- اصلاً نگه دار من پیاده می‌شم.
این بار قهقهه زد و بریده‌بریده گفت:
- خب صبر کن کلام منعقد بشه بعداً قاتی کن.
صدایم همچنان داشت می‌لرزید:
- دیگه از این منعقدتر؟! داری خیلی رک بهم می‌گی آدم دوست‌داشتنی‌ای نیستم.
سر به چپ و راست تکان داد و راهنما زد. گوشهای پارک کرد و من دستم سمت دستگیره رفت که بازویم را گرفت و مرا به طرف خودش کشید. چشمان فندوقی و کشیده‌اش را به چشمان من پینه زد و اخمی ریز چهره‌ی جدی‌اش را تکمیل کرد. مات و مبهوت حرکتش بودم که زمزمه کرد:
- اینقدر آدم تکانشی‌ای نباش و تا یه حرفی رو کامل نشنیدی جبهه نگیر.
با چند بار پلک زدن، چشم از من گرفت و بازویم را رها کرد. سر جایش صاف نشست و دوباره ماشین را راه انداخت. بدون اینکه نگاه از رو‌به‌رویش بگیرد، گفت:
- رومن رولان توی کتابِ جانِ شیفته‌اش نوشته: «بعضیا هستن که آدم دوستشون نداره؛ به این خاطر که می‌ترسه دل‌بسته‌شون بشه!»
او نفسی گرفت و من بازدمم را به بیرون فرستادم. دنده را با غیظ عوض کرد و افزود:
- تو... تو از اون دسته آدمایی. حالا اگر هنوز شاکی هستی، بیا کله‌ام رو بکوبون به شیشه خلاصم کن.
حالش خوب نبود. خیلی واضح داشت روز بدی را که گذرانده بود، سر من بینوا خالی می‌کرد. دستم را سمت پیشانی‌اش بردم و بعد از اندکی درنگ گفتم:
- تب هم که نداری. مطمئنم از یه جا دیگه آب می‌خوره.
سؤالی نگاهم کرد و با ابروهای بالا رفته پرسید:
- کی از یه جای دیگه آب می‌خوره؟!
لب به دندان گرفتم تا جلوی خنده‌ام را بگیرم:
- کی نه و چی. بعد هم منظورم این اعصاب خسته و بی‌رمقته.
آهانی گفت و من ادامه دادم:
- ببینم نکنه امروز مریمو دیدی؟
سر پیچ بودیم که به یکباره انگشتانش از دور فرمان شل شد و داشتیم می‌رفتیم که به ارواح خبیثه بپیوندیم. من جیغ کشیدم و یارا فریاد. صدای بوق ممتد ماشین‌ها از اطرافمان بلند شد که یارا به موقع فرمان را چرخاند و بعد در نزدیک‌ترین جای ممکن توقف کرد. شیشه را سریع بالا کشید تا گوشهای من از بد و بیراه رانندگان دیگر در امان باشد و سپس با آرامش ماشین را به گوشه‌ی خیابان هدایت کرد. سرش را روی فرمان گذاشت و پوفی کشید. در را باز کردم تا هوای تازه وارد ماشین شود و نفسی راحت کشیدم:
- آخه فرمون رو چرا ول می‌کنی بشر؟ نمی‌گی می‌میریم؟ وای یارا تو امروز پاک خل شدی!
سرش را به سرعت بلند کرد و اخمی غلیظ تحویلم داد. پرغیظ از میان دندان‌هایش غرید: