***
- تو چرا اینجایی؟ حالت خوبه مهرداد؟
و بعد صدای گریه و زاری در آوردم. همکارم آقای پورسلمان به جای شخصیت مقابل با لحن خسته‌ای آه کشید و گفت:
- آره، خوبم عزیزم. خدا رو شکر اتفاقی نیفتاد.
و بعد صدای موسیقی! کاغذها را کنار گذاشتم و از لیوانی که روی میز پیش رویم بود، کمی آب نوشیدم. پورسلمان همانطور که کاغذ دور شکلاتی را باز می‌کرد، رو به من پرسید:
- اوجی چطوره؟ چند وقته ازش خبری نیست!
نگاه از او گرفتم و روی میز خیمه زده و سرم را روی دستانم گذاشتم.
- داره دوماد می‌شه.
تلخ‌ترین خبر عمرم بود. نمی‌دانم چرا روزنامه‌های کثیره الانتشار رویش مانور نمی‌دادند! نمی‌دانم چرا در صفحه حوادث نوشته نمی‌شد که قلب دختری بر اثر ازدواج معشوقش بدجور شکسته است. نمی‌دانم چرا برای هیچ کس مهم نبود چه بر سر من آمده! پورسلمان تبریک می‌گفت و خوشحالی می‌کرد. کم‌کم بقیه‌ی همکاران هم فهمیدند و همهمه‌ای شد. پورسلمان با مسیح تماس گرفت و من بی‌حوصله از ساختمان خارج شدم. داشتم گوشی‌ام را که از دیشبش خاموش بود، روشن می‌کردم که صدای بوق ماشینی حواسم را پرت کرد. آه... به کل پاشا را فراموش کرده بودم! شیشه را پایین کشید و نگاه برزخش را به من دوخت. لرز خفیفی به جانم افتاد و احتمال دادم شاید مسیح حرفی به او زده باشد. همانطور با آن چهره‌ی عبوسش پرغیظ گفت:
- ساعت دو و ربعه. کجایی پس؟
آمدم چیزی بگویم که با سر به صندلی کنارش اشاره کرد:
- بشین بریم.
گلویی صاف و کمی این پا و آن پا کردم:
- کجا؟
بروبر نگاهم کرد و بعد با طلبکاری پاسخ داد:
- یه جایی که صحبت کنیم. بشین گفتم.
خوب بود که زنش نمی‌شدم؛ وگرنه مرا با برده‌اش اشتباه می‌گرفت! باید تا دو روز با دلش راه می‌آمدم و فکر چاره می‌کردم. اگر شک می‌کرد دودمانم را به باد می‌داد. نفسی عمیق کشیدم و بی‌حوصله سمت صندلی شاگرد رفتم و سوار شدم.
هنوز در را کامل نبسته بودم که ماشین از جا کنده شد. با دستپاچگی رو به او توپیدم:
- اوی، مگه سر می‌بری؟
چیزی نگفت و لب‌هایش را روی هم فشرد. چند ثانیه بعد، ضبطش را خاموش کرد و بر خلاف ظاهر پر تشویشش، آرام گفت:
- دیشب ناتالی بهم زنگ زد. جوابشو ندادم که پیام داد و گفت که چی کار کرده. من نمی‌دونم مسیح، اونو از کجا پیدا کرده. اما مطمئنم اون عکسایی که ناتالی بهش داده رو نشونت داده. چرا به روم نمیاری؟ چرا ازم نمی‌پرسی اونا چی بودن؟ سکوتت آزاردهنده است بهشت؛ منو به شک و شبهه میندازه.