سمت در رفتم و در را باز کردم و بیرون رفتم.
نفسم را با شدت بیرون دادم و راه افتادم...چند قدمی بیشتر نرفته بودم که با چیزی که دیدم قدم هایم کند شد تا جایی که وسط کوچه ایستادم!
چشم هایم را تنگ کردم و با دقت تر نگاه کردم....تجمع این تعداد مرد، اول صبح ،سر کوچه منطقی بود؟!
نه نبود...
وقتی مطمئن شدم که آن پسرک‌های علاف آن روزی را بین‌شان دیدم و وقتی مطمئن تر شدم که متوجه شدم نگاه از من نمی گیرند و به سمت من قدم برمی‌دارند!
ناخودآگاه قدمی به عقب برداشتم...
نه من نگاه از آن ها می گرفتم نه آن ها هدفشان جایی دیگر جز من بود! اخمی کردم و به پشت برگشتم، باید راهم را عوض می کردم و از این سمت کوچه برمی‌گشتم ولی من این محل را نمی شناختم و مطمئنا راه ماشین را گم می کردم، آن هم منی که در پیدا کردن راه و مقصد از یک کودک پنج ساله کمتر می فهمیدم!
چشم هایم را بستم تا تمرکز کنم می‌خواستم بیخیال از کنارشان رد شوم اما وقتی صدای پایشان و از همه بدتر دری وری هایشان را شنیدم سمت مخالف قدم برداشتم.
هر چند قدم برمی‌گشتم و نگاهشان می کردم وقتی دیدم کم مانده به من برسند سرعت قدم‌هایم را بیشتر کردم و کم کم شروع به دویدن کردم ! وقتی صدای پای آن ها را که تند تند به زمین می خورد شنیدم به آنی ضربان قلبم شدت گرفت، کیفم را سفت چسبیدم و تمرکز کردم راهی پیدا کنم!
از کوچه های باریک و تنگ می دویدم و آنها هم به دنبالم...در حالت عادی امکان نداشت این طور دستپاچه شوم؛ اما هر آدم نرمال دیگری هم بود وقتی میدید جمعیتی مرد به دنبالش افتاده فرار را به قرار ترجیح می‌داد خصوصا که حرف های آن زن باعث شده بود ترس به جانم رخنه کند !
چند کوچه را با سرعت طی کردم...
تمرکز نداشتم و نمی توانستم خوب فکر کنم این‌ها چه مرگشان است و دلیل دنبال کردنم چیست ولی الان فقط باید می دویدم و به ماشین می رسیدم...
به یکی از کوچه های تنگ که رسیدم با دیدن همان مرد موتوری چاق که سوار موتورش بود سر جایم ایستادم! نفس نفس زدم و چند باری سرفه کردم...می ترسیدم مرد هایی که دنبالم بودند به من برسند اما وقتی صدایی از آنها نشنیدم رفتم و به دیوار تکیه دادم...آنقدر تند دویده بودم که نمی توانستم درست نفس بکشم!مرد با دیدن وضعیتم لبخند چندشی زد و صدای ظریف زنی از پشتش بلند شد و بعد خانمی سرش را از کنار بازوی چاق مرد بیرون داد و نگاهم کرد.
_خودشه آق جلیل؟؟؟
مرد سرش را تکان داد و سر تا پایم را وجب زد.
_خودشه جونِ سوسی جون! از یه پراید پیاده شد و رفت خونه‌ی ثامر خان!
دختر از ترک موتور پایین پرید و سمتم قدم برداشت...تیپ لش و پسرانه ای داشت و کلاه کَپی سرش گذاشته بود.
نزدیکم شد و سرش را خم کرد و زل زد به صورتم:
_دهن گشادت و باز کن بگو اومدی چه گوهی بخوری اینجا؟
دستش را بلند کرد و خواست سمت صورتم بیاورد، مشتم را که از قبل آماده کرده بودم روی دماغش فرود آوردم !
دادی زد و دماغش را گرفت و از درد خم شد...تا مرد چاق به خودش بیاید با دو از آن کوچه خارج شدم...
