آمدم دهان باز کنم و او را به رگبار ببندم که در یکی از اتاق‌ها باز شد و دختری هم‌سن و سال خودم بیرون آمد. صورت جفتمان سمتش چرخید و او با لبخندی بر لب جلو آمد:
- سلام. شما خانم نویان و آقای اوجی هستین؟
من و مسیح نگاهی به هم انداختیم و سر به بله جنباندیم و زیر لب سلام گفتیم. دختر دستش را به سویم دراز کرد:
- من روشنک آدینه‌ام... منشی‌تون.
با او دست دادم و لبخند به رویش پاشیدم:
- خوش‌وقتم عزیزم.
همان‌طور که سمت اتاقی می‌رفت، گفت:
- خانم‌کریمی باهام تماس گرفت گفت اون یکی اتاق رو هم آماده کنم برای دستیارتون. من هم رفتم یه کم وسایل رو مرتب کردم و اومدم خدمتتون.
در اتاق را گشود و گفت:
- اینجا مخصوص شماست خانم نویان.
و با دست دیگر به اتاقی که اول از آن بیرون آمده بود، اشاره کرد:
- اون هم اتاق شماست آقای اوجی.
دختر آنقدر سنگین و باوقار بود که دلم را از همان اول برد. چهره و آن موهای فر تیره‌ی بیرون‌زده از مقنعه‌اش مرا یاد یارایم انداخت. من و مسیح هر کدام به اتاق‌های خودمان رفتیم و مشغول شدیم. بعد از نیم‌ساعت یارا تماس گرفت و مدتی با هم صحبت کردیم. هر دو بی‌نهایت دل‌تنگ بودیم و نمی‌توانستیم بیش از آن دوری از یکدیگر را تحمل کنیم. آه کشان وداع گفتیم و تماس را قطع کردم که چشمم به پیام مسیح افتاد: «نگفتی چرا وقتی پای یارا وسط باشه قضیه فرق می‌کنه!»
پوفی کلافه کشیدم و چشم در کاسه چرخاندم. چرا ول‌کن معامله نبود؟ رک و پوست‌کنده برایش تایپ کردم: «برای این که دوستم داره و حسمون دو طرفه است. تو مشکلی با این داری؟»
داشت برایم تایپ می‌کرد. منتظر پاسخش مانده بودم که تایپ را متوقف کرد. خواستم گوشی را کنار بگذارم که دیدم دوباره در حال تایپ کردن است. پیامش آمد: «فکر می‌کردم دوستم داری بهشته. فکر می‌کردم به پام می‌مونی. نمی‌دونستم عشق و علاقه‌ت آبکیه.»
تلخندی زدم و اشک از گوشه‌ی چشمم بیرون ریخت. موفق شده بود مرا یاد آن دوران نحس بیندازد و قلبم را به درد آورَد. نوشتم: «مگه تو به پای یه دونه‌ت موندی؟ پس حتماً عشق تو هم آبکی بوده.»
رودررو حرف زدن در مورد این مسائل برای هردویمان سخت بود. اما پیام راحت‌تر از چیزی که فکرش را می‌کردیم رد و بدل می‌شد. فرستاد: «اون زن به من نارو زد. از چشمم افتاد و دیگه حتی حاضر نیستم اسمشو به زبون بیارم.»
- «تو هم با اون حرکت آخرت، از چشم من افتادی مسیح جان. ضمن این که وقتی خوب چشمامو باز کردم، فهمیدم عشق عمیقی در کار نبوده. بیشتر به خاطر کم‌توجهی فتاح، به تو که دو و برم می‌پلکیدی توجه می‌کردم و بس.»