- می‌دونی خب... می‌دونی احساس کردم، یعنی خب... تو دوست گیسویی. احساس کردم داری بهش خیانت می‌کنی. حس بدی پیدا کردم. می‌دونی گیسو واسه من خیلی عزیزه و یه آن فکر کردم اگر اون بفهمه چه حسی پیدا می‌کنه. به خاطر همون یهو دیوونه‌بازی درآوردم. منو ببخش بهشته. نباید اونقدر بد باهات حرف می‌زدم.
نگاه از او گرفته و بی‌هیچ حرفی برخاستم.
راه افتادم و شنیدم که از پشت سر صدایم زد. اما از من چیزی باقی نمانده بود تا برگردد و جواب او را بدهد. آن منِ حقیر در میان اهانت‌های مسیح خودسوزی کرد و خلاص شد. از کنار کسانی که می‌رقصیدند گذشتم که ناگهان دستم کشیده شد. دختر دایی‌ام بود و به زور مرا وسط جمعشان برد. خنده‌کنان همراهشان دور یلدا و فردوس چرخیدیم و یارا و پردیس را دیدم که آن طرف در حال رقص و بگو و بخند هستند. دختردایی کنار گوشم با شیطنت گفت:
- پردیس هم خوب چیزی واسه خودش دست و پا کرده‌ها. معلومه زرنگه.
از لحن صحبتش ناراحت شدم. پردیس هیچ وقت اهل این کارها نبود. اخمی به فرشته کرده و تشر زدم:
- مراقب حرف زدنت باش. ما با یلدا اینا دوست خانوادگی هستیم و همه‌مون با هم صمیمی‌ایم.
لب به دندان گرفت و خجل خندید:
- به خدا منظور بدی نداشتم بهشت.
- منظورت خوب بود یا بد، بهتره پشت یه زن مطلقه این حرفا رو نزنی که غریبه‌ها هم بشنون و بهش دامن بزنن. خود ما زن‌ها باید هوای خودمونو داشته باشیم.
سر تکان داد و موهایش را پشت گوش انداخت:
- باشه... ببخشید.
گونه‌اش را بوسیدم تا تندی‌ام را از دلش دربیاورم. بعد هم از جمع جدا شده و به آشپزخانه رفتم. مادرم داشت داخل لیوان‌ها شربت می‌ریخت و عاطفه خانم ظرف‌ها را می‌شست. نزدش رفتم و گفتم:
- بدین من می‌شورم خاله.
دستش را بالا برد و با پشت آن نم زیر چشمش را گرفت. با نگرانی نگاهش کرده و پرسیدم:
- الهی... چی شده؟
گوشه‌ی لب‌های لرزانش را به زور بالا کشید و زمزمه کرد:
- چیزی نیست خاله. دلم گرفته.
دست دور گردنش انداخته و همان حین مادرم یارا را صدا زد تا سینی سنگین شربت را ببرد و بچرخاند.
- به خاطر یلدا ناراحتی خاله؟ اگر من خواهر فردوسم، قسم می‌خورم یلدا یکی از خوشبخترین زن‌های دنیا می‌شه.
مادرم عاقبت به حرف آمد و گفت:
- به خاطر اون نیست. برای اینه که یارا ممنوع‌الکار شده.
مات و گنگ به دهان مادرم زل زدم. شک نداشتم کار پاشاست. عاقبت زهرش را ریخت. یارا که به آشپزخانه آمد، مادرش شیر آب را بست و با ناراحتی و بی‌صدا اشک ریخت. لب گزیده و پرغم به یارا نگاه کردم. لبخند زد و نزد من و مادرش آمد.