روانی ها!
از قبل برایم نقشه کشیده بودند من را داخل آن کوچه گیر بیندازند!
این بار بدون دویدن تمام حواسم را جمع کردم تا راه خروج را پیدا کنم اما انگار گیر افتاده بودم!
ده دقیقه ای راه رفتم که رسیدم به کوچه ای بن بست! انگار درون ماز گیر افتاده بودم. می‌دانستم ترس باعث شده بود به این حال و اوضاع بیوفتم و نتوانم راه درست را از نادرست تشخیص دهم.
حیران دستی به سرم کشیدم...
خدا!این دیگر چه گرفتاری بود!
برگشتم و خواستم از کوچه بیرون بروم که با دیدن شخصی سر کوچه سر جایم ایستادم...
مردی قد بلند به دیوار تکیه داده بود و سیگاری هم در دستش قرار داشت.
خواستم از کنارش رد شوم که آخرین پک را به سیگارش زد، آن را زمین انداخت و زیر پایش له کرد سپس با یک قدم بلند سد راهم شد!
فاصله‌اش با من تقریبا یک قدم شد!
از ترس چند قدمی به عقب رفتم.
بی توجه به راست قدم برداشتم تا از کنارش رد شوم اما او هم همزمان با من به راست حرکت کرد و باز راهم را شد کرد لب به هم فشردم از عصبانیت و به چپ چرخیدم که باز هم نگذاشت قدمی پیش بروم! از حرص لب زیرینم را گاز گرفتم و به پشت چرخیدم و دست به کمر به دیوار رو به رویم زل زدم.
_منتظری دیوار واست معجزه کنه؟!!!
با شنیدن صدایش جفت ابروهایم بالا پرید، صدای این دیو دراز بود؟! صدایی به شدت خش دار، بم و...شاید جذاب!
سمتش برگشتم...
برای دیدن صورتش باید کلی سرم را بالا می‌گرفتم! عجب دیلاقی بود!
شوکِ این بار از قبلی بیشتر بود...
مات ماندم...مات چشم هایش....
آب دهانم را قورت دادم که متوجه شدم هر قدمی که جلو می آید من پس می رفتم...آن قدر که خوردم به دیوار...
بی توجه به نگاه و عکس العمل من سیگاری از جیب شلوارش درآورد و کنار لبش گذاشت و بی‌آنکه روشنش کند دستش را کنار سرم به دیوار چسباند و روی صورتم خم شد!
از کارش من هم از شوک چشم های دو رنگش در آمدم!
با چشم هایش دوری در صورتم زد و در نهایت چشم هایش را ریز کرد و با همان سیگار گوشه‌ی لبش زمزمه کرد:
_دست رو کی بلند می کنی؟!!
بی حرف فقط نگاهش کردم...
فکر می کنم منظورش همان دختره ی فنچی بود که گنده تر از دهانش حرف زد و مشتم نثارش شد!
از درون داشتم می لرزیدم ولی محال بود این را نشان می دادم.
باید همان ترگل سرکش و جسور را بیرون می‌کشیدم! خواستم نفس عمیقی بکشم اما زیر نگاهش بودم، ترسیدم متوجه شود نفس های منقطعم نشان از ترس دارد.
بیخیال سرم را به سمت مخالف صورتش برگرداندم و با نگاهی به کوچه ی خلوت دوباره نگاهش کردم، ناامید شده از اینکه کسی نبود تا من را نجات دهد چشم هایم را بستم.
ترگل بترس...اصلا مهم نیست که چه احساسی داری...اما بمیر و نگذار این مرد عجیب ذره ای متوجه ترست شود!
نگاهم را به چشم های منتظرش دوختم و بالاخره زبان وامانده ام را تکان دادم:
_بکش کنار هیکلتو!
خب خداروشکر ترس روی صدایم اثر نگذاشته بود...
سیگار را از روی لبش برداشت و با لبخند نگاهم کرد:
_نه بابا!...
دستش بالا آمد و ته ریشش را خاراند و کلافه قدمی ازم فاصله گرفت و ادامه داد:
_کی گفته پات و بذاری اینجا؟اون صابر کله ک*ری یا اون هاشم ک*خل؟هان؟!
خواستم نگاهم را بگیرم که با هان بعدی که با داد بغل گوشم گفت سیخ سر جایم ایستادم و باز چشم دوختم به صورتش....این بار با تن صدای آرامی زمزمه کرد:
_نگفتی؟سگِ در خونه‌ی کدومشونی؟
دیوانه بود بی شک!
از توهین هایش کم کم گوش هایم داغ شد!
می‌دانستم برای ترساندن من آمده و من به هیچ عنوان دلم نمی خواست این ترس را ببیند...لبهایم را بهم فشار دادم در نهایت صدایم را بیرون کشیدم.
_چی میگی؟من فقط اومدم اینجا تا به کارم برسم! چرا یه عده به اصطلاح مرد افتادن پی یه دختر؟فکر کردین مَردین؟ اگه اینجوریه که پس تف به مردونگیتون!
پلک چشمش پرید و خیلی خونسرد انگار که اتفاقی نیوفتاده باشد از یقه ام گرفت و من را به دیوار پشت سرم کوبید!
کم مانده بود چشم هایم از حدقه دربیاید...با معمولی ترین نگاه و صدا بدون هیچ حسی سرش را تکان داد:
_چی زر زدی؟!
ابروهای درهم و و چشم های دو رنگش با خالکوبی های ریز داخل صورتش از او یک دیو ترسناک ساخته بود...
کی من با چنین لاتی سر و کار داشتم، چند بار در زندگی با آدمی مثل او رو به رو شده بودم که حالا از خودم انتظار داشتم مقابلش خیلی خونسرد عمل کنم؟!
از آن طرف چرا همه چیزِ این مرد عجیب بود؟
لحظه‌ای که حس می‌کردی ممکن است الان کله‌ات را بکند، لبخند میزد یا فقط نگاه گستاخش را روانه‌ی چشمانت می‌کرد!
به دستش فشار آوردم تا یقه ام را ول کند.
_ولم کن بی ناموِس عوضی! برو عقب ازم فاصله بگیر.
باز هم از دیوار فاصله‌ام داد و این بار محکم‌تر من را به دیوار کوباند که حس کردم نفسم برای لحظه ای قطع شد.
در صدا و نگاهش هیچ چیزی نبود، هیچ خشم و حرصی !
اینکه از لحن و نگاهش نمی شد حسی را دریافت کرد من را به وحشت می انداخت!
چه جانوری بود این موجود!
مگر نه اینکه یک نگاه پر خشم ممکن بود تو را به وحشت بیاندازد؟! پس من چرا از اینکه این موجود برعکس بود خوف برم داشته بود!
_ببند اون دهنو...می خوای سالم پا از اینجا بیرون بذاری حرف بزن ببینم واس خاطر چی رفته بودی خونه ی ما؟
محکم روی دستش که یقه‌ام را چسبیده بود زدم که با آن یکی دست آزادش دستم را گرفت.
_جفتک ننداز! زر بزن واسه چی اومدی؟
پس آدم شری که آن زن صحبت می کرد همین مردک روانی بود! بیخود نبود آن زن می ترسید سر برسد و شری به پا کند، پسرکِ لاتش را می‌شناخت! از تکان خوردن های بی‌نتیجه خسته شدم و عصبی در صورتش توپیدم:
_میگم ولم کن نمی فهمی چی میگم؟من از خیریه اومدم برای کمک رسانی نه چیز دیگه!
اخمی کرد و پوزخندی زد و سرش را با تمسخر تکان داد !
یعنی چه؟!
_ببین لاتِ بی سر و پا، من از طرف این آدمایی که گفتی نیومدم...تو و اون اراذل و اوباش امروز کلا اشتباه گرفتین! اگه اینجور که گفتی اونجا خونه ی تو باشه پس خوب خوردیم به پست هم...من دقیقا با خودت کار دارم! اومدم آلونکتو ازت اجاره کنم!
چشم ریز کرد.
_دقیقا چه گوهی بخوری؟!اون صابر بهونه بهتر نتونست پیدا کنه تا داف‌هاشو بفرست سر وقتمون؟!
پوزخندی زد و ادامه داد:
_البت از اولم مغزش کِرم زده بود!!!ولی حالا...
نگاهی به سرتا پایم انداخت که موهای تنم سیخ شد!
_نه خوب پیشرفت کرده...!قبلاها نهایتش سگ نگاش می کرد! گوش بگیر ببین چی میگم اردک کوچولو...برو از طرف من بهش برسون جان کوچولو و ثامر خوب براش کنار گذاشتن! بگو قراره ننه‌اش به همین زودی ها بالا سر قبرش تلف شه! عا یادم رفت...اینم بگو سِری بعد خودش بیاد نه گرم کن‌های تختِ طلاش!
می‌لرزیدم هم از ترس هم خشم!
با تمام زورم به عقب هلش دادم و او هم نه با زورِ من که با خواست خودش خنده‌ی دیوانه‌واری کرد و فاصله گرفت...
دستی به بینی‌اش کشید چشم هایش را به حالت مسخره روی هم گذاشت و ادامه داد:
_سوختی دستتون و خوندیم نه؟فقط حواستو جمع کن تا میرسی سر وقت بالا و پایین صابر و دار و دسته‌اش حرفام و یادت نره بهش بزنی!
جیغی از حرصم کشیدم....
جیغ کشیدم تا حرف های مفتش را تمام کند.
جیغ کشیدم تا بی سر و پایی مثل او به منی که نمی شناسد انگ هرزه بودن نزند، جیغ کشیدم وگرنه بغضم می ترکید!
_خفه شو لاتِ کوچه خالی!
دست هایم را بلند کردم و به سر و ته کوچه اشاره کردم...
_تو یه بی شرفی که بیخودی و ندیده نشناخته افتادی دنبال یه دختر و زورتو به رخش می‌کشی...یه بار گفتم واسه چی اومدم اینجا مرتیکه ی نفهمِ...چند روز علاف جنابعالیم تا ببینمت ولی نمی دونستم تو و چند تا بدتر از خودت دارین واسه مثلا ترسوندن من پلن میریزین! من از سمت کسی نیومدم من اومدم تا مثل همیشه کارمو بکنم و برم....
زل زده بودم به چشم هایش و با تمام زور این ها را در صورتش کوبیدم... نفس کم آوردم و نگاه از او و ژست مسخره‌اش گرفتم...تمام هیبتش نشان می داد حرف هایم به هیچ جایش نیست!
تکیه داد بود به دیوار و یک پایش را بلند کرده بود و به دیوار چسبانده بود و بی توجه به من بالاخره سیگارِ بیکارِ گوشه ی لبش را روشن کرد. آب دهانم را قورت دادم و ادامه دادم:
_من قصد مزاحمت واسه کسی رو ندارم...تیم ما از طرف خیریه کارشو می کنه و تمام...چطوری باید بفهمونم اشتباه گرفتین؟
تند و تند از سیگار کام می گرفت نیم نگاهی سمتم انداخت و گفت:
_حرفام و یادت نره بگی بهش!
سپس از دیوار فاصله گرفت...قصد خروج از کوچه را داشت،نه نباید می رفت!
حالم داشت بهم می خورد از اینکه فکر می کرد تسلیم شده ام...مشمئز شدم از رفتار و خونسردی‌اش که نشان می داد حرف هایم را صرفا باد هوا دانسته!
در این سرما کف جفت دست هایم عرق کرده بود.دست هایم را به پالتو مالیدم و مضطرب داد زدم:
_من میام...بازم میام!
سر جایش ایستاد و به طرفم برگشت، از جایش تکان نخورد و فقط سر تا پایم را وجب زد.
_من نمی تونم واسه خاطر یه سوء‌تفاهم از قولی که خیلی سال پیش به خودم دادم بگذرم!این تویی که در نهایت کوتاه میای آقای گنده لات!
گفتم و تمام زورم را زدم تا پاهایم تکانی بخورد.چند قدمی را آرام رفتم سپس با دو از کنارش گذاشتم وقتی مطمئن شدم دنبالم نمیاید اجازه دادم قطره‌ی اشک سمج که تا الان درون چشمم به دنبال راه فراری بود از گوشه‌ای راه خودش را پیدا کند.
***
چون کسی نبود از پشت میز بیرون آمدم و گفتم:
_بریم آقا جهان من کمک می کنم
_نه خانم یخچال سنگینه...زنگ میزنم پسرم بیاد.
متعجب پرسیدم:
_مگه نگفتین تازه آپاندیسش و عمل کرده؟ طفلی و چرا اذیت می کنین، بیاین یه جوری خودمون بار می زنیم.
_دخترم پله هس چطوری می خوای بری پایین ؟من اون ور یخچالم و همش باید نگران تو باشم!
لبخندی به نگرانی اش زدم.
_مرسی آقا جهان ولی من پنج ساله اینجا مشغولم، اون اوایل تنهایی وسایل سنگین و جا به جا می کردم .
شوکه شده خواست چیزی بگوید که به سمت در رفتم و ادامه داد:
_لطفا بیاین...بنده خدا مددجو منتظره یخچال و ببریم براش نمی تونیم صبر کنیم تا بقیه بیان.هر کی رفته یه جا...
ناچار گفت:
_باشه پس هر موقع نتونستی بگو همونجا میذاریم زمین یه وقت پات نمونه زیرش!
طفلی آقا جهان فکر می کرد قرار است عین سوسک زیر یخچال بمانم و دست و پا بزنم و له شوم!
_چشم
سمت یخچال رفتم و خود را آماده نشان دادم او هم آمد و با هم یخچال را تکان دادیم...سخت بود اما نشدنی نبود!
با تکان دادن‌ها و چرخش به چپ و راست و بعضی جاها با بلند کردن بالاخره تا دم وانت آقا جهان رساندیم.
آنجا آقا جهان از رهگذری کمک خواست و یخچال را بار زد و به سمت آدرس مددجو رفت. دست به کمر به رفتن آقا جهان نگاه می‌کردم که گوشی‌ام زنگ می‌خورد.
دستانم را به هم زدم تا خاکش را بتکانم.گوشی را از جیب پشتی شلوارم درآوردم با دیدن شماره ی مامان جواب دادم:
_سلام مامان جون.
صدای مضطربش کافی بود تا همان اول کار سکته را بزنم...
_ترگل دخترم سریع خودت و برسون!
_یا خدا!چی شده مامان؟!
از آن ور صدای جیغی آمد که حیرت زده پرسیدم:
_کی بود؟فرنوش بود؟چه خبره مامان؟
مامان از آن ور تذکری به فرنوش داد و سپس پشت تلفن خطاب به من گفت:
_ترگل مادر بیا اینجا، نمی تونم از پس فرنوش بربیام،سعید اومده جلو در قشقرق به پا کرده...
عصبی پرسیدم:
_چی؟چرا؟
_مثل اینکه احضاریه به دستش رسیده...ترگل بیا آبرو برامون نذاشت...نتونستم به بابات زنگ بزنم می ترسم سکته کنه.الانم سهند از مدرسه میاد!
حرصی گفتم:
_مامان زنگ بزن پلیس بیاد جمعش کنن از جلو درمون!
_نه مادر زشته تو فقط خودت و برسون اینجا...
_یعنی چی زشته...؟! الو...الو مامان!...
قطع کرده بود! از دست مامان با این افکارش!فقط چون پدر و مادر سعید دوست‌های چندین ساله‌ی خانواده ما بودند زشت بود؟!
حتم دارم هنوز هم سعید را بهترین داماد می‌دانست و فرنوش را مقصر! البته فرنوش بی‌تقصیر هم نبود باید هر چه زودتر همه چیز را به مامان و بابا می گفت ولی نمی خواست و این من را عصبی می کرد.
سمت ماشین رفتم و سوارش شدم...قبل روشن کردن ماشین نفس عمیقی کشیدم، من که مثل مامان نبودم! گوشی را برداشتم و صد و ده را گرفتم!
سر کوچه که رسیدم ترمز کردم، دنده عقب گرفتم تا ماشین پلیس از کوچه خارج شود.نیم نگاهی به داخل ماشین انداختم سعید با خشم نگاهم می کرد!
پوزخندی به رویش زدم...فکر می کرد هنوز همان بچه‌ی کوچک بی زبان هستم که از نگاهش هم می‌ترسید؟!
با دیدن صورت نحسش یاد کاری که کرده بود و فرنوش را به مرز جنون رسانده بود افتادم...خدا لعنتت کند سعید که همه را بیچاره کردی!
ماشین را راه انداختم و همان جلوی در خانه بی‌نظم پارک کردم و پیاده شدم.
با دیدن فرنوش که روی مبل نشسته بود و مامان هم با لیوانی بالای سرش ایستاده بود سمتشان رفتم...مامان با دیدنم اخم کرد.
_ترگل!چی کار داری می کنی؟نگفتم نمی خوام پای پلیس باز شه جلو در خونمون؟!
بی توجه کنار پای فرنوش روی زمین نشستم و با دیدن نگاهش پرسیدم:
_خوبی؟
لبخندی به رویم زد.
_کار خوبی کردی!
همین برایم کافی بود...من هم به رویش لبخندی زدم و از جایم بلند شدم و لیوان آب قند را از دست مامان گرفتم و یک نفس سر کشیدم سپس رو به صورت اخمویش گفتم:
_اگه بدونی چقدر چسبید.
و لیوان را کف دستش گذاشتم...راست می گفتم! دیدن سعید در آن وضعیت باعث شده بود جگرم حال بیاید!
کاش جرات این را داشتم بیشتر از این ها بلا سرش بیاورم...گرچه می دانستم به زودی با کمک پدرش از بازداشتگاه بیرون می آید ولی همان چند ساعت هم می دانستم برایش عذاب است!...
کاش یک روزی خبر مرگش را برایم می آوردند!
با یاد سهند چشم هایم را روی هم گذاشتم!شانس آورده بود مانعی به بزرگی سهند مقابلمان بود!
_ترگل مادر به خدا زشته اصلا من هیچی بابات بدونه ناراحت میشه!
فرنوش سرش را با شتاب بلند کرد و رو به مامان توپید:
_بس کن مامان! این وسط یکی‌ام به فکر منه تو محکومش می کنی؟!
_مامان دورت بگرده دخترم...به خدا خوبیت و می خوام، پای آبرو و دوستی چندین ساله‌ی بابات وسطه...من الان دارم به شما میگم تا خدایی نکرده سر این موضوع با باباتون دهن به دهن نشین!
فرنوش پوزخندی زد و از روی مبل بلند شد و چند قدمی با حرص رفت و سپس برگشت و رو به مامان گفت:
_مامان تو رو خدا یه بار هم حق و به من بده!من...
مامان میان حرفش پرید.
_حق می خوای؟خب حرف بزن فرنوش، بگو دلیل این جداییتون چیه تا ما هم بدونیم! درسته بزرگ شدین و عاقل ولی ما پدر و مادرتیم باید بدونیم بینتون چی پیش اومده یا نه؟ یه روز اومدی گفتی من می خوام جدا شم و تموم! به ما هم فکر نکردی که تا دم مرگ رفتیم...ما اصلا هیچی؛ اون سهند بیچاره چی؟نباید دلیل این کارتون و بدونه؟! این بچه هم شده عین توپ تو دستای شما...مهلت بهش نمیدین، یا تو پاسش میدی یا اون سعید!
فرنوش اشکش روان شد و با صدای لرزان رو به مامان گفت:
_مامان به خدا بریدم...بذار یه چیزی