تقه‌ای به در بالکن خورد و من چرخیدم و مادرم را داخل چارچوب دیدم. صورت خیسم را چرخاندم و به ماه کامل آسمان زل زدم:
- مامان می‌شه امشب تنها باشم؟ ماه کامله ممکنه گرگینه بشم.
بی‌صدا رفت. می‌دانستم که او هم دارد غصه‌ی مرا می‌خورد. اما من توانایی آرام کردن خودم را هم نداشتم؛ چه برسد به مادرم! صدای اذان را از مسجد نزدیک خانه که شنیدم، فهمیدم دو ساعتی در خلوت خود غوطه‌ور بودم. آهی کشیدم و خواستم بلند شوم که گوشی‌ام لرزید. یارا پیام داده بود: «مهمون نمی‌خوای؟»
چشم در کاسه چرخاندم و آرام خندیدم. با صدایی که او از داخل اتاقش بتواند بشنود، گفتم:
- فیلم هندی تموم شد. می‌خوای بیای، بیا... بفرما.
چند لحظه بعد، در تراسش باز شد و یارا با یک شلوار گشاد طوسی و رکابی همرنگش آن طرف نرده‌ها نشست. به آسمان تیره و تار زل زد و گفت:
- پس اون همه جوک رو الکی فرستاده بودم ها؟
زانوهایم را بغل گرفتم و به نیم‌رخش زل زدم:
- خیلی کلیشه‌ای بودن.
تک‌خنده‌ای زد و با لبخند نگاهم کرد:
- پس باید از خودم جوک می‌ساختم!
قیافه‌اش خواب‌آلود نبود و صدایش خش نداشت.
- بیدار بودی؟
سر تکان داد و رو از من گرفت. به دیوار تکیه داد و پاهایش را دراز کرد:
- داشتم کتاب می‌خوندم.
- کتاب چی؟
نفسش را پرآه به بیرون فرستاد و زیرلب زمزمه کرد:
- «اینجا قانون یک‌طرفه هست،
من عاشقانه می‌سرایمت
تو فقط دلبری!»
بعد سرش را بالا گرفت و چشمانش را بست:
- شاملو می‌خوندم. همیشه با روح و روانم بازی می‌کنه. اما یه حسی ازش می‌گیرم. یه حسی که بتونم به ترانه‌سرایی ادامه بدم. یه خطش کافیه تا بتونی با الهام از اون صد تا دفتر سیاه کنی.
رویش را سمت من چرخاند و چشمانش را باریک کرد.
- به نظرت شاملو چرا اونقدر عاشق آیدا بود؟! عجیب نیست یکی تا این اندازه عاشق و شیدا باشه؟!
تلخندی زده و رو از او گرفتم:
- چون آیدا هم عاشقش بود! عشق بدی و عشق بگیری، درست همونجوری که دلت می‌خواد، حست جاودانه می‌شه. شاید شاملو و آیدا خیلی خوش شانس بودن.
دستی به ته‌ریشش کشید و آرام خندید:
- عشق! به نظر من جز یه مشت خاطره که حال آدمو بد می‌کنه، چیز دیگه‌ای نداره. مریم که ازدواج کرد، منم قید این چیزا رو زدم. تو هم همینجا خودتو خلاص کن. منطقی ازدواج کردن خیلی بهتره. نه؟
شنیدن آن حرف‌ها حالم را خوب می‌کرد. شاید حق با یارا بود. سر تکان دادم و برخاستم:
- راست می‌گی. منم فکر کنم به همین نتیجه برسم یه روزی؛ فقط یه سؤال.