اشتراکیدریا ارشدی‌نیا

فرنوش می‌گفت در مهمانی‌هایی که سوزی می‌گیرد، هر کسی یک چیزی می‌اندازد بالا که نفهمد دورش چه می‌گذرد. می‌گفت کامی هم یک بار قرصی بالا انداخته و کارش به بیمارستان کشیده. حالا من هم دو تا آرامبخش انداخته بودم بالا. دلم می‌خواست فقط بخوابم. بخوابم که نفهم دورم چه‌خبر است. بخوابم که یادم نیاید تمام آن حدس و گما‌ن‌های بدبینانه‌ای که جرات گفتنشان را به هیچکس نداشتم؛ درست از آب درآمده‌ و ابوشرهام‌ها هنوز دست از تهدید جانِ قاتل عروس مجنونشان نکشیده‌اند. خوابی که تحت‌تاثیر آرامبخش به چشمانم آمده بود با اشکهایم بیرون ریخت. دیگر نمی‌شد فرار کرد. دیگر تعلّل و بی‌اعتنایی جایز نبود چون اصلا نمی‌خواستم باز آن صحنه‌ی دلخراشی که توی حیاط پشتی دیده بودم را ببینم. یعنی داریوش‌بابا چگونه آن ماهی‌ها را از توی باغچه جمع کرده بود؟ با بیل؟! آخر تک به تک که نمی‌شد برشان داشت. هرچند اگر من جای او بودم به کفاره‌ی آن ماهی‌های طفلکِ زیر پایم، دانه به دانه‌شان را با احترام برمی‌داشتم... با گریه برمی‌داشتم... منگ نشستم. نور چراغ‌خواب بنفشم سرم را به درد انداخت. چشم ریز کردم. با بیچارگی برای ابوشرهامی که نامش را نمی‌دانستم نوشتم. نوشتم و پاک کردم. نوشتم و پاک کردم. و آخر در حالی که آن ماهی توی لیوان جلوی چشمانم بود، تند نوشتم"چی از جونم می‌خوای؟" هرکدامشان که بود دیر جواب می‌داد. خیلی دیر! آن‌قدری که جانم تا بیخ گلویم قد بکشد. برای نمی‌دانم چندمین بار پیام‌های تکراری را خواندم و احساساتی عجیب از دورترین سال‌های زندگی‌ام، توی قلبم نو نوار ‌‌شدند. اولین بار که چنین رعب غریبی توی دلم افتاد، شیشه‌ی پنجره‌ی پیرمرد همسایه را با توپ شکسته بودم و او با طلبکاری در خانه‌مان را کوبیده و از داریوش‌بابا خواسته بود که خودش مرا ادب کند. اشکم افتاد روی صفحه‌ی گوشی. داریوش‌بابا همه‌چیز را با پلیس‌ در میان گذاشته و آن‌ها گفته بودند که جای نگرانی نیست و خودشان پیگیری خواهند کرد اما من نگران بودم. نگران بودم چون حرف‌های کرامتی و لحن ترسیده‌اش وسط مغزم وول می‌خورد. یادم بود که چه چیزها درمورد عرب، کینه و کوتاه نیامدن گفته است. دیگر نمی‌شد خودم را به آن راه بزنم و به روی خودم نیاورم که حرف‌هایش را باور کرده‌ام. حداقل پیش خودم نمی‌توانستم. من همان روز دادگاه به درستی حرف‌های او ایمان آوردم. حس عجیبی ته دلم گفته بود که این آتش حالاحالاها قرار است دامنم را بگیرد. دینا و فرنوش را از اتاقم بیرون کرده بودم. نمی‌خواستم کسی دلداری‌ام دهد. نمی‌خواستم بگویند برو شکایت کن. نمی‌خواستم بشنوم که می‌گویند مگر شهرهرت است؟ مگر مملکت قانون ندارد؟ مگر آن‌ها می‌توانند هر غلطی می‌خواهند بکنند؟ هق زدم. آری! هم این‌جا شهر هرت بود و هم آنها به واسطه‌ی قدرت عجیبشان می‌توانستند هر غلطی که می‌خواهند در این مملکت بی‌قانون بکنند. اصلاً مگر قانون برای آن‌ها معنایی داشت وقتی این‌جا می‌شد همه را با پول خرید؟ به دینا و یاور گفتم اصلا خودشان را قاطی مسائل من نکنند. آخر من حالا یک نیروی تعلیقی آتش‌نشانی‌ بودم و از قضا مرگ یک نفر هم گردنم افتاده بود. پس هرکس دورم می‌پلکید؛ یک مهر بدشانسی صاف می‌خورد وسط پیشانی‌اش! دینگ گوشی‌ام درآمد. تند خواندم"ایستگاه فدک، لوازم‌التحریری شیرین!" نفس در سینه‌ام خشک شد. پیام را دوباره خواندم تا ببینم درست متوجه شده‌ام یا نه... ایستگاه فدک! همان ایستگاهی که فرنوش در آن سوار مترو می‌شد که به دانشگاه برود! انگار کودک بازیگوشی نی به دهان گرفت و "قُل قُل قُل" در حوضچه‌ی داغ دلم می‌دمید. نام فروشگاه لوازم تحریری را از کجا می‌دانستند؟ اگر بلایی سر داریوش‌بابا می‌آمد چه؟ پتو را تا پیشانی بالا کشیدم. ماهی شجاع وقتی پای جان خانواده‌‌اش وسط می‌آمد از ترس تب می‌کرد. من تهدید شده بودم. تهدید به اینکه اگر رفتار چموشانه‌ام‌ ادامه دهم و با آن شماره تماس نگیرم خانواده‌ام را نشانه خواهند گرفت. پتو را گاز گرفتم که صدای گریه‌ام بیرون نرود. مگر آدم شجاع برای کاری که نکرده این همه می‌ترسد؟ بله می‌ترسد! می‌ترسد اگر طرفش کسی باشد که از همان اول بداند زیر پایش له می‌شود. سر از زیر پتو درآوردم. به اطرافم نگریستم. ترسیده و پر دلهره! اگر گیرشان می‌افتادم، می‌شدم اولین گوسفندی که بدون آب خوردن به مسلخ می‌برندش و به‌جای بریدن سرش، تنش را شرحه‌شرحه می‌کنند. آن شب و شب بعدش سیاه‌ترین شب‌های زندگی‌ام بودند. حتی سیاه‌تر از شبی که به کشتن موجود آرمیده در بطنم فکر ‌کردم. دست روی شکمِ صافم کشیدم و اشکی از گوشه‌ی چشمم جاری شد: «مانلی...»