دستش را جلو آورد و پرسید:
- دوستیم با هم؟
نگاهی به دستش انداختم و همراهی‌اش کردم:
- دوستیم! اما من هنوز شرمنده‌ی توئم. به خاطر من ممنوع‌الکار شدی. می‌دونم همه‌اش کار اون پاشای خیر ندیده است.
تک خنده‌ای زد و گفت:
- اونو فراموشش کن. یه چند وقته توی یه نشری بررس اشعار و ترانه‌ها شدم و کلاس‌های آموزشی مجازی برگزار می‌کنم. خرجم داره درمیاد. تا اینجا هستم بی‌پول نمی‌مونم.
در دل خدا را شکر کرده و پرسیدم:
- کِی قراره بری؟
شانه بالا انداخت و به استخر داخل حیاط زل زد:
- اونش مشخص نیست. منتظر جواب اون طرفم.
آهانی گفتم و ذهنم سمت پردیس پر کشید:
- اینجا دلبستگی‌ای نداری که به خاطرش بمونی؟
دستی به صورتش کشید و پرآه نفسش را بیرون فرستاد:
- دلبستگی! چرا خب. مامان هست... یلدا هست... ولی خب غربت همینه دیگه. وضعم که خوب بشه، بلیت هواپیما و ویزا براشون می‌گیرم که بیان پیشم.
نگاهم کرد و لبخند زد:
- البته بازم هستن کسایی که...
صدایی که داخل اتاقم پیچید، باعث شد یارا سکوت کند. لبخندی با شیطنت زد و فوری به تراس خودش برگشت و داخل اتاقش رفت. در بالکن که نیمه باز بود، کامل باز شد و پردیس دستم را گرفت و کشان‌کشان مرا داخل پذیرایی برد:
- باز تو از کار فرار کردی؟
***
مانتوی جلوباز مشکی‌ام را روی تاپی که از قبل به تن داشتن پوشیدم و شال همرنگش را بی‌حوصله روی سر انداختم. موهایم همچنان گره داشت ولی من بی‌حوصله‌تر از این حرف‌ها بودم که شانه‌شان کنم و سشوار بکشم. باید کوتاهشان می‌کردم و راحت می‌شدم. کیف دستی کوچکم را برداشته و مورب روی دوشم انداختم و از اتاق بیرون رفتم. پردیس که داشت جلوی آینه رخت‌آویز خودش را برانداز می‌کرد، با دیدن من هیجان‌زده شد و با چشمانی گشاد و براق گفت:
- می‌دونستم میای.
پوزخندی زده و بی‌حوصله سمت در رفتم. کتانی سفیدم را که از جاکفشی بیرون بود، پوشیدم و در را باز کردم.
- خداحافظ.
- وا کجا می‌ری؟ نمیای کنسرت؟
جلوی در یارا، فردوس و یلدا را دیدم. یارا لبخند زد و گفت:
- بالاخره تصمیم گرفتی که بیای؟
سمت پله‌ها رفتم و دستم روی نرده نشست:
- کنسرت نمیام. شماها برین خوش بگذرونید.
و از پله‌ها با حالت دو پایین رفتم و بی اصرارهایشان بی‌توجهی کردم. راستش حوصله‌ی خودم را هم نداشتم، چه برسد به کنسرت و این قرتی‌بازی‌ها! در آخر صدای یارا را شنیدم که حرصی گفت:
- پس جواب بهدادو خودت بده.
بی‌خیال اتوبوس و تاکسی و مترو، با گوشی‌ام ماشین کرایه کردم و جلوی در منتظر شدم. طولی نکشید که رسید و من خودم را داخل اتومبیل انداختم و به محض سوار شدن، گفتم: