به هق‌هق افتادم و به داخل برگشتم. اولین روز بدون دیدن یارا دلم را تبدیل به شکنجه‌گاه کرده بود. روی تختم دراز کشیدم و انگشتانم بی‌اجازه از من، حرکت کردند و شماره‌ی یارا را گرفتند. چند بوق خورد و بعد او قطع کرد. جلوی دهانم را گرفتم تا صدای هق‌زدن‌هایم بیرون نرود. خیره به گوشی بودم که این بار او تماس گرفت. باید چه می‌گفتم؟ برای آمدنم چه بهانه‌ای می‌تراشیدم؟ تماسش را بی‌جواب گذاشتم و سرم را توی بالشم فرو بردم.
***
با آفرین‌خانم قرارداد بستم و راهی منزل پردیس که حوالی شرکت اوجی بود شدم. از شنبه باید کارم را داخل شرکت شروع می‌کردم. آفرین‌خانم به جوان‌گرایی روی آورده بود. اکثر کارکنان بیست‌وسه تا سی‌و‌پنج سال داشتند و من هم قرار بود مدیر امور بین‌الملل شرکت شوم. آفرین‌خانم می‌گفت هم زبانت خوب است و هم این که آرامش چهره‌ات طرف مقابل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در آخر، سر حقوق به توافق نرسیدیم و او گفت آن پولی که به گنجی داده بود را پای حقوقم نمی‌‌گذارد. هرچه مخالفت کردم نتیجه نداد و او بعد از فهمیدن کاری که گنجی کرد، گفت که آن پول بهای بیرون کشیدن دختری پاک از دهان شیر بوده و ربطی به حقوقم ندارد. هرچند می‌دانستم آن مقدار برای آفرین‌خانم پول خرد بود، اما بی‌نهایت از او سپاس‌گزار بودم و مدیونش شدم.
بین راه جعبه‌ای شیرینی خریدم و وقتی ماشین جلوی خانه‌ی بهداد ایستاد، چشمانم از تعجب گرد شدند. یک آسمان‌خراش در شمال شهر با نمای فوق لاکچری و شیک! کرایه را حساب کردم و پیاده شدم. آهی کشیدم و نگاه از برج گرفتم و دستم را روی زنگ فشردم. اگر من هم خواننده می‌شدم، می‌توانستم چنین خانه‌ای داشته باشم. هرچند با حقوقی که آفرین خانم می‌داد هم می‌توانستم کم‌کم به خواسته‌ام برسم. اوستا در را به رویم باز کرد و من داخل رفتم. چقدر بچه‌ی شیرینی بود! حیاط ساختمان مثل باغ و بستان‌های اروپایی بود. دلم رفت برای گل‌ها و درختان و بوته‌های شکل‌وشمایل‌دارش. سوار آسانسور شدم و دکمه‌ی طبقه چهاردهم را زدم. با باز شدن در آسانسور، اوستا خودش را در آغوشم انداخت و محکم بغلم کرد. خندیدم و لپش را چلاندم و همراهش داخل خانه‌شان رفتم. پردیس به استقبالم آمد و با خوشحالی در آغوشم گرفت. روی مبلی نشستم و پردیس به آشپزخانه رفت.
- وای پردیس چه خونه‌ای! مبل‌ها رو ببین! در و دیوارو بین! یه سور زدی به خونه‌ی اون مهری.
خندید و مشغول ریختن چای شد:
- اینا وسایل خود بهداده. من چیزی نیاوردم.
نگاهی به تلویزیون آخرین مدلشان انداخته و گفتم:
- خدا بده شانس.
رو به اوستا کردم و همراه با اخم پرسیدم: