خندیدم و بشقاب را روی میز گذاشته و خودم را روی مبل انداختم. پردیس روبه‌رویم جای گرفت و با ابروهای در هم گفت:
- دل و قلوه دادنات با یارا تموم شد بالاخره؟
کنترل را از روی میز برداشتم و کانال‌ها را بالا و پایین کردم.
- به کسی نگیا پردیس. نشه مثل خبرچینیت به مسیح.
پردیس چپ‌چپ نگاهم کرد و غرغرکنان گفت:
- من چه می‌دونستم نباید بگم! بعدم بگو ببینم سر چی با مسیح دعوا داشتی؟ برای چی با یارا رفیق شده بودی و نمی‌گفتی؟
لبخندی دندان‌نما و حرصی زدم و گفتم:
- این به اون چندین ماه بی‌خبریم از ایران در. همون طور که شما پنهان کردین، منم چیزای پنهانی دارم.
باز هم نصیبم چشم‌غره و فحش و ناسزای پردیس شد. خواستم بار و بندیل جمع کنم و بروم که مانع شد:
- کجا؟ زنگ زدم مامان و فردوس و یلدا هم بیان این‌جا. بمون حالا کار داریم.
کنجکاوانه نگاهش کردم.
- منظورت چیه؟
دست به سینه نشست و اخم‌هایش در هم رفت:
- صبر کن مامان خانم بیان... مشخص می‌شه. فقط می‌خوام ببینم جلوی تو که سنگشو اون‌همه به سینه می‌زدی، حرفی واسه گفتن داره یا نه.
عصبی شدم و از جا پریدم. صدایم را روی سرم انداخته و هوار زدم:
- از کی تا حالا راجع به مامان اینجوری حرف می‌زنی؟!
صدای او بلندتر بود!
- بشین سر جات. واسه من داد بی‌داد می‌کنه! تو اگر بدونی مامان چیکار می‌کنه، از منم شاکی‌تر می‌شی. من و فردوس به جهنم؛ حداقل باید از تو خجالت بکشه!
سر جایم نشستم و پرسشگرانه چشمانش را به دنبال خبر جستجو کردم.
- چی شد پردیس؟ نکنه مامان با فتاح آشتی کرده؟
پوزخندی پرصدا زد و سر به افسوس جنباند.
- پس چی شده؟
از جا برخاست و سمت آشپزخانه رفت.
- صبر کن بیاد مشخص می‌شه. الان هم بیا به من کمک کن شامو آماده کنم.
بی‌حوصله بلند شدم و در آشپزخانه به او پیوستم. هر چه اصرار کردم بگوید چه شده، حرفی نزد. انگار که می‌خواست مادر را جلوی من سکه‌ی یک پول کند. کفری نگاهش کردم و چشم‌غره رفتم. همراه هم غذا را آماده کردیم و چای نوشیدیم. اوستا شامش را خورد و از بس بازیگوشی کرده بود، سریع خوابش برد. همان موقع زنگ آیفون به صدا در آمد و پردیس در را به روی فردوس و یلدا گشود. مشغول گپ و گفت با آن‌ها بودیم که سروکله‌ی مامان هم پیدا شد. خودش را روی مبل انداخت و مقنعه‌اش را از سرش کند.
- وای مردم از خستگی. امروز دو تا فوتی داشتیم و حسابی شلوغ شده بود.