- چقدر بگم ولت نمی‌کنم یارا؟ اصلاً خداییش مگه می‌شه تو رو ول کرد؟ تو تافته‌ی جدا بافته‌ی منی.
لبخند زد، نگاهش خیره‌ی لب‌هایم شد و شیطنت‌آمیز گفت:
- می‌شه دو دقیقه بریم بالا من گل شقایقمو ببوسم؟
شب‌بوی چشمانم را داشت و حالا شقایق لب‌هایم را طلب می‌کرد. خواستم سربه‌سرش بگذارم که گنجی گلویی صاف کرد و با صدایی بلند و جدی گفت:
- بچه‌ها لطفاً تشریف ببرید اتاق‌هاتون دوش بگیرین و آماده بشین که امروز قراره سوفیاجان ببردتون و معرفیتون کنه برای استارت کارتون.
همه با هیجان به هم نگاه کردند و با ذوق و شوق بلند شدند. من هم همراهشان سمت پله‌ها رفتم که گنجی صدایم زد. چشم به او دوختم که ابروهایش را در هم پیچ داد و اخمی غلیظ کرد:
- تو وقتی آماده شدی بمون اتاقت. قراره از بلو استار اصلی بیان ببیننت و باهات صحبت کنن.
همه هورا کشیدند و برایم دست زدند. من و یارا اما با چشمانی که دم به دم پر و خالی می‌شد، زل هم بودیم. سوفیا چند با دست زد و گفت:
- یاا... بچه‌ها. زود بریم آماده بشیم.
همه به اتاق‌هایمان برگشتیم و شیده طبق معمول از هم زودتر حاضر شد. قبل از اینکه به طبقه‌ی پایین برود، یکدیگر را در آغوش گرفتیم و او گفت:
- بهشته دعا کن بپسندن.
گونه‌اش را بوسیدم و دستانم را دو طرف صورتش گذاشتم:
- حتماً می‌پسندن... شک نکن. تو هم دعا کن هرچی صلاحه برام پیش بیاد.
سرش را تکان داد و بعد از اینکه حسابی همدیگر را چلاندیم، او رفت.
بعد از رفتن شیده و خلوت شدن راه‌رو، یارا دور از چشم بقیه به اتاقم آمد. در را پشت سرش بست و در حالی که نگاه بازیگوشش را به من دوخته بود، نزدیکم شد. به ناگهان دستانش را حصار تنم کرد و کنار گوشم که بی‌تاب هرم نفس‌هایش بود، نجوا کنان گفت:
- دلم پیشت می‌مونه بهشتم. فقط نمی‌دونم وقتی بری آمریکا، اون موقع چیکار کنم؛ موقعی که خودم باید اینجا باشم و دلم اون سر دنیا پیش تو. کاش... کاش وصل هم بودیم. یه جوری که از هم کنده نمی‌شدیم.
و بعد با خنده افزود:
- مثل دوقلوهای به هم چسبیده!
عطرش را نفس کشیدم، چشم بستم و زمزمه کردم:
- وصل همیم. من و تو مثل دو قلوهای به هم چسبیده‌ایم اصلاً.
خندیدم و خواستم فاصله بگیرم که مانع شد. صدایش لرزید و پچ زد:
- بهشت من خیلی تلاش کردم واسه داشتن تو. حالا بهم بگو چه جوری تحمل کنم؟ چجوری تاب بیارم نبودنت رو؟ اینو بهم بگو ناردونه. نمی‌تونم ازت دور باشم.
به زحمت از او کنده شده و نگاه به چشمان بی‌قرارش انداختم. مثل بچه‌هایی که بهانه‌ی مادرشان را می‌گیرند شده بود! انگشتانم را بین موهایش بردم، آنها را به عقب رانده و خنده‌کنان گفتم: