سری به تأسف تکان داد و رفت که پشت فرمان بنشیند که گفتم:
- نه قرار نیست بره خارج. اما اگر به فردوس می‌گفتم، اون خیلی عصبانی‌تر از تو می‌شد. اونقدری که ممکن بود دستش به خون آلوده بشه.
ایستاد و نگاهم کرد. دیگر خشمگین نبود و انگار می‌خواست ملامتم کند:
- کاش یه ذره هم به فکر خودت بودی!
بی‌حرف پس و پیش سوار ماشین مادرش که سوئیچش به طور مسخره‌ای پیش یارا بود، شدیم و رفتیم. بین راه با منومن پرسید:
- بهشت! اون حرفو جدی زدی؟
پرسشگرانه نگاهش کردم:
- کدوم؟
نیم‌نگاهی حواله‌ام کرد و سر تکان داد:
- هیچی... بی‌خیال.
پرسیدم:
- فردا که نمی‌ری کارخونه! آره؟
دوباره نگاهش پرغیظ شد:
- معلومه که می‌رم. تو هم می‌ری پیش اون پیرزن و همه چیزو می‌گی.
قصدم همین بود. اما دلم نمی‌خواست یارا به کارخانه برود. با اصرار زیاد من، حاضر شد چیزی از این ماجرا به خانواده‌ام نگوید. تمام شب خواب به چشمانم نیامد. می‌ترسیدم یارا کار دست خودش بدهد. اصلاً دلم نمی‌خواست پایش به این ماجرا باز شود. اگر به کارخانه می‌رفت، من هم باید همراهش می‌رفتم و هرطور شده جلوی اتفاقات ناگوار را می‌گرفتم. صبح زود بلند شدم و سوئی‌شرتم را پوشیدم و کلاهش را روی سرم انداختم و به تراس اتاق یارا رفتم. نمی‌خواستم تماس بگیرم و اگر یادش رفته باشد، دوباره فکر رفتن به کارخانه را توی سرش بکارم. صورتم را به شیشه نزدیک کردم تا ببینم هنوز خواب است یا نه. گوشه‌ی پرده‌اش از قبل جمع شده بود و من از طریق آن راحت می‌توانستم اتاقش را ببینم. چند دقیقه بعد پتو را کنار زد و از روی تخت بلند شد. یک رکابی و شلوارک به تن داشت و من با خجالت داشتم به او نگاه می‌کردم. فقط دعا دعا می‌کردم که سمت کمد لباس‌هایش نرود و قصد رفتن به کارخانه را نداشته باشد. سمت کمد لباس نرفت، اما دیدم که از آویز پشت در اتاقش شلوار و بلوز و هودی‌اش را برداشت و روی تخت انداخت. با دست روی سرم کوبیدم و به فکر فرو رفتم. حالا باید چه کار می‌کردم؟ همانطور که توی فکر بودم، او بلوزش را پوشید و شلوارکش را درآورد. جیغی کشیدم و سرم محکم به شیشه خورد. صورتش را سمت من چرخاند و با چشمانی گرد به من خیره شد. دوباره جیغ کشیدم و به اتاقم برگشتم. قلبم تند می‌زد و همه‌ی وجودم داغ شده بود. احساس می‌کردم که وسط کوره‌ی آتش هستم. به تند دمی افتادم و به آشپزخانه رفتم و مشت مشت آب سرد به صورتم پاشیدم. بازدمم را پرصدا به بیرون فوت کردم و افتان و خیزان به اتاقم برگشتم. در را پشت سرم بستم و به آن یله دادم. نفسی عمیق کشیدم و تکیه‌ام را از در برداشتم و خواستم به طرف تختم بروم که ناگهان چشمم به یارا که روی آن نشسته بود، افتاد. هینی کشیدم و دوباره به در چسبیدم. با شیطنت نگاهم کرد و دستانش را عقب برد و روی تشکم گذاشت و آنها را ستون تنش کرد. یادم افتاد از هولم در تراس را باز گذاشته بودم و یارا هم به خاطر کار بدی که کرده بودم، بی‌اجازه وارد اتاقم شده بود. ابروهایش را بالا انداخت و پرسید: