- چرا وایستادی؟ بیا بشین!
اخم کم‌رنگی کرد و روی تخت من نشست. من هم روی تخت شیده جای گرفتم و به صورت گرفته‌اش چشم دوختم:
- یارا... من بابت دیروز معذرت می‌خوام. یه کم تند رفتم. ببخشید، خب؟
نگاه از من گرفت و همراه با تلخندی سر به چپ و راست تکان داد:
- هم تند رفتی هم برای خودت بریدی و دوختی. به هر حال... بگذریم.
دوباره زل من شد و لحن دلخورش دلم را سوزاند:
- الان داستان چیه؟ این پسره کسری... بهشته داستانت باهاش چیه؟ از من نخواه دخالت نکنم. من باید بدونم. می‌فهمی چی می‌گم؟ خسته شدم از این حس تعلیق. یه بار مسیح، یه بار کسری. من باید چی کار کنم با تو؟! چی کار کنم بهشته؟ چرا امروز با این پسره اینقدر خودمونی عکس انداختی؟ می‌دونی من چه حالی شدم؟ اصلاً تو می‌دونی من به تو...
حرفش را ناتمام گذاشت و لب‌هایش را داخل دهانش جمع کرد. سر به زیر انداختم و از ته دل آرزو کردم تا جمله‌اش را کامل کند. کامل کند تا پیه مصائبِ بعد از آن را به تن بمالم و قید همه چیز را بزنم. اما به جایش، ملایم‌تر از قبل ادامه داد:
- بهم بگو بهشته. خوشت اومده ازش؟
سر بلند کرده و با نومیدی نگاهم را به صورتش دادم:
- نه... حتی یه ذره هم خوشم نیومده.
- پس اون عکس چی می‌گه بهشته؟ نمی‌شه اینقدر با همه خودمونی نباشی؟ نمی‌شه فقط کنار خودم باشی؟ اینقدر سختت بود که باهاش عکس نندازی؟
چرا نمی‌شد؟ کافی بود لب تر کند و بگوید که دوستم دارد تا بی‌خیال هر چه خوانندگی بود، شوم.
- یارا من یه رویایی دارم. خب؟ به خاطر اون رویا، قید همه چیزمو زدم. قید مادرمو... قید دیدن عروسی پردیسو. قید بودن کنار فردوس وقتی پدر می‌شه رو. از رادیو با اون همه سابقه‌ی کاریم استعفا دادم. به پیشنهاد آفرین خانم که منو از مال دنیا بی‌نیاز می‌کرد نه گفتم. من اگر بخوام تو روی کسری وایستم، باید بی‌خیال رویام بشم. اینکه می‌گه کارشو با زندگی خصوصیش قاتی نمی‌کنه فقط در حد شعاره. مطمئنم که منو بیرون می‌کنه. امروز کنارش حالم بد بود یارا. می‌دونم می‌فهمی چی می‌گم و منظورم از حال بد رو درک می‌کنی.
لحظه‌ای پلک روی هم گذاشت و لب تر کرد. فکش لرزید و پرغیظ و دلخور گفت:
- یعنی چی؟ یعنی می‌خوای بهش پا بدی؟
سر به زیر شدم. تیر خلاص را روی قلبم نشانه رفتم و ماشه را چکاندم.
- من نه بهش پا دادم و نه می‌دم. ولی خودمو از دستش خلاص می‌کنم اگر تو... تو...
نمی‌دانستم چطور ادامه دهم. چشمانم پر و خالی شد و سرم را بالا بردم. با دیدگان تارم زل یارا شدم و قید هرچه غرور بود را زدم: