- آخه... ببخشید ولی...
فوری زمزمه کردم:
- دارم برمی‌گردم. تو هم برگشتی حرف می‌زنیم.
تماس را قطع کردم و بازدمم را پرصدا به بیرون فرستادم. آفرین خانم با شیطنت پرسید:
- همون مرد جوونی بود که گهگاهی میاد کارخونه دنبالت؟
مطمئن شدم که آدم آفرین خانم، رامین نگهبان کارخانه است. چرا که آن روز هم کمکم کرد تا مسیح دنبالم نیاد. آرام خندیدم و گفتم:
- آقا رامین بهتون گفتن؟
به یک آن شوکه شد و بعد سر تکان داد.
- تو از کجا فهمیدی؟!
شانه بالا انداختم و با لبخندی دندان‌نما گفتم:
- چون فکر کنم اون تنها نیرومون از دوره‌ی قبله که گیسو اخراجش نکرده.
خندیدیم و افزودم:
- بله خودشه؛ یارا. اون کارم رو اون‌ور ردیف کرد. قراره با هم بریم.
ابروهایش بالا پرید و کنجکاوانه به چشمانم خیره شد:
- یعنی قراره با این آقا یارا عقد کنی، بعد بری خارج از کشور؟
با چشمانی گرد شده زل دهانش شدم:
- نه. اون فقط یه دوسته. عقدِ چی؟
چشم تیز کرد و با ساعت مچی‌اش ور رفت:
- پس فتاح اجازه‌ی خروج از کشور رو بهت داده؟!
نیشخندی زدم و گفتم:
- اولش راضی نمی‌شد. یه روز باهاش قرار گذاشتم و تهدیدش کردم اگر اجازه نده، همه چیزو به همه می‌گم. اونم راضی شد و اجازه داد.
لپم را کشید و زیر لب شیطونی گفت و خندید. به خانه که رسیدم، مستقیم به دستشویی رفتم و بعد که راحت شدم، پا داخل اتاقم گذاشتم. کسی خانه نبود. خواهر و برادرم که سینما بودند و مادرم شیفت بود. داشتم زیرلب آهنگی از بهداد رادمان را زمزمه می‌کردم که یاد خواهرم افتادم. پردیس برای کنکور درس می‌خواند و سرش حسابی شلوغ شده بود؛ یا پیش بهداد بود بود یا در کتابخانه! ماجرای بهداد را فقط من می‌دانستم و یارا. هرچند که خواهرم یک کلمه از رازش را به من نگفته بود و قاچاقی فهمیده بودم، اما از صمیم قلبم برایش آرزوی خوشبختی کردم. مقنعه‌ام را از سرم کندم و مشغول درآوردن مانتو و سوئی‌شرتم شدم که تقه‌ای به در تراس خورد. اخمی کردم و مانتو و سوئی‌شرت را روی تخت انداختم و سمت تراس رفتم. حدس اینکه یارا پشت در باشد، زیاد سخت نبود.
وارد بالکن شدم و یارا را داخل تراس خودش دیدم که دست به سینه و پراخم خیره به من بود.
- سلام. تو نرفتی؟!
بدون اینکه جواب سؤالم را بدهد، پرسید:
- از پنجره دیدم از ماشین یه یارویی پیاده شدی.
دلم کمی شیطنت خواست. به دیوار تراس یله دادم و خیره به آسمان گفتم:
- خب؟
با این حرفم، خودش را از میان نرده‌ها رد کرد و جای آسمان روبه‌رویم را گرفت. فاصله‌اش نزدیک بود و من بیشتر به دیوار چسبیدم. دهانش را یک بار باز کرد و چیزی نگفت و بست. نفسی گرفت و پلک روی هم گذاشت و آرام پچ زد: