به نام خدا

نام رمان: دکتر عادل

نویسنده. مرضیه نعمتی

فصل 1

کلید برق را زدم و کسی را در خانه ندیدم. دکمه‌های مانتویم را باز کردم و به آشپزخانه رفتم و از یخچال کمی آب برداشتم. در حال نوشیدن نگاهی به اطراف انداختم. همه جا ساکت بود. انگار وقتی مادربزرگم نبود هیچ شور و حالی نداشت. به اتاقم رفتم و خودم را روی تخت رها کردم. توی ذهنم پدرم بود که این روزها مدام با او بحث و درگیری بر سر مادرم داشتم. پدرم می‌‌گفت که نباید مادرم را ببینم چون او شوهر دارد و من می‌‌گفتم که اگر طلاق مادرم را نمی‌‌داد من مجبور نبودم که اینطوری او را ببینم. مسئله طلاق پدر و مادرم بر می‌‌گشت به سال‌‌ها پیش. یعنی زمانی که من دوازده ساله بودم. آن زمان‌‌ها پای منشی جوان شرکت پدرم به زندگی‌‌اش باز شده و تا جایی پیش رفته بود که پدرم او را به عقد خود در آورده بود.وقتی مادرم خبر را از طریق یکی از اقوام شنید چنان شوکه شد که خیلی زود و بدون در نظر گرفتن وجود من درخواست طلاق داد و از پدرم جدا شد‌. این جدایی چنان مرا در هم ریخت که تا مدت‌‌ها افسردگی داشتم و دچار افت تحصیلی شدیدی در مدرسه‌‌ام شده بودم اما با گذشت زمان و دیدارهای گاه و بی گاه با مادرم کم کم توانستم جدایی آن‌‌ها را هضم کنم و به زندگی عادی برگردم. وقتی شانزده ساله شدم خبر ازدواج مادرم را از زبان خودش شنیدم. مادرم برایم توضیح داد که در خانه پدربزرگم احساس سرباری می‌‌کرده و پدربزرگم هم حمایت مالی چندانی از او نمی‌‌کرده. برای همین با مردی که دایی‌‌ام معرفش بود ازدواج کرده بود. شوهر مادرم مردی مسن بود که اوضاع مالی خوبی داشت. مادرم هم از زندگی با او رضایت داشت اما من اصلا از این ازدواج خوشحال نبودم. حس می‌‌کردم آن مرد مادرم را از من گرفته. کمی که بزرگتر شدم آرام‌تر شدم. به خصوص که مادرم مرتب به دیدنم می‌آمد و از دوست داشتنم می‌گفت. این دید‌ن‌ها به دور از چشم شوهرِ مادرم و پدرم بود. در واقع مادربزرگم از سر دلسوزی بدون اینکه پدرم را متوجه کند زمینه دیدار ما را فراهم می‌کرد. در این دیدارها مادرم مرتب برایم کادو می‌آورد و محبت‌های مادرانه‌اش را به پایم می‌ریخت. می‌گفت من تنها کسی هستم که دوستم دارد و هیچ‌وقت از همسر جدیدش بچه نخواهد آورد. البته نمی‌توانست هم بیاورد چون همسرش بچه‌دار نمی‌‌شد. بزرگتر که شدم ارتباطمان نزدیکتر شد و پدرم نتوانست مانع دیدارمان شود چون من گفته بودم خودم حق تصمیم گیری برای زندگی‌ام دارم و چندین بار هم خیانتش به مادرم را بر سرش کوبیده و شرمسارش کرده بودم. می‌دانستم که پدرم از همسرش رضایت نداشت و مقابل من و مادرم نقش بازی می‌کرد. جان همسر او پول‌های پدرم بود نه او و حالا با تمام وجود فهمیده بود.

با صدای زنگ در از خودم بیرون آمدم و به سمت آیفون رفتم. چهره پدرم را در تصویر دیدم و انگشتم را روی دکمه گذاشتم. حتما آمده بود تا مثل همیشه وظیفه پدرانه‌اش را در قبالم انجام دهد. صحبت در مورد اینکه آیا خوبم یا نه و اگر نیاز مالی دارم بگویم. فکر می‌کرد این‌ها می‌تواند بار عذاب وجدانش را در قبالم کم کند. با صدای پدرم و مردی غریبه جا خورده به سمت در آپارتمان رفتم. پدرم داشت به کسی می‌گفت:

ـ دکتر جان، اینم خونه! بفرمایید ببینید خوشتون میاد یا نه.

و صدای مرد غریبه:

ـ فضای بیرونش که خوبه. بریم داخل رو ببینیم.

از توی چشمی بیرون را نگاه کردم. مرد جوان بلند قدی با پدرم داخل واحد کناری می‌شد. خانه‌ای که پدرم برای فروش گذاشته بود. این ساختمان ده واحده بود. قبلا چهار واحد آن مال پدرم بود اما بعد ها یکی به نام همسرش شد. یکی به نام من و یکی به نام مادربزرگم که همانجا ساکن بودیم. این یکی هم داشت به کسی می‌فروخت. لحظاتی گذشت تا اینکه صدای بسته شدن در را شنیدم و دوباره صدای پدرم و آن مرد که پدرم دکتر خطابش کرده بود. پدرم تعارف به خانه‌اش زد و من هول شدم. آمادگی حضور میهمان و پذیرایی نداشتم. اگر مادربزرگم در خانه بود حتما او از آن مرد پذیرایی می‌کرد اما حالا... فورا به اتاق رفتم و لباس مناسب پوشیدم. پدرم زنگ زد و به سمت در رفتم و آن را باز کردم. این بار آن مرد جوان را واضح‌‌تر دیدم. شانه‌هایی پهن داشت با چشمانی کشیده و سیاه. در همان لحظه اول چنان مرا مجذوب خود کرد که لحظه‌ای فراموش کردم پدرم هم در کنارش بود. با صدای پدرم به خودم آمدم.

ـ عادل جان. دخترم پرستو!

لبخندی بر لب نشاند و در حال تماشایم گفت:

ـ خوشبختم پرستو خانم!

تبسمی کردم و گفتم:

ـ منم همینطور!

پدرم دست پشتش گذاشت و رو به من گفت:

ـ پرستو جان! عادل جان پسرِ پسر عموی من آقا هاتفه. شما بچه بودی دیدیش. قراره ایشون خریدار واحد بغلی باشه.

نمی‌دانستم چه بگویم. فوق العاده از پسرِ پسر عموی پدرم با آن ظاهر جذاب خوشم آمده بود. از خدایم بود همسایه کناری‌امان باشد. سعی کردم متین رفتار کنم و گفتم:

ـ به سلامتی! خوش اومدین!

عادل تشکر کرد و همراه پدرم داخل آمد. در را بستم و پشت سرشان وارد شدم. کت و شلوار شیک عادل فوق العاده برازنده اندام مردانه‌اش بود. خودم را به آشپزخانه رساندم و مشغول آماده کردن چای شدم. در همان حال تمام توجهم به حرف‌هایی بود که بین پدرم و عادل رد و بدل می‌شد.

ـ حالا خونه پسندت شد؟ یه وقت رودر وایسی نکنی.

صدای عادل را با آرامش شنیدم:

ـ از نظر من که عالی بود.

توی دلم خوشحال شدم و شروع به چیدن میوه در ظرف کریستال کردم. پدرم گفت:

ـ خب خدا رو شکر! حالا خودت تنها میای یا با مادرت؟

پس مجرد بود! عادل جواب داد:

ـ خودم.

ـ پس می‌خوای مجردی زندگی کنی.

عادل تایید کرد و پدرم گفت.

ـ انشاالله که به زودی ازدواج می‌کنی و خانمت رو میاری همینجا.

به عکس العمل عادل نگاه کردم. چیز خاصی در صورتش نشان نداد و به تشکر کوتاهی اکتفا کرد. چای که آماده شد با سینی به هال رفتم. مقابل او خم شدم و گفتم:

ـ بفرمایین!

نگاه کوتاهی به صورتم انداخت و بعد با تشکر فنجان را برداشت و روی میز گرد شیشه‌ای گذاشت. کاملا مشخص بود که مرد با نجابت و مأخوذ به حیایی بود. پدرم هم یکی برداشت و گفت:

ـ مامان مهری کجاست پس پرستو؟

زیر نگاه عادل کمی معذب بودم. نمی‌دانم چرا دست و پایم را گم کرده بودم در حالی که اصلا دختری نبودم که با وجود یک میهمان مرد در خانه تا این حد هول شوم. سعی کردم خونسردی خودم را حفظ کنم و رو به پدرم گفتم.

ـ نمی‌دونم. منم اومدم خونه، نبود. احتمالا برای خرید رفته بیرون.

ـ بهش زنگ زدی؟

ـ نه. آخه منم تازه از دانشگاه برگشتم. وقت نکردم.

ـ چه رشته‌ای می‌خونید؟

نگاهم برگشت و روی چشمان کنجکاو و سیاه عادل خیره ماند‌. کمی هول شدم و سعی کردم آرامش خودم را حفظ کنم:

ـ هنر می‌‌خونم. معماری.

سرش را فرود آورد و گفت:

ـ چقدر عالی! موفق باشید.‌

تشکر کردم و به آشپزخانه برگشتم. این بار با ظرف میوه آمدم. ظرف کریستال میوه را مقابلش گرفتم و تعارف زدم. یک سیب برداشت و روی پیش دستی گذاشت و تشکر کرد. روی مبلی نشستم و انگشتانم را در هم قلاب کردم. پدرم پرسید:

ـ از علی داداشت چه خبر؟

ـ اونم هست. درگیر زندگیشه.

ـ چقدر دلم می‌‌خواد ببینمش.

ـ ایشاالله به زودی می‌‌بینید همدیگه‌‌رو.

منظورش در صورت آمدنش به آنجا بود. از فکر به حضورش در کنار خانه‌‌امان حس و حال خوبی پیدا کردم. پدرم گفت:

ـ خدا بابات رو بیامرزه عادل جان. مرد خوبی بود. کاش اونم الان زنده بود و اینجا پیش ما بود.

چهره عادل کمی گرفته شد. تشکری کرد و فنجان چایش را نزدیک لب‌هایش برد. گفت و گوهای بعدی پدرم با او در مورد مسائل مربوط به خرید خانه شد. زنگ در که به صدا در آمد برای باز کردن آن برخاستم. همین که در را باز کردم با دیدن مادربزرگم و نان داغ در دستش لبخند بر لبم نشست:

ـ سلام مامان مهری.

چادرش را کمی جلو کشید و گفت:

ـ سلام مادر. مهمون داریم؟

نان‌های داغ را از دستش در آوردم و با دستم به پذیرایی اشاره کردم. بعد هم به آرامی گفتم:

ـ بابا خونه رو داره می‌فروشه به این آقا که پسرِ پسر عموشه و اسمش عادله.

مامان مهری متعجب شد و گفت:

ـ عادل؟! چطور شده بابات پیداش کرده؟! رفت و آمد نداشتیم.

شانه‌ای بالا انداختم و گفتم:

ـ نمی‌دونم.

مامان مهری داخل آمد و عادل با دیدنش فورا از جا برخاست. مامان مهری گفت:

ـ خوش اومدی پسرم!

عادل تبسمی کرد و گفت:

ـ ممنون حاج خانم.

مامان مهری لبخندی زد و حال مادرش را پرسید و عادل جواب داد:

ـ سلام دارن خدمتتون.

مامان مهری از پدرم و عادل خواست بنشینند و خودش هم روی مبلی نشست و رو به پدرم گفت:

ـ چطور شد همدیگه‌‌رو دیدین؟

پدرم گفت:

ـ امروز یه کمی قلبم درد می‌کرد. گفتم برم دکتر.

با این حرف ناگهان مامان مهری مضطرب شد:

ـ قلبت چی شده مگه فرامرز؟!

پدرم لبخندی زد و گفت:

ـ نگران نباش‌. بقیه‌شو گوش بده.

و نگاهی به عادل کرد و گفت:

ـ توی مسیر چشمم به بیمارستان خورد. از ماشین پیاده شدم و رفتم داخل و از منشی وقت گرفتم. وقتی رفتم تو اتاق با عادل جان رو به رو شدم. نمی‌دونی چه دیدار قشنگی بود که...

عادل سرش پایین بود و لبخند می‌‌زد. مامان مهری لبخند زد و گفت.

ـ باریکلا! خب حالا بعدش چی شد؟ قلبت...!

پدرم و عادل نگاهی به هم انداختند و خندیدند. پدرم رو به عادل گفت:

ـ حواس مادرم پیش قلبم مونده!

و رو به مامان مهری گفت:

ـ هیچی دیگه. همین که من عادل جانو دیدم مریضیم از یادم رفت.

و شروع به خنده کرد. عادل دنباله حرف پدرم را گرفت و رو به مادربزرگم گفت:

ـ حاج خانم خدارو شکر حالش خوبه. این مسائل طبیعیه. مربوط به استرس و یه سری هیجانات روحیه که با تغذیه درست و آرامش اعصاب قابل حله...

من و مامان مهری نگاه کوتاهی رد و بدل کردیم. کاملا معلوم بود که استرس و اضطراب پدرم به چه کسی مربوط می‌‌شد. با صدای زنگ گوشی‌ام از جا برخاستم. به اتاقم رفتم و گوشی‌ام را از روی میز برداشتم. تماس از مادرم بود. خوشحال شدم و جواب دادم:

ـ الو... سلام مامان.

ـ سلام دخترم... حالت خوبه؟

ـ خوبم. تو خوبی؟

ـ منم خوبم. دلم برات تنگ شده. اگه فردا دانشگاه نداری بیا با هم بریم بیرون.

ـ نه، فردا دانشگاه ندارم. باشه حتما میام. کجا بیام؟

ـ بیا خونه خودم. کریمی نیست.

کریمی شوهر مادرم بود. پرسیدم:

ـ کجاست؟

ـ ختم یکی از اقوام دورش تو شمال.

خیالم راحت شد و گفتم:

ـ باشه میام.

ـ صبح بیا. می‌خوام برات ناهار درست کنم. چی دوست داری؟

ـ مهم نیست. هر چی خودت دوست داری درست کن.

ـ من هر چی تو دوست داشته باشی دوست دارم.

صدای خنده‌های بلندی در اتاق پیچید و مادرم کنجکاو پرسید:

ـ مهمون دارین؟!

ـ آره. بابا واحد بغلی رو به یکی از اقوامش داره می‌فروشه.

ـ اقوامش؟ کی هست؟

ـ پسرِ پسر عموش؟

ـ کدوم پسر عموش؟

ـ هاتف. اسم پسرشم عادله.

ـ آهان! یادم اومد. حالا چرا به اون فروخته؟

ماجرای دکتر رفتن پدرم را برای مادرم تعریف کردم و مادرم گفت:

ـ که اینطور! پس من مزاحم نشم. برو پیش مهمونا.

ـ کسی جز عادل نیست.

ـ یعنی خانواده‌ش نیستند؟

ـ نه. می‌خواد مجردی اینجا زندگی کنه.

ـ واقعا؟! نکنه اختلافی چیزی با خانواده‌ش پیدا کرده؟!

ـ نمی‌دونم. بهش نمیاد آدمی باشه که با خانواده اختلاف و درگیری داشته باشه.

ـ مگه به بابات می‌اومد اون بلارو سر من بیاره؟

لحظه‌ای سکوت شد و دلم برای مادرم سوخت. با مهربانی گفتم.

ـ مامان دوباره که ذهنت رفت تو گذشته.

ـ چی کار کنم؟ این چیزارو می‌شنوم یاد بابای نامردت می‌افتم.

در همان لحظه مامان مهری صدایم زد و گفت:

ـ پرستو آقا عادل داره می‌‌ره.

فورا از مادرم خداحافظی کردم و از اتاق بیرون آمدم و به سمت در رفتم. مامان مهری آرام پرسید:

ـ با کی حرف می‌زدی؟

به آرامی جواب