یارا ابروهایش را بالا انداخت و لبخندی کج زد:
- پس تو به فکر عروسی و خوش خوشانتی. اما کور خوندی... چون این ناردونه خانم دست من امانته.
آنها داشتند با یکدیگر بحث‌های احمقانه و خنده‌دار می‌کردند، اما من چشمم به سوفیا افتاد که از پایین پله‌ها چشم به یارا دوخته بود و لبخند بر لب داشت. آب دهانم را قورت داده و دلم خواست کاری کنم تا جلوی هیزی‌اش را بگیرم. اما همان لحظه پایین پله‌ها رسیدیم و سوفیا یارا را صدا زد:
- یارا جان. یه لحظه میای؟
یارا سری تکان داد و همان حین که سمت او می‌رفت، رو به من گفت:
- شما خوش بگذرونید منم الان میام.
وقتی که روبه‌روی سوفیا و پشت به ما ایستاد، غم عالم دلم را برد. حس غربت و تنهایی کردم. پشت به من نکرد که پشت به من کرده باشد. اما خانه‌ی قلبم تنگ و تار شد. شیده دستم را کشید و مرا بین جمعیت بود:
- بیا دیگه دوستم.
هم‌پایش شدم و میان باقی بچه‌ها رفتیم. کسری گنجی آمد و خدمه را به ما معرفی کرد و قوانین ویلا را گفت. رأس ساعت هشت صبح بیدار باش بود. بعد از کلاس‌ها که تا یک بعدازظهر ادامه داشت باید یکی دو ساعت در اتاق‌های مخصوص، تمرین می‌کردیم و سپس آزاد بودیم هرجا می‌خواهیم برویم. ساعت شش همه در سالن اصلی جمع می‌شدیم و تا هشت خوش می‌گذراندیم و بعد هم دوباره آزاد بودیم. تایم خوردن سه وعده‌ی غذایی‌مان هم، ساعت هشت و نیم صبح، یک و نیم بعد از ظهر و هشت شب بود. گنجی به هر کداممان سیم کارت جدید داد و بعد هم دستور داد صدای موزیک را بالا ببرند تا به همه خوش بگذرد. من همچنان آنجا را به عنوان خوابگاه قبول نداشتم. انگار قرار بود فقط تفریح کنیم. تمنا و پندار حسابی مجلس را گرم کرده بودند. کم‌کم بقیه هم به آنها پیوستند و شیده دستم را کشید تا همراهی‌اش کنم.
- بیا ما هم بریم دیگه.
نیم‌نگاهی به یارا و سوفیا انداختم؛ گویا تازه بحثشان گل انداخته بود! لب روی هم فشرده و به جمع سرخوش پیوستم.
پس از چند دقیقه کسری در را باز کرد و گفت:
- با لب دریا چطورین؟
بچه‌ها هورا کشیدند و همه با هم از باغ گذشتیم و سمت دریا که جلوی ویلا بود رفتیم. کفش‌هایمان را درآوردیم و روی ماسه‌های خیس گام برداشتیم. صدای موزیک بلند شد و تا دریا هم آمد. همه آنقدر شاد و خوشحال بودند که حد نداشت. غروب بود و ما میان دریا رفتیم. به یکدیگر آب می‌پاشیدیم، می‌رقصیدیم و می‌خندیدیم. چشم من اما داشت به در خشک می‌شد و یارا نمی‌آمد. چیزی مثل بغض میان گلویم حس کردم. چه مرگم شده بود؟ خودم هم نمی‌فهمیدم. با آبی که به صورتم پاشیده شد، چشم از در گرفتم و به شیده نگاه کردم.