می‌خواستم او را از خودم دور کنم تا دیگر اشتباه مسیح تکرار نشود. هنوز حسی به یارا نداشتم و نباید به آن حسادت مسخره دامن می‌زدم. نمی‌خواستم یارا، مسیح شود و سوفیا گیسو. اصلاً بهشته غلط می‌کرد که دوباره عاشق شود! درد و غم همان یک بار، برای باقی عمرم بس بود. وقتی یارا را کامل از اتاق بیرون انداختم، به شیده اشاره کردم که داخل اتاق برگردد.
***
تمنا، اهورا و پندار مستقیم به کلاس مربوط به زبان رفتند و من هم به اتاقم برگشتم. تمنا افاده‌ای بود و پنداز مغرور و دیرجوش. اهورا اما پسر معاشرتی و شوخی بود. آنقدر که از اول تا آخر کلاس‌ها مزه می‌پراند و ما را می‌خنداند. مثل تمنا و سوفیا لباس پوشیدم. می‌خواستم کسری بفهمد که من هم هیچ از آنها کم ندارم. خط چشم کشیده و پهن و رژ لب بنفش که کم‌رنگ‌تر از پیراهن و کفش‌هایم بود، کارم را تکمیل کرد و من لبخند بر لب سمت در رفتم. خیلی وقت بود که آنطور آرایش نکرده بودم و حالم با کمی رنگ و لعاب بهتر شد. دستم روی دستگیره نشست که صدای گوشی‌ام بلند شد. شماره‌ی سیم‌کارت جدیدی که کسری داده بود را کسی غیر از خودش نداشت و به همان خط هم زنگ زده بود. تا تماس را وصل کردم، گفت:
- کجایی پس؟
هنوز سرسنگین و خشک بود.
- دارم میام آقا کسری. شما کجایین؟
- بدو بیا. سالن اصلی‌ام.
تماس را قطع کرد و من سریع از اتاق بیرون رفتم. صدای پاشنه‌ی کفش‌هایم توی راه‌پله پیچید و باعث شد کسری که روی مبلی در سالن اصلی نشسته بود، سر بچرخاند و نگاهم کند. یک نخ از ابروهایش بالا رفت و لبخندی کج، کنج لب‌هایش نشست. ایستاد و دست‌هایش را داخل جیب‌های شلوار پارچه‌ایِ ست کتش فرو برد. وقتی به او رسیدم، سر به زیر گفتم:
- ببخشید که دیر کردم.
با طمأنینه زمزمه کرد:
- به صبر کردنش می‌ارزید!
لب گزیدم و زیرچشمی نگاهش کردم. کراواتش را صاف و با دست به در خروج اشاره کرد و لبخند زد:
- بریم؟
سر تکان دادم و هم‌گامش شدم. راننده در ماشین مدل بالای کسری را برایمان باز کرد و ابتدا من و سپس کسری سوار شدیم. وقتی راننده ماشین را به حرکت درآورد، گنجی به او گفت:
- لازم نیست بری کلینیک. برو دبی مال.
چشمانم گرد شدند و با تعجب پرسیدم:
- دبی مال بریم؟!
صورتش را سمتم چرخاند و نگاه خیره‌اش را به صورتم دوخت:
- دوست نداری بزرگترین مرکز خرید دنیا رو ببینی؟ من که خیلی مشتاقم ببینمش.
- پس کلینیک زیبایی چی می‌شه؟
آرام خندید و صورتش را نزدیک آورد و دم گوشم پچ زد: