- تو... داشتم تلفن حرف می‌زدم، شنیدی؟
نمی‌دانم چرا؛ اما حس کردم اگر اقرار به شنیدن کنم، تحقیر می‌شوم. نفسی گرفته و حین اینکه وارد اتاقم می‌شدم، گفتم:
- دیدم داری پچ‌پچ می‌کنی. ولی نمی‌شنیدم چی می‌گفتی.
و برای اینکه خیالش را راحت کنم، بین چارچوب ایستاده و به او چشم باریک کردم:
- وای به حالت اگر بفهمم داشتی به فتاح گزارش می‌دادی.
خندید و سر به نفی تکان داد. شب به خیری گفتم و در اتاقم را بستم. چرا نمی‌رفت در خانه‌ی خودشان؟! نبودنش یک درد بود و بودنش هزار و یک درد. دست کم وقتی نبود، دل و قلوه دادنش با گیسو را نمی‌شنیدم، آن هم با آن صدای مخملی‌اش که دل شنونده‌های رادیو را برده بود؛ دل مرا بیشتر!
صبح حاضر شدم که به دانشگاه بروم. در رادیو کاری نداشتم و با خیال راحت راه افتادم که جناب دم هم پشت بندم مثل جوجه آمد. در خانه را که بست، جیغ‌جیغ‌کنان گفتم:
- تو کجا؟!
همان حین که کفشش را می‌پوشید، گفت:
- من تا اون جناب خسته و داغونی که تو جذبش شدی رو نبینم و یه درس حسابی بهش ندم بی‌خیال نمی‌شم.
بازدمم را با حرص از بینی بیرون دادم و گفتم:
- آخه به تو چه بشر؟! فتاحی؟ فردوسی؟ مامان رویامی؟ پردیسی؟ دیروزم جلوی پسر همسایه‌مون سکه‌ی یه پولم کردی.
اخمی غلیظ تحویلم داد و گفت:
- من مسیحم... داداشت! دیروز هم که گفتم... از قصد اون حرفو زدم که ببینم بینتون خبریه یا نه.
داداش نه، سوهان روح بود! ادامه داد:
- دلمم نمی‌خواد با هر ننه‌قمری لاس بزنی.
اصلاً وقتی می‌گفت داداش، می‌خواستم بمیرم؛ نطقم تا حدودی کور می‌شد و بغض می‌چسبید به گلویم و بی‌خیالم نمی‌شد. نگاه از او گرفتم و روی پله نشستم تا بند کفشم را ببندم. بوی نان راهرو را برداشته بود. سر خم کردم و یارا را چند پله پایین‌تر دیدم که چند نان بربری به دست گرفته و ایستاده بود. پس او هم مثل من فالگوش ایستادن را دوست داشت! سربلند کرد و مرا که دید، فوری راه افتاد.
چشم از او گرفتم و خودم را از وسط پله کنار کشیدم تا بتواند رد شود. به من که رسید، مکث کرد و زیرلب سلام داد. مثل خودش آرام پاسخش را دادم و او نان‌های در دستش را سمتم گرفت. نگاهش کردم اما او داشت با مسیح سلام و علیک می‌کرد. بوی نان تازه داشت دیوانه‌ام می‌کرد. تکه‌ای کندم و گفتم:
- مرسی.
صاف ایستاد و نگاهش را به من دوخت:
- خواهش می‌کنم.
دستش را دوباره جلو آورد و با همان حالت جدی‌اش گفت:
- بردارین بازم!