اشتراکیفاطمه اسفندیاری

࿐༅ شهرزاد قصه گو ༅࿐

قسمت هفتم

داستان کوچه انار

(عاشقانه های امیر وریحانه)

چند روز بعد از ماجرای سنجاق، صبح زود با صدای جر و بحثی در حیاط بیدار شدم.

چشم‌هایم را باز کردم و چند لحظه طول کشید تا بفهمم صدا از کجاست.

بعد صدای مادربزرگ را شناختم.

ـ من میگم این درخت باید هرس بشه.

مادر جواب داد:

ـ الان وقتش نیست.

ـ پس کی وقتشه؟

پتو را کنار زدم و خنده‌ام گرفت.

این بحث تقریباً هر سال تکرار می‌شد.

درخت انجیر وسط حیاط، موضوع اختلاف دائمی مادربزرگ و مادر بود.

یکی معتقد بود شاخه‌ها زیاد شده.

آن یکی می‌گفت هنوز زود است.

وقتی بیرون رفتم، برادرم علی کنار حوض نشسته بود و نان و پنیر می‌خورد.

همین که مرا دید گفت:

ـ بیدار شدی بالاخره؟

ـ از صدای شماها.

ـ از صدای اونا.

و با سر به طرف مادر و مادربزرگ اشاره کرد.

علی دو سال از من بزرگ‌تر بود و تقریباً برای هر چیزی نظری داشت.

گاهی فکر می‌کردم اگر یک روز از خواب بیدار شود و درباره چیزی غر نزند، باید نگران سلامتی‌اش شد.

کنارش نشستم.

یک تکه نان برداشت و طرفم گرفت.

ـ بگیر.

ـ خودم برمی‌دارم.

ـ خانم بزرگ شدن.

ـ خیلی.

لبخند زد.

از بچگی همین‌طور بودیم.

دعوا می‌کردیم.

آشتی می‌کردیم.

و دوباره دعوا می‌کردیم.

آن روز قرار بود خاله طوبی به خانه ما بیاید.

خاله طوبی خواهر بزرگ مادرم بود.

زنی که اگر وارد خانه‌ای می‌شد، تا چند ساعت بعد صدایش از همه بلندتر شنیده می‌شد.

تنها دخترش، نرگس، تقریباً هم‌سن من بود.

از بچگی با هم بزرگ شده بودیم.

دوست بودیم.

رازدار بودیم.

و گاهی هم از دست هم عصبانی می‌شدیم.

نزدیک ظهر رسیدند.

طبق معمول، قبل از اینکه کاملاً وارد خانه شوند صدای خاله طوبی همه جا را پر کرده بود.

ـ وای خدا... چقدر این درخت بزرگ شده.

ـ وای خدا... چقدر لاغر شدی ریحانه.

ـ وای خدا... این بچه هنوز ازدواج نکرده؟

مادر خندید.

مادربزرگ زیر لب گفت:

ـ هنوز نیومده ،شروع کرد.

من و نرگس به هم نگاه کردیم و خنده‌مان گرفت.

عصر همان روز، من و نرگس روی پشت‌بام نشسته بودیم.

چند ظرف مسی کنارمان بود که مادر گفته بود برقشان بیندازیم.

البته بیشتر حرف می‌زدیم تا کار کنیم.

نرگس همیشه از همه چیز خبر داشت.

از نامزدی دختر فلان خانواده.

از دعوای دو برادر در محله پایین.

از معلم جدید مدرسه دخترانه.

از همه چیز.

وسط حرف‌هایش ناگهان پرسید:

ـ همسایه‌ ی جدیدتون چطورن؟

مکثی کردم

ـ خوبن.

ـ دخترشون رو دیدم.

بامزه بود.

ـ آره.

ـ پسر هم دارن؟

نگاهش کردم.

ـ از کجا فهمیدی؟

خندید.

ـ من از همه چی خبر دارم.

بعد آرنجش را به پهلویم زد.

ـ خوش‌قیافه‌ست؟

ـ نرگس!

ـ خب پرسیدم دیگه.

ـ نمی‌دونم.

ـ یعنی نگاه نکردی؟

سرم را پایین انداختم و مشغول تمیز کردن ظرف شدم.

او چند لحظه نگاهم کرد.

بعد لبخند کشداری زد.

و دیگر چیزی نگفت.

اما من نرگس را خوب می‌شناختم.

وقتی این‌طور لبخند می‌زد، یعنی موضوعی پیدا کرده بود که تا مدت‌ها دست از سرش برنمی‌داشت.

و بدتر از همه اینکه معمولاً حدس‌هایش هم بیراه نبود.