هرچه بیشتر می‌گذشت گیج‌تر می‌شد. شادی مرده بود اما... زنده بود! هم او و مردِ کنار دستش، متین، هردو زنده بودند درحالی که در یک تصادف رانندگی، همین ده، یازده ماه پیش جان خود را از دست داده بودند. رها خودش جسد آن ها را شناسایی کرده بود پس... چطور ممکن بود زنده باشند؟ زنده و سالم! انگار که آن تصادف مرگبار هیچ‌وقت رخ نداده بود.
-زنده‌ای؟
کلمات به سختی از میان لب هایش خارج می‌شد. انگار هنوز گیج بود و نمی‌دانست چه چیزی را باید باور کند. دنیای پس از مرگ، اصلا شبیه تصوراتش نبود. قرار نبود زنده‌تر از زمانِ زنده بودنش باشد!
🦋🦋
#پارت۷
زن لبخندی زد و با گیجی گفت:
-معلومه که زندم. تو حالت خوبه؟
مرد آرام گفت:
-حتما به خاطر ترمز گرفتنمه. خواب بوده، شوکه شده. شاید فکر کرده تصادف کردیم و مردیم.
زن با اخم نگاهش کرد.
-یه زبونم لالی، دور از جونی، چیزی بگو!
مرد شانه‌ای بالا انداخت و حینی که اتومبیل را دوباره راه می‌انداخت، گفت:
قیافه‌اش شبیه آدم های بهت زده‌ست، حتما فکر کرده تصادف کردیم دیگه.
"مردیم" را آگاهانه حذف کرد تا دوباره طعنه نشنود.
شادی به نگاه گیج رها خیره شد و گفت:
-رها بریم بیمارستان؟
سر سنگینش را تکان داد و "نه" را آرام به زبان آورد.
متین اتومبیل را از وسط خیابان خلوت، گوشه‌ای پارک کرد و پیاده شد.
رها با دلتنگی به شادی چشم دوخت اما هنوز از شنیدن آن کلمه گیج و منگ بود؛ زنده بودن!
شادی با نگرانی او را زیرنظر داشت. به نظرش بهتر بود رها را به بیمارستان می‌رساندند. رئیسش زیادی گیج می‌زد.
کمی بعد متین با سه بطری آب برگشت و به هرکدام یکی داد. رها بطری را گرفت. سردی آب به دستش نفوذ کرد و مغز خواب رفته‌اش را کمی هوشیارتر کرد.
" قرار بود بمیرم، باید می‌مردم اما... نمردم! و اینجا هم اصلا شبیه برزخ نیست... شاید از طریق مرگ وارد یه دنیای دیگه شدم!؟ "
خودش هم از این همه خلاقیت ذهنش شگفت‌زده شد اما واقعا ممکن بود؟
-رها یکم آب بخور حالت جا بیاد.
متین از آینه نگاهش می‌کرد. رها در بطری را باز کرد و جرعه‌ای نوشید. هرچه می‌گذشت، ذهنش هوشیارتر می‌شد اما هنوز احساس گیجی می‌کرد. کجا بود؟ چه بلایی سرش آمده بود؟ مرده بود؟ در برزخی عجیب گرفتار شده بود؟ یا...
دیگر چیزی به ذهنش نمی‌رسید. هیچ چیزی که این شرایط عجیب را توجیه کند!
-کجاییم؟
شادی جواب داد:
-خیابون پشتیِ شرکت. این شوماخر نزدیک بود به کشتنمون بده.
متین چپ چپ نگاهش کرد اما حرفی نزد. شادی ادامه داد:
-تو خوبی؟ یکم پیش میزون نبودی!