࿐༅ شهرزاد قصه گو ༅࿐
قسمت پنجم
داستان کوچه انار
(عاشقانه های امیر وریحانه)
چند روز بعد زمانی که با مادر از خانه خاله برمی گشتیم و
مادر جلوتر راه می‌رفت و من دو بسته کوچک در دست داشتم.
جلو درخانه که رسیدیم ،صدای دویدن شنیدم.
فاطمه بود.
موهایش از زیر روسری کوچک رنگی بیرون زده بود و نفس‌نفس می‌زد.
تا مادر را دید ایستاد.
ـ خاله... خاله...
مادر با تعجب گفت:
ـ چی شده دختر؟
فاطمه دستش را روی سینه گذاشت تا نفسش جا بیاید.
ـ مامان گفت وقتی اومدین، یه سر بیاین خونمون.
ـ اتفاقی افتاده؟
ـ نه.
بعد با شیطنت خندید.
ـ فقط گفته بیاین.
مادر هم خندید.
ـ خیلی خب عزیزم
فاطمه با همان عجله‌ای که آمده بود، برگشت و رفت.
وقتی وارد خانه شدیم، مادر مشغول مرتب کردن خانه شد.
من هم کمکش کردم.
هنوز کارمان تمام نشده بود که صدای مادربزرگ از اتاق بلند شد.
ـ کی بود جلو در؟
مادر جواب داد:
ـ دختر رباب خانم.
ـ چی می‌خواست؟
ـ گفته یه سر بریم خونشون.
مادربزرگ زیر لب چیزی گفت که نفهمیدم.
بعد دوباره مشغول تسبیح چرخاندن شد.
نزدیک عصر، مادر روسری‌اش را عوض کرد.
ـ ریحانه، تو هم بیا.
من هم همراهش راه افتادم.
اولین بار بود که پا به خانه روبه‌رویی می‌گذاشتم.
در را که رد کردیم، حیاطی بزرگ مقابلمان باز شد.
بزرگ‌تر از آن چیزی بود که از کوچه به نظر می‌رسید.
یک حوض آبی‌رنگ وسط حیاط قرار داشت.
کنار دیوارها چند درخت انگور و توت دیده می‌شد.
برگ‌های مو از روی داربست پایین آمده بودند و روی بخشی از حیاط سایه انداخته بودند.
رباب خانم از ایوان به استقبالمان آمد.
ـ خوش اومدین.
مادر او را در آغوش گرفت.
من هم سلام کردم.
داخل اتاق نشستیم.
فرش‌های خانه هنوز کامل پهن نشده بودند.
چند کارتون در گوشه اتاق دیده می‌شد.
پیدا بود که چیدن اسباب ها تازه تمام شده.
رباب خانم مشغول چای ریختن شد.
وکم‌کم غرق صحبت وگفت‌وگوی خودشان شدند.
از فامیل‌ها.
از آدم‌هایی که سال‌ها ندیده بودند.
از تغییراتی که در محله به وجود آمده بود.
من ساکت نشسته بودم و به نقش‌های فرش نگاه می‌کردم.
چند دقیقه بعد فاطمه وارد شد.
آرام کنارم نشست.
ـ میای حیاط؟
سرم را تکان دادم.
راستش ترجیح می‌دادم از میان حرف‌های طولانی بزرگ‌ترها فرار کنم.
با او بیرون رفتم.
هوای عصر دلپذیر شده بود.
فاطمه شروع کرد به نشان دادن گوشه‌وکنار خانه.
برای هر چیز کوچکی ذوق داشت.
برای درخت توت.
برای حوض.
برای گربه‌ای که چند روز پیش پیدایش شده بود.
من هم دنبالش راه می‌رفتم و گاهی لبخند می‌زدم.
رسیدیم به گوشه‌ای از حیاط که چند کارتون که هنوز باز نشده بودند،قرار داشتند.
فاطمه یکی از آن‌ها را نشان داد.
ـ این مال داداشمه.
بعد بی‌مقدمه در یکی از کارتون هارا کمی کنار زد.
داخلش پر از کتاب بود.
کتاب‌های قطور و نازک روی هم چیده شده بودند.
چشم‌هایم گرد شد.
ـ همه اینا مال یه نفره؟
ـ آره.
لحنش طوری بود که انگار درباره عجیب‌ترین آدم دنیا حرف می‌زند.
ـ همش کتاب می‌خونه.
دست بردم و یکی از کتاب‌ها را بیرون کشیدم.
جلدش کمی کهنه شده بود.
هنوز اسمش را نخوانده بودم که صدایی از پشت سرمان آمد.
ـ فاطمه.
صدای آرامی بود.
فاطمه فوری برگشت.
ـ بله داداش...
ـ قرار نبود کارتون هارو باز کنی.
من هم برگشتم.
امیر چند قدم آن‌طرف‌تر ایستاده بود.
احتمالاً تازه از داخل خانه بیرون آمده بود.
نگاهش روی کتابی افتاد که در دست من بود.
برای یک لحظه کوتاه سکوت میانمان نشست.
بعد جلو آمد.
لبخند کم‌رنگی زد و گفت:
ـ اون یکی بهتره.
دستش را دراز کرد و کتاب دیگری را از صندوق بیرون آورد.
بعد آن را به طرفم گرفت.