- چرا بالکن‌هامون به هم راه دارن؟! بقیه طبقات هم اینجوری‌ان؟
یارا نیم‌نگاهی به من انداخت و پخی زیر خنده زد. با چشمان گردشده نگاهش کردم که بریده بریده بین خنده‌هایش گفت:
- فقط طبقه ما اینجوریه. اونم داستان داره.
با ابروهای بالا رفته و نگاه کنجکاو، خیره‌اش شدم که ادامه داد:
- این طور که من شنیدم، ساختمونمون رو شخصی به اسم فرشاد بومی ساخته بود و پسرش نامی هم موقتاً تو واحد شما سکونت داشت. از اون خرپول‌های روزگار بودن. می‌زنه و نامی عاشق دختر مستأجر واحد بغلی می‌شه که تو خونه‌ی الان ما میشستن. توی اون بالکن هم فقط دختره می‌رفته و می‌اومده. با هم ارتباط می‌گیرن و یه جورایی نامزد می‌کنن. یه روز که خانواده‌ی دختره مسافرت بودن، نامی دستور می‌ده اون دیوار بین دو تا بالکن رو بردارن و چون خرپول بودن، مجوز هم گرفتن و این شد که دوتا بالکن به هم راه دارن. خلاصه بعدش هم که بابای دختره فهمید این دوتا هر موقع می‌خواستن تو اتاق هم بودن، حسابی شاکی می‌شه و یه دعوای حسابی راه می‌افته. ولی از بیرون که نگاه کنی مشخص نمی‌شه به هم راه دارن.
چینی به بینی داده و پرسیدم:
- یعنی من الان تو اتاق نامی‌ام؟
سر تکان داد و من عق زدم:
- اَی، حالم بد شد.
یارا با تعجب نگاهم کرد:
- چرا؟
شانه بالا انداختم و گفتم:
- یه پسر مجرد که منحرف هم بود، تو اتاق من... حالت تهوع گرفتم خب. زودتر اگر می‌گفتی حسابی همه جا رو می‌سابیدم.
خندید و انگار یادمان رفته بود که داشتیم به کارخانه می‌رفتیم. وقتی رسیدیم، تازه باورم شد که چه بلایی قراره است سرم نازل شود. یارا از ماشین پیاده شد و من هم. با دیدنم پوفی کشید و فکش منقبض شد:
- بمون تو ماشین تا بیام.
دست به سینه شدم و روی از او گرداندم. سمتم آمد و بازویم را گرفت و مرا داخل ماشین انداخت:
- بشین بهشت... منو دیوونه‌تر از این نکن.
خودش رفت و من هم پیاده شدم و قفل مرکزی را زده و در را بستم. دنبالش رفتم و یارا را دیدم که داشت با رامین بحث می‌کرد. یارا با حالتی عصبی گفت:
- می‌گم با اون اوجی کار دارم. منو می‌شناسه اصلاً. یه زنگ بزن از خودش بپرس.
رامین گفت:
- منم گفتم نمی‌شه داداشم. آقای اوجی اصلاً کارخونه نیستن.
یارا انگشت اشاره‌اش را تهدیدوار جلوی صورت رامین تکان داد:
- اگر داری اینا رو می‌گی که...
بین کلامش رفتم:
- آقا رامین، ایشون با منه.
رامین با دیدن من کمی خودش را جمع کرد و سلام داد. جوابش را که دادم گفت: